Reis twee, we gaan weer rollen.....
Zuid Europa, Frankrijk, Spanje, Portugal en...
Hopelijk ook Marokko.
Na een maand in Nederland geweest te zijn is het tijd om weer te gaan....
Technisch herstel camper
De camper zou voor de motorstoring nagekeken worden, de afspraak was vanuit Noorwegen al gemaakt. Helaas bleek in Wolfheze dat het laminaat los begon te laten van de keukenvloer. Na een telefonische melding kwam het er op neer dat de camper niet voor één dag maar voor één week de garage in ging. De vloer is met epoxy ingespoten en zo hersteld. In de tussentijd konden we gelukkig in een chalet op de camping terrecht. Ondanks dat het airborntijd was konden we toch weer terrecht in Wolfheze. Gelukkig viel het herstel van de camper net daarna en zodoende was er dus wel een chalet beschikbaar. We konden de camper ernaast parkeren en leeghalen. Wat een spullen sjouw je zoal mee in zo'n ding. Intussen was het chalet ook wel even prettig want het weer in Nederland was niet echt top. Veel regen en de temperatuur maakte duidelijk dat de herfst er aan zat te komen.
Maatwerk
Na onze reis door het noorden van Europa, hebben we toch besloten weer in de lengte versie te gaan slapen. De extra plank die door Simon was gemaakt wordt er weer uitgehaald en ook het nieuwe matras vertrekt naar de berging. We hakken de knoop door en rijden naar Eckersrijt waar een drive in is om matrassen op maat te kopen die dezelfde dag voor ons gemaakt zullen worden. Eenmaal daar mogen we van alles uitproberen en kiezen we toch voor de medium hardheid. Mochten we binnen één jaar willen wisselen dan kan dat tegen een vergoeding van €75. We kunnen dan zachter of harder gaan slapen. De eerste nacht op deze (kostbare) keuze matrassen slaapt Henk heerlijk en is mijn wervelkolom totaal van slag. Waar ik op hoopte kwam niet, het deed alleen maar zeer. Gelukkig is dat inmiddels minder en lijkt het erop dat ik ook een lekker matras heb. Na deze reis beslis ik of ik het matras hou of aan laat passen. Als goede klanten krijgen we een overnachting op een camping in Oirschot aangeboden. Vandaaruit rijden we door naar Haastrecht voor onze visite bij Coen en Gerda.
Familie weekend eerst.
Omdat we nu toch nog in Nederland zijn kunnen we wel naar het familie weekend. Deze keer is het door Niek en Sam georganiseerd en wordt het gehouden in Zevenaar. Wij rollen er met de camper heen nadat we eerst nog een dagje bij Coen en Gerda zijn geweest. Coen haalde ons op bij de camperplaats in Haastrecht en had weer een culinaire diss voor ons bereid. In de maand dat we in Nederland waren hebben we veel afspraken gehad, met artsen en met vrienden en familie. Moon heeft gespeeld met Sjefke en Coco en ik kon zelfs mijn verjaardag dit jaar vieren. Zo kunnen we nu heerlijk bijgetankt met alle liefde en aandacht weer onze reis voortzetten. En met extra hagelslag en kaas aan boord. Verder nog veel zaken weer in de berging achter gelaten, wat kan een mens toch gauw te veel aan spullen hebben. In de camper valt dat vrij snel op, weer maken we keuzes, laten we onderbroeken thuis, zijn twee lange broeken meer dan voldoende net als één trui.
Valencia
Waar we bij de eerste reis onze neus achterna reden vertrekken we nu met timing en een doel. Omdat Bob de 26e oktober in Valencia de halve marathon hoopt te lopen, rijden we voor het eerst doelgericht zuidwaarts. De zondag van het familie weekend worden we uitgezwaaid en rijden we naar de eerste stop net voor Luik.
De stop is bij een oude mijn, nu in gebruik als museum en pretpark. De camperplaats is gratis en de eerste kilometers zitten er in ieder geval al weer op, we rollen weer.
Het plan is om via Frankrijk naar Spanje te rijden zonder tolwegen. Daar rustig af te zakken naar Valencia en vervolgens een maand op ee n finca te staan als "overwinteraars".
Na deze maand willen we nog Portugal in rijden en bij Ans en Peter ( Noorwegen) op bezoek gaan. In januari hopen we Henk en Elma tegen te komen voor de oversteek en tocht door Marokko. Mooie plannen en wie weet wat en hoe er komen gaat.......lees rustig met ons mee.
Verjaardag vieren en op weg naar.....
Nog even mijn verjaardag gevierd met alle kids, altijd gezellig en de oude Herbergh in Oosterbeek blijft een geweldige keuken hebben. De oude mijn is niet makkelijk te bereiken, verschillende wegwerkzaamheden dwingen ons weer weggetjes te rijden die niet echt camper vriendelijk zijn. Zoals altijd weten we ook nu niet of Googl maps ons weer in de maling neemt of dat deze routes echt noodzakelijk zijn. Maar goed, we komen er, duidelijk niet de enige. Camperplaatsen die goed zijn staan meestal snel vol. We zijn laat maar op tijd.
La douche France......
Omdat we rustig aan door Frankrijk willen rijden zonder tolwegen hebben we van te voren wat plaatsen genoteerd waar onze route langs gaat lopen. Daarnaast zijn we ook lid geworden van France Passion. Deze organisatie is een verzameling van boeren, wijnboeren, wijn verkopers maar ook kunstenaars. In ieder geval mensen met een eigen bedrijf en nering die graag in contact willen komen met mensen die in een camper rondreizen. Ze kunnen zo hun producten promoten en er komt weer leven op de boerderij. Je betaald per jaar je lidmaatschap en ontvangt dan een gids met alle adressen waar je gratis mag staan. Vaak staat daar een proeverij tegenover, wijn of cider, kaas of iets anders.
Reims, camping au bord de l'aisne.
We boffen, deze camping is de eerste camping die we tegen komen met een verwarmd binnenbad! Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Gauw in het badpak en een plons. Heerlijk verwarmd inderdaad, dat zal ik later in de reis niet meer tegenkomen.
Boerderij van 't Klooster
Onze derde stop is bij deze boerderij, onderdeel van de France Passion club. De boerin is van Nederlandse kom af en de boer is Fransman, zijn grootvader heeft wel weer Nederlandse roots, vandaar de naam. Ze verbouwen graan en maken cider. We proeven en kopen natuurlijk hun producten. De wegen die we rijden om er te komen leiden ons door het champagne landschap. De wijngaarden bekleden de heuvels zoals we de theeplantages op Sri Lanka ook de bergwanden bekleden. Henk rijdt de moeilijke weggetjes geweldig, we maken soms afdalingen van 12 % niks voor mij, het is echt even wennen aan het Franse landschap.
Clermont Ferrand
De camping daarna is in de Puy de Dômes bij Clermont Ferrand. Het is naseizoen en de prijzen zijn daar ook naar. Helaas is het zwembad daar al leeg en is er verder weinig leven op de camping. We rijden de volgende dag met de fiets de berg af op zoek naar de markt in Clermont. We drinken er koffie en wanen ons al in Marokko. Zoveel kramen vol met Marokkaanse waren. Gelukkig ook aardappels want die waren net op. Na de markt zoeken we de route naar de zwarte kathedraal. De kathedraal is zwart omdat hij is gebouwd met lava gesteente. Tussen de middag zijn we op zoek naar een snack...helaas de fransen lunchen uitgebreid, ze gaan aan tafel. Wij dus ook maar. Een galette voor mij en een crêpe voor Henk. De terugweg loopt verrassend. Ik had een route gekozen met minder bochten. Dat lijkt fijn maar houdt wel in dat het veel steiler is. Dus helaas was het hier en daar even lopen en de fiets duwen.
het zwembad blijkt de volgende dag wel geopend maar erg fris, toch waag ik als enige klant van de camping de plons. De volgende dag rijden we Spanje binnen.
In Spanje vinden we een WOMO plaats, we mogen bij Herbert KOEKOEK,(ja, familie van..) op de inrit staan. Hij werkt als therapeut met paarden. Vanuit de universiteit van Gerona komen ze kijken hoe dat in zijn werk gaat. Hij heeft vier paarden en vier honden. Waarvan twee schattige Mastino pups. Helaas zijn er ontzettend veel vliegen dus blijven we maar één nacht.
We vertrekken naar een prachtig plekje, achter Tarragona. We gaan naar Pratdip. We zetten de camper in de inrit van een VILLA met zwembad. Samen met nog een Nederlandse camper hebben we het rijk alleen en mogen we gebruik maken van alle voorzieningen. Douche, stroom, toilet en zwembad. We maken kennis met het andere stel, Maarten en Monique. Samen hebben we drie super gezellige dagen en leren we een nieuw kaartspel. Onze gastheer en gastvrouw wonen om de hoek in hun eigen huis, Denise en Manuel, het zijn Belgen, ze komen oorspronkelijk uit Brugge. Zolang het huis niet verhuurd wordt laten ze campers komen als camperplaats. Lieve mensen, misschien komen we nog een keer terug als we weer op Nederland aan rijden. Monique en Maarten komen er al vier jaar, zij zijn zo'n beetje vrienden van het huis geworden.
Narbonne, Koekoek en een Villa als tussenstop
Uiteindelijk is het dan tijd om door te rijden naar ons eerste reisdoel: Valencia. We rijden deze keer dus voor het eerst gericht naar een bestemming en er is ook een tijdselement aan ons reizen toegevoegd. We moeten er op tijd zijn. Bob onze oudste zoon loopt namelijk op zondag de 26e de halve marathon. We hebben afgesproken dat we hem komen aanmoedigen, nu we toch zuidwaarts reizen is dat mogelijk. Dus tijdig daar zijn en dan.....gezellig
Onderweg naar Valencia
In NARBONNE vinden we een camping waar het zwembad nog van open is. Voor Monique natuurlijk een buitenkansje voor een tweede plons in deze reis.
We zitten op wandel afstand van het stadje. Het is op zondag dat we langs het kanaal de weg vinden naar het centrum. Omdat de fietskar niet meer mee is kan Moon nu lekker mee lopen. Tot onze verrassing is er een markt rondom de rivier die door het stadje loopt, altijd gezellig even snuffelen en niks kopen. We vinden ook de kathedraal, deze is onderdeel van het bischoppelijk paleis. Geen klein bouwwerkje dus. We kunnen een blik werpen op de tentoonstelling van de kleding ten tijde van de renaissance. Prachtig in copy nagemaakt.
Groeten uit Valencia
Dag voor de marathon, lekker de stad verkennen. Moontje mee in het park, terrasje en drankje.
Omdat Moon helaas niet in de metro mee kon hebben we een auto gehuurd. Bob is met Henk naar de luchthaven gereden en daar de huurauto opgehaald. Vervolgens reden we naar de stad en kon Moon lekker mee in de achterbak. Louise had een mooi park uitgezocht dus daar kon ze lekker rennen om daarna mee te lopen door een oude binnenstad met veel mooie gebouwen en een gezellig terras. Zaterdag dus de stad bekeken en lekker gegeten samen bij de Italiaan. Bob trakteerde ons, mag ook wel voor trouwe supporters die helemaal naar Valencia rijden voor een sport evenement. Gezellig om een paar dagen samen op te trekken, dat maakt onze reis ook weer bijzonder.
De halve Marathon
Omdat de stad zo goed als op slot zou gaan voor de race waren we vroeg op en konden we de auto in dezelfde parkeergarage kwijt. Al wandelend kwamen we bij het 6km punt alwaar we geriefelijk op een terrasje konden wachten op Bob. Het weer was deze dag gelukkig maar 20 graden en regenachtig. Voor lopers ideaal, voor ons met regencape wel te doen.
Via de app van de race kon ik met zijn startnummer zien waar hij ergens in het parcours liep en wanneer we hem voorbij zouden zien komen. Gelukkig werkte dat bij de 6 km perfect. HUP BOB! en vervolgens door het park naar het 10km punt voor de tweede meeting. Helaas bleek toen dat de internet verbinding niet optimaal was, we misten hem, hij was al verder dan wat wij op de app konden zien. Zo ook bij de laatste bocht op 13 km, we liepen door naar de finish, hier bleken we aan de verkeerde kant van de meet te staan. We mochten niet verder het parcours op. Puntje bij paaltje, liepen we die dag zelf 15 km om daarna weer naar de camperplaats te gaan. Daar hebben we samen heerlijk gegeten.
Valencia op maandag.
Op maandag komen we met de auto en Moon naar het appartement van Bob en Louise. We parkeren in het centrum en gaan dan op pad. Moon kan in het appartement blijven, met airco is ze daar prima op haar plek. We bezoeken de oude markthal, kijken onze ogen uit bij alle kraampjes. Vooral de Patte Negro is erg populair, we nemen er een broodje mee en lopen verder door de stad. Leuke vintage winkeltjes en heel veel mooie gebouwen. Nadat we de oude binnenstad hebben bewonderd vervolgen we met de metro de route naar het L´Hemisferic, hier kopen we kaartjes voor de 3d film met als thema de evolutie theorie en vooral veel beelden uit het Amazone gebied. Het is in een bijzonder gebouw, ontworpen door de Valenciaanse architect Santiago Calatrava. Het is omringd door water en maakt een sciencefiction indruk.
Vader en zoon onder water.
Tussen de gebouwen en het winkelcentrum spuit het water van de ene naar de andere kant. Leuk om samen door te lopen, een waterboog.
We moeten twee uur wachten voordat we in de luie stoelen onderuit komen te liggen om de film te zien. Met een headset op wordt de vertaling doorgegeven. Een oorspronkelijk Engelse film is Spaans nagesynchroniseerd. Maar via de headset toch ook weer in het Engels gesproken. Deze verwarring in geluid komt de film niet ten goede.
Mooie hal en heerlijke hapjes
De oude markthal doet denken aan de markthal in Rotterdam, de variatie van waren maar ook de daarbij horende hogere prijzen voor alles. Luxe moet betaald worden. Helaas is er deze maandag geen verse aanvoer van vis, wel een keuze uit zee egels en vooral veel oesters.
En dan is het alweer tijd om de stad te verlaten.
Jammer dat ze weer verder rijden, was super gezellig
Op naar onze camperplaats bij Lorca, op dinsdag rijden Bob en Louise verder, wij op woensdag. De weg is druk, veel vrachtverkeer. We komen langs veel wegwerkzaamheden en diverse ongelukken. Gelukkig rijden wij er overal veilig aan voorbij en komen we goed aan op onze camperplaats.
Een camperplaats voor langere tijd, pas op de plaats.....ff niks....
De laatste dag in Valencia werd een strand dag. We hadden deze dag nog tot 17.00 uur de huurauto dus konden we met Moon aan boord richting strand. Eén van de weinige stranden met ook een stuk waar honden los mogen lopen. Moon dook natuurlijk met mij samen de zee in. Het water was van een redelijke temperatuur en in de zon droog je zo weer op. Gelukkig ook een terrasje aan de boulevard, we eten er onze eerste tostada's. Dat zijn halve broodjes die geroosterd worden met daarop een salsa van tomaat of tonijn of als je een ontbijtje doet met marmelade. Kosten geen drol en is erg lekker. (eigenlijk is alles hier heerlijk met de zon en de zee erbij).
Tostada
Op woensdag rijden we door, de A7 vanuit Valencia is erg druk, er is vlak bij een taluud een ongeluk, de auto in kwestie ligt op zijn kop naast de vangrail. Wij worden er vakkundig langs geleid, eigenlijk nauwelijks oponthoud. Doen ze wel goed hier in Spanje.
In de middag komen we aan bij onze camperplaats, “Vrienden van de Zon”.
Perros en Negra
Eric en Nicole hebben ook honden, twee reusachtige Bouviers! Prachtige beesten, Billy en Co, vader en zoon. Moon is onderdanig maar heeft er wel goed contact mee, twee reuen dus veel te vertellen heeft ze niet. De eerste week heeft Nicole ook nog een zwerfkatje geadopteerd. Negra, een zeer slim poesje dat voor een zwerver erg sociaal is ingesteld. Of te wel ze zit vaak bijna in de camper en het is oppassen geblazen bij het vertrek van campers dat ze niet per abuis ook vertrekt.
Rambla
We hebben de verkeerde afslag genomen, Google Maps is weer bezig! Het kwam erop neer dat we door de ramblas geleid werden. Ramblas zijn water bekken, rivierbeddingen die nu droog staan maar bij forse regenval het water in de juiste banen moeten leiden. Onze camper staat gelukkig goed op de banden en de nieuwe schokbrekers en luchtvering kunnen we wat hebben. De andere afslag had wel wat beter wegdek geboden, maar we zijn er gekomen.
Brocoli en varkens
We zitten er midden in een agrarisch gebied, de boeren verbouwen vooral veel broccoli ijsbergsla en houden er varkens op na. Dat is dan ook goed te ruiken als de wind de verkeerde kant op waait. Per seizoen worden er verschillende soorten groenten verbouwd. Nu vooral sla en broccoli in de zomer meloen. Het poten van de nieuwe aanplant gebeurt hier handmatig, er lopen veel gastarbeiders over de velden met een buis en blad jonge aanplant. Ze doen de aanplant stuk voor stuk in de buis en prikken dit vervolgens in de grond. Zo worden velden vol nieuwe plantjes uitgezet. Aan het eind van de dag komt er een grote bus om de werkers weer naar de stad te brengen. Blijft een vreemd gezicht, alles wat bij ons machinaal gaat wordt hier met de hand gedaan voor max. €4,- per uur.
Camperplaats
Onze camperplaats ligt in het buitengebied bij Lorca, provincie Murcia. Het is het terrein van Eric en Nicole, een Belgisch stel dat hier vorig jaar is komen wonen. Ze hebben alles zelf aangelegd, de stroom, de waterleiding, een gezellige schuur omgebouwd tot bar en huiskamer en een sanitair met douche en toiletten. Alles prima verzorgd. We staan daar voor €14,- per nacht exclusief stroom. Er is zelfs een zwembad, dit jaar nog zonder verwarming maar dat wordt volgend jaar wel verwarmd. Kortom een rustige veilige plek om even op adem te komen van onze reis naar het zuiden. Een pas op de plaats, even niks….
We bouwen hier voor het eerst onze eigen voortent op. De nieuwe rafters worden voorzien van de koppelstukken en met hulp van Luigi onze Belgische buurman staat de tent in een paar minuten. Helaas blijkt dat het frontstuk eigenlijk 10 cm te kort is in de breedte. Misrekening, niks meer aan te doen. De zijpanelen passen perfect en schuiven zo in de rafterstokken. Met een tweetal storm haringen op de luifel wordt alles strak vast gezet. Zo kunnen we het was rekje, de stoelen en de tafel buiten laten staan mocht het regenen.
Lorca, Barok stad
We vermaken ons met een bezoekje aan Lorca, de barok stad van deze regio. En dat is vooral aan de kerk goed te zien. Een oud paleis doet er nu dienst als expositie ruimte voor 26 Zweedse kunstenaars. Het mooie trappenhuis en de Arabische kamer maken meer indruk dan de tentoonstelling.
Omdat we ook nog naar zee wilden hebben we van Eric en Nicole de auto gehuurd, een dagje strand bij Aguillias. Zo’n 25 km verderop. Zou met de fiets haalbaar zijn ware het niet dat je toch over een gebergte heen moet en dan ook nog op de grote weg moet fietsen. Er is geen aparte fiets route, we kiezen dus maar voor de auto. Ook op dit strand gaat Moon mee de zee in. We eten mosselen en venusschelpjes op het Plaza d’Espangna, een plein met hele grote Ficus bomen.
Naast deze excursies fietsen we naar het marktje op zondag, shoppen voor de boodschappen en doen verder weinig. Bij de markt staat een Flamingo festival aangekondigd. Ik overleg met Nicole en ook de andere gasten willen wel mee. Kaartjes besteld en op zaterdag gaan we gezamenlijk naar het theater. Het is een festival en wedstrijd, de zaterdagavond is de halve finale. Nadat er veel hoogwaardigheidsbekleders hun verhaal hadden gedaan kon het optreden beginnen. Eerst kwamen er kleine dans groepjes, kinderen die in mooie jurken hun flamingo kunsten lieten zien. Later ook wat oudere kids met wat meer vaardigheden. De eerste artiesten werden aangekondigd, twee stoeltjes stonden klaar. De gitarist nam plaats en ook de dame ging zitten op één van de stoeltjes. Wij hadden dans verwacht maar kregen flamingo zang. Zeer emotionele uithalen met hand en arm gebaren, de kern was dat de anderen de slappe lach kregen en na het eerste optreden weg wilden. We zijn mee gegaan, ook dit hadden wij niet verwacht en eerlijk gezegd het geluid was ook wel heel hard. De emotie van de zang is vast passend in het Spaanse levenslied maar kwam nu toch wel hard binnen. Na een borrel in de stad zijn we teruggegaan naar de camperplaats. Een onvergetelijke avond…….
Zang en dans, zonder het één is het ander toch erg anders.....Jammer maar helaas, we hadden het kunnen weten. Spaans lezen! Festival de canta de Famingo is het festival van de zang en niet de dans......
Kunt u mij de weg naar......vertellen meneer????
Route:
Tijdens onze reis weten we nooit zo strak hoe en waar we terecht gaan komen, we zijn het liefst zo vrij mogelijk. Ook bepaalt het weer natuurlijk welke kant we op gaan. Zo heeft de storm in Portugal ervoor gezorgd dat we nog niet die kant op zijn gegaan. En maar goed ook want in Albufeira is de camping geraakt door een tornado uit die zelfde storm. Helaas één dode en meerdere mensen in het ziekenhuis.
Tips en vlog.
Onderweg krijgen ook vaak leuke tips van andere camperaars, plekjes om even te gaan kijken. We hoorden over Lucainena de las Torres en over Sorbas, mooie witte dorpjes van Andalusië. En via het volgen van de vlogs van andere camperaars komen we op het idee om naar de woestijn van Tabernas te rijden. Deze woestijn heeft als decor gediend voor menig westernfilm, is als zodanig dan nu ook een toeristische trekpleister geworden. Films als: “Once upon a time”, “Lawrence of Arabia”, “The good the bad and the ugly”, “Vier vuisten van de duivel” etc.…… Onderweg komen we dan ook nog langs “Route 66”, een zeer populaire camperplaats.
Witte dorpjes
We rijden dus door Sorbas, een dorpje bekend om zijn zoutmijnen. Mooi in de rotswand hangend dorp, we drinken er koffie op het pleintje, bewonderen de oude foto reportages op de stadsmuren en rijden verder naar Lucainena de las Torres. Daar is het even zoeken waar we kunnen staan maar we vinden al snel de gloednieuwe parkeerplaats vlak bij de ijzermijnen met hun ovens. De oventorens werden er in het verleden vol gestopt met erts en dan liet men het branden, de rest klompen waren dan klaar om gesorteerd te worden en met de trein getransporteerd. De rails liggen er niet meer, de ovens zijn er nog wel. Zo ook de openbare bad- en was huizen, er zijn er twee in het dorp waarvan er één nog daadwerkelijk wordt gebruikt. We staan die nacht behoorlijk in de wind, de camper is zo geplaatst dat de wind over ons heen gaat, kont in de wind, zo is er wel te slapen.
Drones
Rond 23.00 uur is er een raar geluid rond de camper, reden om de kop even buiten te steken.
Wat blijkt? Er hangen twee drones boven het parkeerterrein, moet niet gekker worden. Poetin in Spanje??
We zijn er niet echt blij mee, voelt een beetje inbreuk op je privacy, dus maar gauw de dakvensters verduisterd. Kan natuurlijk gewoon spielerei zijn van iemand….maar ja, je weet maar nooit. Gelukkig komt de wind goed opzetten en zijn de drones dan ook snel weer vertrokken.
Nadat we de volgende dag het badhuis hadden bewonderd reden we door naar “Route 66”. Daar vonden we een plekje voor €10,- per nacht zonder stroom en met lauw tot koud water in de douche. We konden er wel grijs en zwart water lozen. ( afval water en toilet). We aten er de eerste middag, stevige spareribs (taai) en een spies die wel aardig was maar niet de kwaliteit waar over werd geroemd. Er speelde een bandje, vooral Johny Cash muziek live, zeker niet slecht en zo toch een gezellig sfeertje.
Route 66
Tijdens het optreden lopen de locals binnen. De één na de ander gekleed als cowboy of cowgirl, of als indiaan. Ze leven hier in hun eigen western-stijl en dragen dat ook uit. Wel grappig om te zien. Zondag fietsen we door de woestijn naar Tabernas, Ford Bravo blijkt geen filmset maar een soort pretpark met cowboy shows te zijn, we maken er geen gebruik van. We genieten van onze tostadas in het dorp en komen later binnen bij het tweede optreden bij route 66. Een één mans band met gitaar en zang, geweldig goede muziek, de plaatselijke cowboys zijn dubbel vertegenwoordigd en nu zelfs met geweren en revolvers versiert. Ik drink twee glaasjes wijn, genoeg om mee te doen met de Line dance, bijzondere ervaring. De dag erna rijden we naar een andere plek in de woestijn, dankzij het volgen van de vlog komen we nu wel op een filmset terecht. Het is even afdalen en terug klimmen maar dan hebben we ook mooie plaatjes. Wat een bijzonder landschap.
Mooi Andalusië, stille dorpjes
Café con leitche anders niets.................
Woestijnzand en decor, cowboys en indianen
"Route 66", een camperplaats in ontwikkeling. Helaas geen stroom en het sanitair gebouw heeft onvoldoende warmwater. De investeerder heeft zijn geld gezet op de bouw van een klein western dorpje, huisjes als de "black smith", "jail house", etc. voor verhuur. Helaas is het geld nu op en is alles net niet af, kortom: tijd om prioriteiten te stellen. Aan de belangstelling van klanten kan het niet liggen, het hele weekend voldoende aanloop en vertier. Niet ver hiervandaan de kale woestijn van Tabernas, Hollywood was er al neergedaald.
22-11-2025
Overwinteraars Roquetas de La Mar
Omdat we graag de zee wat dichterbij willen ervaren rijden we naar de kust. Op camping Roquetas de la Mar hebben we gereserveerd. Deze keer heeft google ons weer bij de veter, voordat we het door hebben rijden we de rotonde af in wat “Calle de Ramblas” heet.
Je snapt het al, “Ramblas”…. Dus of slecht wegdek of…te smal. En vooral dat laatste blijkt het geval. De prachtige sinasappelboompjes drukken hun kruinen strak tegen de camperwand. (Eenmaal op de camping blijkt dan ook dat we een breedte licht zijn kwijt geraakt.) Omkeren is geen optie tot aan het eind van het eerste stuk Ramblas. Daar is een keerpunt, moet ook wel want het vervolg is nog een halve meter smaller. Het is even puzzelen want volgens de kaart ligt de camping aan het eind van dit smalle stukje..
Hoe er nu te komen? Eerst maar gekeerd en over de linker kant weer terug naar de rotonde, daar links aangehouden, de grote weg volgend komen er toch nog bordjes die de camping aangeven. Ook deze weggetjes zijn niet breed maar breed genoeg om met eenrichtingsverkeer en hier en daar een halt voor een tegenligger bij de camping te komen. Daar blijkt dat we in een Duits dorp zijn beland. Het fenomeen “overwinteren” wordt hier compleet duidelijk. Er zijn 650 staan plaatsen, meerdere sanitair gebouwen, een (gesloten) zwembad, een eigen supermarkt, restaurant, fitness ruimte en meerdere plekken voor het lozen van chemische toiletten. Aan het begin van het terrein is ook een wasplaats voor campers.
Achterin het terrein is het hek dat doorgang biedt naar de strand route, zo’n 250 meter verder kom je via een groenstrook met riet en palmen bij het strand uit. Helaas wordt deze strook ook gebruikt als dump voor bouw afval en veel vuilnis, met name kleding ??
Vreemd want in Spanje staat op elke hoek van de straat wel een container waar je alles zo’n beetje in mag gooien. Er kan dus geen behoefte zijn aan illegale dump van rotzooi.
De temperatuur is iets minder geworden, ik voel me niet geroepen om een koude duik te maken. Moon gaat echter wel graag de zee in. Eén stok is voldoende voor meerdere plonsen.
Dankzij het bestaan van "Amazon.es" en het feit dat we tijdelijk op een vast adres staan, kunnen we ons probleem zelf oplossen. Het nieuwe breedte licht voor de camper komt op tijd binnen en blijkt goed te passen, zo is de schade van de Rambla weer beperkt.
Fietstocht naar Almeria
Henk onderneemt op vrijdag nog een fietstocht naar Almeria. Almeria ligt 17 km naar het zuiden en om er te komen moet hij helaas wel stukken over de autoweg fietsen, zelfs door de tunnels. In Almeria is het Moorse fort een must om te bekijken. Het is groots, uitgestrekt, toegang is gratis, mooie kantelen en binnenin mooie tuinen. Alles voorzien van een gedegen irrigatie systeem. Ook de kathedraal is bijzonder, een kathedraal zonder torens, met een plat dak. Dit om geen doelwit te zijn voor aanvallers. Met name de Berbers. De ingang is voorzien van zuilen, bijzonder voor een kerkgebouw, een ratjetoe van stijlen, barok, ionisch, gotisch en korinthisch. ( aldus de kenners thuis). Binen valt vooral het orgel op, van beide kanten zijn pijpen gericht, zowel horizontaal als verticaal. Zelfs Louise is onder de indruk en zal dit aan Hans Peter doorgeven.
Overwinteraars doen dit drie maanden...
Wij zijn nu één week op de camping, tijd om verder te trekken.
Niks doen met mooi weer is best wel leuk....
We vermaken ons met een wandeling langs de kust, op donderdag de weekmarkt en doen nog een dagje naar Roquetas, bezoeken het Castillo de Santa Anna waar we verschillende tentoonstellingen mogen bewonderen.
We nemen als lunch verse vis, in de vorm van tapas. Dat werd een verrassing. Gamba’s vers op een schaaltje, goed te eten, vervolgens een halve Dorade gebakken en geserveerd met twee kleine vorkjes. Daarna nog een mandje gefrituurde vis, dat werd wat lastiger, de hele sardienen waren gebakken nadat ze door het beslag warden gehaald, de kleine stukjes vis en droge scholletjes hadden de kop er nog aan en waren te droog om te eten. Enfin, we wilden het gewoon uitproberen. Volgende keer beter.
Geen Marokko
Inmiddels hebben we ook nog een moeilijke knoop doorgehakt, we gaan niet naar Marokko. Omdat we tijd te kort hebben deze keer, we willen de Algarve nog zeker goed bezoeken en nog naar Lissabon rijden en daar Ans en Peter op zoeken. Om dan weer om te draaien en nog Marokko in te gaan wordt krap. We willen ook eind februari weer naar Nederland rijden. Ondanks dat we alles met Moon hadden voorbereid kiezen we er voor om Marokko nog een jaartje uit te stellen.
Kerstdorp in aanbouw
In het kasteel wordt hard gewerkt aan het kerstdorp. De hele beneden verdieping is rondom gevuld met alle details van het bijbel verhaal. Helaas nog niet af, maar wel leuk om te bewonderen.
Speelgoed uit andere tijden
De tijdelijke tentoonstelling is die van speelgoed en de zee. Oude bootjes, mecano, poppen en bijzondere schepjes, emmertjes en zandvormpjes. Leuk om te zien.
"Ik vertrek"
Zondag rijden we verder naar een nieuwe camperplaats van Nederlanders “Ik vertrek” deelnemers, even voorbij Malaga. We zijn benieuwd.
Plastic stad achter ons gelaten....
Onderweg naar onze nieuwe plek rijden we de kustroute door de provincie Almeria. Je zou het de glazenstad van ons Westland kunnen noemen, ware het niet dat ze hier niet met glas maar met plastic hun kassen bouwen. De temperatuur is voldoende om zonder stoken groente en fruit te kweken zolang dat beschermd kan groeien in een kas van plastic. Het zorgt voor een contstante temperatuur en verminderd de hagel en regenschade op de gewassen en verhoogt zo dus de opbrengst. Daar waar je denkt mooi naar de zee te kunnen kijken zie je plastic. Er is geen stukje groen te zien, alles zit ingepakt. Jammer maar wel begrijpelijk, ook deze mensen concurreren op een volle markt van vraag en aanbod en de salarissen in de landbouw liggen op zo’n €4,- per uur dus…..
Mariposa Libre
Mariposa Libre, Spaans voor Vrije Vlinder. 14 camperplaatsen .
We hebben drie dagen geboekt maar bij aankomst ziet de locatie er zo leuk uit dat we voor een week willen blijven. Dan hebben we alle tijd om te zien wat we van Malaga vinden en rond te kijken in de omgeving hier. Vergeleken met de “Duitse” camping en zijn 650 staanplaatsen is een plek met max.14 camperplaatsen een idylle.
Het zwembad is nog gevuld en ligt er prachtig bij, helaas is het niet verwarmd en zal het dus niet meer dan een mooi plaatje blijven. We kiezen een plekje half onder de bomen, in het hoekje achterin. In plaats van achteruit inparkeren stellen we de camper dwars op, met een prachtig uitzicht naar het heuvel landschap en de opkomende zon.
Pensionado's
Naast ons komen Maarten en Monique te staan, een stel dat nu voor het eerst op pad is met hun gloednieuwe mooie Spaanse camper. Verrassend om mensen Nederlands te horen spreken en een Spaans kenteken te lezen! Ze hadden een B&B net buiten Sevilla, hebben dit 16 jaar gedraaid, deden ook mee aan “ik vertrek” en hebben nu net alles verkocht. Hun pensioen mag nu beginnen, ze gaan Spanje bekijken want daar is in die afgelopen jaren niet veel van gekomen. Ze hebben geen fietsen bij de camper en blijven voornamelijk op de plaats. Ze zijn zo lief om een dagje op Moon te passen, zo kunnen wij de huurauto meenemen van de Camperplaats en lopen we het konings pad. Of te wel Camino del Rey.
Camino
De Camino del Rey is een max. 1 meter breed pad op 100 meter hoogte, het pad loopt door een kloof en zorgt voor de verbinding tussen twee waterkrachtcentrales. Ooit was het een pad met enkele ijzeren balken, stukken brokkelend beton en met een groot val gevaar. Na meerdere ongelukken is het pad toen gesloten en uiteindelijk totaal gerenoveerd tot het veilige pad wat het nu is. Een prachtige wandeling op 100 meter hoogte over houten paden gedragen door een oerdegelijke constructie van metaal. De naam van het pad is gebleven, het pad van de koning, dit omdat hij degene was die als eerste over de oude versie is gewandeld. Wij zijn er in de vroege ochtend, dan is het er niet zo druk. Ik ben enthousiast in de korte broek en draag gelukkig nog wel een zomerjasje. Helaas is in het eerste stuk nog geen zon te bekennen en trekt de wind tochtend door de kloof. Frisjes !, ik stop zo nu en dan de handjes maar in de zakken en hoop dat mijn “speklapjes” voor de rest van de verbranding kunnen zorgen. Het pad is echt mooi, de diepte wisselt hier en daar, zo ook de vegetatie. Van totaal kale rots tot stukken met bomen en varens. Ook de fauna laat zich onderweg zien, een groepje klimgeitjes loopt rustig vanuit het bos naar het pad, niet onder de indruk van de van de toeristen die door hun habitat kruisen. Bij de volgende bocht steekt een rots hoog boven alles uit, de adelaars cirkelen er omheen. Pracht gezicht. We lopen verder en houden onze ogen toch ook vooral op het pad gericht, de hoogte is soms echt wel indrukwekkend. Na een 7 km totaal komen we bij de pendelbus aan, die brengt ons weer bij het startpunt. We rijden terug naar de camperplaats, Moon is braaf geweest en heeft er weer vrienden gemaakt met Maarten en Monique.
Camino del Rey
In de ochtend fris maar wat een prachtige ervaring, genoten!!!
29-11-25
Dagje Malaga
Die zaterdag rijden we met Maarten en Monique mee in de auto naar Malaga, de terugweg nemen we de trein. Zo kunnen we ieder onze eigen weg gaan en hoeven wij maar één keer de trein te gebruiken. Zelf lopen we los van elkaar door de stad, Henk bezoekt het museum van Picasso. Hij boft dat ik het kaartje al online had gekocht, scheelt weer een paar meter wachtrij. Ik loop met Moon naar het dichtstbijzijnde park. Helaas kan ze daar niet los, de wegen lopen er dicht langs en de auto’s rijden fors. Omdat je met een hond nergens in mag, geen winkels, geen musea en of restaurants is het eigenlijk niet handig om haar mee te nemen. Ook voor haar is er niks aan, ze moet zich netjes aan de lijn gedragen en dan ook nog eens die muilkorf…We besluiten dat we haar voortaan niet meer mee de stad in nemen. Bij de plaatsen waar we nog gaan komen in de toekomst zullen we zo dicht mogelijk in het centrum parkeren. Dan kunnen wij de stad in als zij op de camper past en zijn we max. 3 uurtjes weg. Dat is voor ons allemaal beter. Malaga is wel mooi maar we vonden het niet bijzonder. Sevilla heeft echt meer te bieden.
Kerst kriebels
Tijdens het rondlopen in Malaga kom ik langs een soort van Kerstmarkt. Het grappige is dat ze hier op de kerstmarkt alleen maar spulletjes verkopen om een kerststal of dorpje te maken. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een miniatuur van. Het heeft veel gelijkenis met de poppenhuis wereld. Zo langzaam aan komen wij ook in de kerstsfeer, de boom op de koelkast, de lichtjes in de avond en nu ook een boompje. Het is wel grappig dat je met een korte broek aan in 20 graden warmte buiten je boompje zit te versieren. Zal volgend jaar minder warm zijn denk ik....
Sevilla, stad van Spaans/ Moorse Cultuur
Vergeleken bij andere Spaanse steden kregen we het hier links om rechts om om de oren, CULTUUR.
30-11-2025
Op zondag naar Sevilla
Op zondag zwaaien we naar Monique en Maarten en rijden we naar Sevilla. We parkeren op een camperplaats van Autocaravana, een onooglijke parkeerplaats, maar wel met douche en toilet. Maar het allerbelangrijkste is dat het goed bewaakt is en midden in het centrum van de stad ligt. We zijn met de fiets in 10 minuten bij alle bezienswaardigheden die we maar willen. Zo blijft Moon niet te lang alleen en kunnen wij rustig genieten van alles wat deze stad te bieden heeft. Sevilla, stedentrip, zeker DOEN!!!
We bezoeken Plaza de España de Kathedraal, het Alcázar en de Salvatore kerk. Lopen door de Joodse wijk en bewonderden de Settas.
De camperplaats is een beveiligd terrein gericht op laden en lossen van nieuwe autos. Het is een komen en gaan van opleggers vol met kostbare waarde. Aan de garage zit een klein sanitair gebouw, één douche voor dames en één voor heren, het ontbreekt aan sluitingen of een douche gordijn. Het water is gelukkig wel warm en het is schoon, de Dettol lucht komt je tegemoet. Voor ons is het een prima start voor een steden bezoek.
Spaanse Plein
Als we op zondag geinstalleerd zijn fietsen we vast een stukje Sevilla in. We zien op de eerste rotonde al een mooie combinatie van 5 paarden voor een soort van ezels kar. Daarachter zien we ook een koetsje rijden, grappig om tegen te komen. We volgen de route naar het centrum en komen zo bij het Spaanse Plein uit. Dat blijkt een plein/ park en gebouw te zijn. Ooit ontworpen voor de Iberische tentoonstelling in 1929. Het is een complex dat zo gebouwd is dat het lijkt alsof het alle koloniale gebieden wil omarmen. We zijn erdoor verrast, ook zien we hier waar al die paardjes voor dienen, de koetsen rijden af en aan. Net als in Wenen kun je op die manier de stad bezoeken. Het mooiste van Plaza Espagna is al het mozaïek werk, overal kleurrijke tegels. Prachtig.
Kathedraal
Het is logisch dat deze Kathedraal de grootste gotische van de wereld wordt genoemd. Zoveel altaren en extra bogen en beuken waaronder weer nieuwe altaren kapellen. Bouwtechnisch noodzakelijk, de bogen ondersteunen de gewelven, de enorme zalen van de middenkerk. Zonder deze extra bogen en beuken was de ruimte nooit zo groot geweest. We lopen de toren in en dit doen we zonder treden. De 35 verdiepingen zijn gemaakt met een oplopende helling. Dit omdat de koning te paard naar boven moest kunnen. Moet zeggen, het klimt een stuk makkelijker. Boven een mooi uitzzicht op de stieren arena en het plein beneden. Binnen de resten van Columbus, hij zou hier zijn begraven. De ridders dragen zijn kist schouder hoog de kerk in. DNA onderzoek heeft aangetoond dat er inderdaad een heup bot van Columbus in de kist ligt. Waar de rest is gebleven...??
Alcazar
Het Alcazar was even zoeken, via maps lopen we dus eerst om alles heen voordat we de hoofdingang vinden. Eenmaal binnen zien we de verschillende stromingen, het is een complex van paleizen waar de Moorse invloed zich goed heeft laten gelden, afhankelijk van welke koning aan het bewind was. Wat opvalt is het kleurrijke tegelwerk. Mozaïeken en de mooie indeling van de ruimtes en tuinen erom heen.
El Salvadore
Dan denk je met zo'n grote kathedraal wel alles gezien te hebben in de stad op gebied van "kerken". Nou nee dus....
Ons entree kaartje van de katherdraal bleek ook geldig voor een andere kerk, de kerk van El Salvadore. Die moesten we dus nog maar even bekijken. Gelukkig was die na 14.00 nog wel open de volgende dag dus konden we binnen. Daar de geschiedenis van Moskee naar Kerk door genomen en waren we helemaal overdonderd door de hoeveelheid altaren ne afbeeldingen. Zoveel "kerk"op zoveel minder m2 is wel heel indrukwekkend.
Sevilla
El Salvadore
Van Moskee naar Kerk
Er was geen scheiding tussen kerk en staat. De heersende macht bepaalde het geloof en het de kerk of het geloof bepaalde de leefregels. Van Moorse overheersing en bijhorende invloeden naar de westerse , van islam naar christendom. Omdat deze kerk in feite op de fundamenten van beiden geloofs richtingen staat is er tijd nog geld gespaard om deze restauratie te realiseren.
Setas Sevilla
Er was er eens.......
een camping in Portimão…….
Veertig jaar geleden stopte ik met mijn baan bij het Kinderhuis Reek. "Ik vertrek "avant la lettre. Naar de Algarve, Portugal, naar het plaatsje Portimão. Mijn ouders hadden daar een camping gekocht. We gingen samen het avontuur aan. Voor mij duurde deze periode 5 jaar. Na deze tijd hakte ik de knoop door en koos ik voor een leven in Nederland. Het verschil in levensstijl van de oude landbouw streek en mijn leven in en om de studentenstad Nijmegen was te groot. Ik miste mijn leeftijdsgenoten en de daarbij horende gesprekken. Na vier jaar half hier half daar te hebben geleefd moest ik een keuze maken, je kunt niks opbouwen als je altijd weer “gaat”.
De tijden zijn vervlogen, mijn ouders al ruim 20 jaar niet meer onder ons. Het werd voor mij tijd om hier nog één keer langs te gaan en een soort van afscheid te nemen van….
Camping Portimão.
Na twintig jaar nog één keer kijken, de camping.
Wat is er nog van over of wat is er nu voor in de plaats gekomen, zou het nog te vinden zijn, zou het huis er nog zijn? Zijn er nog buren die mij kennen? Kom ik iemand tegen die mijn verleden hier deelt? Met deze spanning is het in eerste instantie en geweldige puzzel om de plek te vinden waar de camping was. De urbanisatie van de wijk is enorm. De wegen rondom totaal veranderd en uitgebreid. Waar eerst een zandpad was is nu een A22 op een hoog viaduct dat over de urbanisatie heen gaat. Palheiros is nu vanuit Portimão de rechterkant van de weg en Malheiros aan de linker kant. Onze camping lag dus in Malheiros, niet Palheiros. Het winkeltje en het café van Béatrice bestaat nog, het is alleen gesloten, de rolluiken hangen ervoor, is het voor de winter of voor altijd, het is niet duidelijk. De weg naar boven is nu geasfalteerd, wat zou pa daar blij mee zijn geweest. Eenmaal bovenaan is het goed dat we vast de camper draaien voordat we verder de smallere weg inrijden. We parkeren en lopen de rest wel.
Het gevoel is dubbel, ik kom thuis bij iets wat niet meer thuis is, wat al zeker 30 jaar van iemand anders is. Ik zie “ons” huis, het staat er nog, de ramen zijn door de rolluiken geblindeerd, voor de vensters zitten nu stalen tralies, het is goed bewaakt. Er hangt een camera bewaking op de muur van wat ooit het appartementje was. Wat opvalt is dat het gras goed onderhouden is, alles is mooi gemaaid en ligt er vlak bij. De bomen zijn nu volwassen en staan er stevig bij om voldoende schaduw in de zomer te bieden. Het sanitair gebouw is verdwenen, zo ook het zwembad, geen spoor meer van te zien. Zelfs geen puinresten. Ook dit is netjes gedaan. Vooraan bij de toegangsweg staat nog wel het oude receptie gebouwtje, de licht blauwe kozijnen nog zichtbaar. Dit was de eerste entree, later konden klanten pas verderop bij het huis de camping oprijden. Zo hadden ze meer controle vanuit het huis, er was dan geen receptionist nodig. Ik was inmiddels al naar Nederland terug dus ze moesten het meeste werk met z’n tweeën doen.
In mijn gedachten vertel ik het ze allemaal, :”pa wat zou je dit mooi vinden”. Net zoals ik bij elke nieuwe camping weer kijk hoe het sanitair geregeld is, hoe makkelijk dat tegenwoordig allemaal gaat. Dat er nu trespa is voor de deuren, makkelijk schoon te houden. Dat je niet meer met houten kozijnen hoeft te werken, gewoon systeembouw en klaar. Op de grote weg zie ik het restaurantje nog waar ze zo graag gingen eten: ”Nossa Tasca”, zo vaak omdat het zo goedkoop en lekker was. Pa hield van zijn visjes, de garnalen en ma van de inktzwarte lula’s fritas, koken deed ze zelf niet meer. Ze woonden pal langs de doorgaande weg in een klein Portugees huisje, meer hadden ze niet nodig. De camping werd verkocht en daarbij ook nog het vaste bedrag van de AOW , ze waren in ene schatrijk. Dat was ten tijde van de campingjaren wel anders. Na de inbraak van het eerste jaar en het verlies van de hele jaaromzet zijn ze het nooit meer goed te boven gekomen. De gewenste investeringen kwamen er niet meer. Het werd elk jaar sappelen om weer seizoen klaar te zijn. De verf/ kalk voor de muren te betalen en het zwembad weer mooi blauw te laten zijn. Hoe vaak onze koffers niet uitpuilden van alle etenswaren als we overkwamen is niet meer te tellen. Niet alleen omdat de Nederlandse kost zo werd gemist, ook om voorraden aan te vullen waar ze zelf de centen niet voor hadden. De tv die het had begeven werd een cadeautje voor ze, 40 jaar getrouwd dus een goede bestemming.
Rurale:
Goed dat ze de boel verkochten. Een vaste klant uit Lissabon heeft het overgenomen, waarschijnlijk als investering voor de toekomst want met de toetreding in de EU was de vergunning alleen nog maar geldig voor een “camping rurale”. Een toekomstige eigenaar zou alleen vergunning krijgen als de elektriciteit ondergronds zou worden gelegd en als er water van de gemeente zou worden afgenomen. Om nog maar niet te spreken van het asfalteren van de toegangsweg en het vervangen van het sanitair en zwembad. Maar goed, als die investering gedaan zou worden dan heb je daar wel een geweldig mooie plek voor een camping bij Portimão. En die is er nu echt nergens.
Wij brachten de eerste nacht door op TipiAlgarve, een camperplaats verderop langs de weg, nog hoger gelegen. Achter de Camino Alto, aan de M124. We reden omhoog via de achterkant van de berg, door de zware regenval van vorige maand was de normale toegang niet te doen. En ook via deze weg kwamen de herinneringen boven van onze eigen toegangsweg destijds. Weggezakte geulen, waar de opvul grit allang weer uit is gespoeld, ongelijk en niet echt verhard. We zijn boven gekomen maar om nou te zeggen dat het een makkelijke route is voor een camper, nee….hou die maar lekker heel en zoek een andere plek. Deze plek was grappig van opzet, flowerpower stijltje maar wel te ver van de bewoonde wereld en met de fiets niet of nauwelijks te doen. Er liepen ook veel honden, nu maakt Moon snel vriendjes maar deze honden waren niet echt in voor vriendschap. Het ras is ook niet populair, Staffords, het reutje was aardig maar er liep een teefje dat uitviel en dan nog een stel pups en drie andere volwassen honden werd teveel voor Moon. We reden door naar Camping Alvor. Vandaaruit fietsen naar Portimão.
In de camping periode hebben ze veel meegemaakt, in de jaren dat ik meewerkte waren het vooral de buren die goede ondersteuning boden. Wij hielpen ook de buren, één van de buurmeisjes had dringend een bloed transfusienodig, dan hoefde het niet naar Lissabon, ik weet nog hoe blij die mensen waren. De overburen slachten hun varken, pa kocht de helft. De olijven waren voor de bovenburen, ze deelden de opbrengst met ons. Toen een andere buurman bij de bouw een grote rode baksteen van twee hoog in zijn schouderspier geboord kreeg kon ma hem hechten met haar zwaluwstaartjes techniek, te eigenwijs en te arm om naar een dokter te gaan.
Als verrassing kwamen Henk en ik ooit met de auto naar de camping, de dag dat we aankwamen zouden we ze verrassen met onze aanwezigheid. De verwachte verrassing werd een telleurstelling, er was die dag voor het eerst brand uitgebroken op de camping. Geen ontvangst maar grote paniek, al het kurkdroge gras laaide op als fakkels, tenten en caravans dreigden te vergaan. Gelukkig kon pa de hoofdpomp opstarten en met de grote watertoevoer uit onze eigen bron kon de brandweer de wagens blijven vullen. De camping werd gered, alleen het achterveld was verbrand, er waren geen gewonden en alle tenten bleven gespaard. Weer een zenuw aanslag voor hen, naast de vele “waterspoken”.
Die laatste “spoken” waren de slapeloze nachten die pa had over het al dan niet uitvallen van de waterpompen. De stroomvoorziening had geen stabiel voltage. Daardoor kon alles wat met stroom werkte meer of minder spanning krijgen. De koeling in de bar had een opvang station tussen stekker en motor. De hoofdpomp zat op 60 meter diepte en pompte alleen nog de waterkelder vol. De distributiepompen echter draaide dag en nacht, we hadden er vier. En zelfs met vier pompen kon het gebeuren dat alles was doorgebrand en er dus geen water meer naar het sanitair ging. Resultaat: boze klanten, vertrekkende klanten en soms zelfs klanten die met shampoo-hoofd zo het zwembad in sprongen. ( leegpompen en opnieuw vullen van het hele bad als gevolg).
Een andere grote ramp was het overlijden van één van de gasten, een jonge jongen dook het zwembad in en overleed. Reden van zijn overlijden is nooit duidelijk geworden. Mama heeft nog een reanimatie in gezet maar dat mocht niet baten. De ouders regelden de begrafenis ondernemer zelf en die haalden hem op. Er is nooit verder onderzoek naar gedaan, geen politie niks. Het vermoeden is dat de jongen zelf epilepsie had en niet alleen mocht zwemmen. De impact hierbij was er niet minder om.
Mercado Portimão
Na de camping gezien te hebben trekken we op naar Portimão, wat herken ik er nog van ? Natuurlijk gaan we naar de markt, de vers hal met de groente, fruit en vis. Om er te komen rijden we met de fiets van Alvor naar Portimão, een simpele route die nu vreselijk lastig is. Er staan nu overal flats, complete woonwijken zijn tussen de dorpen ingebouwd en zo wordt het lastig om op eigen kompas de weg te vinden. We staan meerdere keren stil om maps te raadplegen. Een gewone straat loopt zo dood of eindigt in een overgang naar de snelweg, daar zitten we ook niet op te wachten. Uiteindelijk rijden we Portimão binnen en komen bij de Mercado. Heerlijk om al die soorten vis weer te zien, de hoeveelheid garnalen en de espada vissen, de lange zwaard snuiten glimmen vanaf het gemalen ijs waar ze op liggen uitgestald. Buiten is nog steeds een terrasje met gallao, koffie verkeerd en ….eindelijke een Bifanna. Een Bifanna is een Portugees broodje warm vlees. Het broodje is een papseco en daarop een in knoflook gebakken plak fricandeau. Heerlijk warm en met mosterd of piri piri.
Senhora Beatrice
Op zondag bezoeken we de plaatselijke vlooienmarkt. We kopen wat kerstversiering en badslippers voor Henk. Daarna rijden we door naar de Estrade 125, naar “Nossa Tasca” voor de lunch, nog één keer eten bij het favoriete restaurantje van mijn vader. Helaas valt de maaltijd zwaar tegen en weten ze niks te vertellen van de buurt. De ober komt uit Porto, het Noorden en kent de overburen niet. Als we weg fietsen steken we eerst over, ik wil toch nog even kijken bij het winkeltje, Café Gil, bij Señora Beatrice. Ik meen iemand binnen te zien achter de gesloten gordijnen. Ik klop aan….En ja hoor, de dame die open doet is Beatrice, 90 jaar maar helder als glas. Ze herkent mij gelijk, we omarmen elkaar met tranen. Ze vraagt naar mijn ouders en vertelt alles over haar kinderen. Ze vraagt naar mijn kinderen en of ik al oma ben. Ze kletst me de oren van het hoofd en is zichtbaar ontdaan. Ze is ook verbaasd dat ik niet alles zo snel begrijp, “waarom versta je nu geen Portugees meer?”. Ach wat een mooie afsluiting, we zwaaien elkaar uit:
”Adeus!” de laatste keer dat ik haar zie.
Wat een cadeautje!
De volgende dag rijden we door naar Silves, we mogen staan in de sinaasappel boomgaard bij Emma en Han, twee rasechte Amsterdammers die hier twintig jaar geleden zijn neergestreken. De één komt de ander gaat. We staan er geweldig mooi, Moon kan op het landgoed loslopen terwijl wij het stadje in gaan met de fiets. We doen een terrasje, kopje koffie, wat boodschappen en dan na 20 jaar weer een echte kip piri piri van de grill. Heerlijk, zo hoort kip piri piri te zijn.
Afscheid van de Algarve.
Naast het feit dat ik hier ooit gewoond heb is het natuurlijk ook wel leuk om nog even wat stadjes op te zoeken, kijken wat er nog over is van de rest van de Algarve. We bekijken natuurlijk het kasteel waar Silves bekend om is. Een Moorse vesting die nog goed bewaard is gebleven. En als we daar gaan kijken komen we voor €2,40 binnen, senioren korting!! Moeten ze in Nederland ook eens toepassen voor alle 65+!! Het is goed te zien dat Portugal binnen de EU is, veel van de Europese gelden worden hier ingezet. De hoeveelheid wegen is enorm, maar ook het kasteel is nu in onderhoud en er worden zelfs nieuwe opgravingen gedaan in de kelders. Wat ook wel leuk is, is dat Silves als stadje zijn eigen charme heeft gehouden. Er is geen hoogbouw, geen flats of touristische appartement verhuur. De locale bevolking is er nog goed zichtbaar, iets wat in Portimao verloren is gegaan. Wel horen we opvallend veel Nederlands om ons heen, we zijn niet de enige die het hier wel even vol houden...
Rondom het dorp vliegen de ooievaars af en aan, gelukkig heeft de vogelgriep hier nog niet toegeslagen.
We rijden ook een dagje met de trein naar Lagos, een boemeltreintje dat eens in de drie uur rijdt. En helaas voor ons vertrekken we 45 minuten te laat waardoor ons bezoekje in Lagos kort maar krachtig is. (Moon blijft thuis dus we kunnen er geen dagtocht van maken). Via een stuk snelweg fietsen we dus eerst naar het station van Silves, aan de andere kant van de berg en het stadje. Wie dat heeft bedacht weten we niet maar het is wel even oppassen geblazen fietsend op een autoweg. Maar we vinden het station en na te lang wachten komt er zowaar een trein.
Een andere dag rijden we mee met onze buren Ruud en Renate, twee Duitse overwinteraars die ook op het terrein staan.
Zij hebben voor 4 maanden geboekt en daar een huurauto bij in gebruik. We rijden samen naar Albufeira en een andere dag gaan we zelfs samen naar het eind van de wereld, Sagres. Onderweg doen we een keramiek fabriek aan, de oude koffiekopjes gaan de camper uit en worden vervangen door mooie mokjes met paars / groene glasuur. Een mooi souvenir van deze regio. De kerstdagen worden we verwend met stralend weer, strak blauw en vollop zon. De hele dag kunnen we buiten zitten in een T -shirtje. En dat terwijl in Nederland op natuur ijs wordt geschaatst.
Tweede kerstdag eten we in Alvor in een mooi restaurant samen met Ruud en Renate vieren we zo toch een beetje kerst. Met de kids hadden we online op kerstavond contact, gedicht en een sinterkerst cadeau, zo toch een beetje samen gevierd.
Veel doen we hier niet, achter onze plek is een grote heuvel met wandelruimte voor Moon, een ruïne en in de verte een oude molen. Zolang de regen de paden niet overstroomd kunnen we daar lekker wandelen. Terwijl ik dit schrijf is het een regendag, die zijn er dus ook hoor. Kachel aan en binnen blijven, gelukkig niet alle dagen en niet dagen achter elkaar. Wij staan hier op witte stenen, een grof soort grind. Dat houdt in dat er niet veel vocht op kan trekken en dat we niet de rode aarde in de camper lopen. Helaas staan de buurtjes wel in de rode aarde en aan de onderkant van de berg, al het water komt hun kant nu op.
Morgen rijden we na 20 dagen rust verder, op visite bij Ans en Peter. We hebben hun leren kennen in Noorwegen, we stonden bij hen op de oprit. Ze wonen in de winter in Portugal bij hun dochter, in de zomer Noorwegen bij hun zoon. Het is leuk om ze weer te ontmoeten en wie weet vieren we daar de jaarwisseling. Voor nu is het afscheid van de Algarve, gegeten, geproefd, gewandeld en een traantje gelaten. Het is mooi hier weer geweest te zijn, nu weer tijd voor wat anders.
Wandelen achter op de berg
De ruïne, de molen en de olijfbomen, Moon vindt haar weg wel, laat maar lopen.
Estacaon Silves
Op de fiets via de snelweg naar het station, wie verzint zoiets.....Lagos mooi stadje..
Kerstmis in Alvor en in de camper....
31/12/2025
De jaarwisseling bij Ans en Peter in Lourhina
Vanuit Silves rijden we naar het noorden, we gaan op visite bij Ans en Peter. Zij waren onze WOMO gastplek in Noorwegen deze zomer. In de winter leven ze bij hun dochter en schoonzoon in Portugal. We vonden het leuk om ze op te zoeken en toevallig werd het net met oud en nieuw. We reden hun mooie dorp binnen en konden in de oprit staan. Abel hun prachtige Basset hond kwam Moon gelijk begroeten. Helaas was de hond van dochterlief een bewaker, zij liet geen andere honden toe op haar terrein. Zelfs nadat we een gezamelijke wandeling hadden gemaakt, waarbij ze rustig naast Moon liep, werd ze agressief zodra we het eigen terrein naderden. Er zat niks anders op dan tijdelijk een andere plek te zoeken voor de camper.
We reden na een nachtje slapen verder, eerst naar het strand. Wat een golfslag, een geweldig paradijs voor de surfers. Ondanks dat het niet echt super warm was lagen er meerdere mannen en vrouwen in zwarte wetsuites te wachten op hun plank in de zee. Wachten op die ene geweldige golf, om zo het strand op te worden gedragen door het water. Moon genoot van het water en het zand. Wij van het uitzicht en de koffie.
Gelukkig kun je in Portugal bij elke Lidl gratis staan met een camper. En met het gemak van het dorpje dichtbij was het een goed oplossing. Lourhina is een mooi dorpje, vol met Dino's en een eigen Dino museum.
We hebben Ans en Peter Racko geleerd, drie avonden heerlijk samen spelletjes gedaan.
Met oud en nieuw bij ons op de plek en op tijd naar het strand voor de vuurwerk show. In de hele regio wordt geen los vuurwerk verkocht, je hoort ook verder niks, ideaal voor allemaal. Moon ging mee naar het strand, ze is "schotvast" en vond het wel leuk tussen alle mensen.
Wij hebben ook genoten van de spelletjes, de bakjes koffie en de heerlijke warme douche. Wie weet zien we elkaar weer in Noorwegen komend jaar. Ans en Peter, bedankt!!
Na drie gezellige dagen zijn we in het nieuwe jaar doorgereden naar Lissabon. Een dagje eerder dan gepland maar dat was vooral omdat er een nieuwe storm werd aangekondigd, we wilden de windvlagen van 80km p/u voor zijn.
Lisboa....
Vanuit Lourinha rijden we donderdag al naar Lissabon. We kiezen voor de stadscamping, niet voor een gratis standplaats onder de brug, de camping heeft een hondenhotel! Gelukkig is er een aanbieding voor de week van Driekoningen, zo kunnen we vier dagen staan voor de prijs van drie. De toegang tot de grote stad lijkt ingewikkeld maar via de ruime wegen en de goede bewegwijzering rijdt Henk ons makkelijk naar de “campismo”.
We rijden een dag eerder deze kant op, er is weer een storm voorspeld die in het weekend over het noord- westen van het land naar het zuiden zal trekken. Een voorspelling van flinke windstoten en veel regen, dat willen we voor zijn, rijden met veel wind is niet prettig.
Camping
De camping is net buiten de stad gelegen, in een mooi bos, hoog in de heuvels. Lissabon is gebouwd op zeven heuvels, dat gaan we merken. Helaas blijkt het hondenhotel een nare plek, vieze oude hokken, veel blaffende neurotische honden!( één rent telkens tegen de muur omhoog en laat zich dan op het beton vallen). Het ziet er zo erbarmelijk uit dat we Moon daar niet heen willen doen. Blijkt ook niet mogelijk, Moon heeft n.l. geen kennelhoest vaccinatie, ze wordt dus zo wie zo geweigerd. Ze zal tijdens onze stadsbezoekjes op de camper moeten passen. Gelukkig kan ze dat super en is dat alles duizend keer luxer dan de hokken van het hondenhotel.( zou verboden moeten zijn om die naam erbij te gebruiken).
Vrijdag
Vrijdag wagen we onze eerste trip, we gaan met de bus die voor de deur van de camping stopt. Ik koop de kaartjes en vraag of hij ons bij het centrum eruit wil zetten, mijn Portugees is nog steeds verstaanbaar gelukkig. ( gaat eigenlijk steeds beter). Nu rijdt deze bus zijn hele lijn, er is geen halte bij het centrum, we moeten bij het eindstation over op een andere lijn. Ook dat wordt duidelijk en voordat we het weten staan we bij de halte van TRAM 28, de historische tramlijn die ons naar de Bairo Alto gaat brengen. We hoeven slechts 1,5 uur in de rij te staan om hier als toerist van te kunnen genieten. Prachtig om te zien hoe deze gele rups zich een weg baant over de ijzeren rails in de straten, hoe de bestuurder draait aan de versnelling, de bocht om en dan weer klimmen, in de remmen voor een vrachtauto die er niet hoort te rijden en rakelings de andere weggebruikers passeert. Er is geen extra uitwijk mogelijk, de rails zijn leidend, hij doet het met een rust en een kalmte, respect hoor. We zien ook dat er onderweg mensen in en uitstappen, met een beetje boerenverstand hadden we dus geen 1,5 uur in de rij hoeven staan, één of twee haltes verder kun je zo mee. Eenmaal boven genieten we van het uitzicht en lopen langzaam naar beneden in de stad. We drinken er koffie en bellen een “Bolt”. Voor €8,- (incl. fooi!), worden we weer netjes teruggebracht bij de camping, ongeveer net zo duur als de buskaartjes. We hebben niet gekozen voor de Lissabon kaart omdat we nooit weten wat we wel en wat we niet willen bezichtigen. Met zo’n “voordeelkaart “ben je toch een aardig bedrag kwijt en “moet” je op pad om het eruit te halen. Dus dan maar losse taxi’s en of bus vervoer.
Zaterdag
Zaterdag gaan we als rasechte Hollanders met de fiets naar de stad. In Nederland rijden we zonder onze fietshelm maar hier maken we er dankbaar gebruik van. Het verkeer is hier totaal niet ingesteld op fietsers. De route is 14 km om de stad heen, zo min mogelijk heuvels. Eigenlijk fietsen we parallel aan de snelweg. Het fietspad loopt net achter de vangrail en gaat soms door stukjes bebouwing. Het is goed oppassen want het asfalt is hier w.s. erg duur, grote gaten en hoogte verschillen worden niet helemaal opgevuld of weg gewerkt, zorgen dat de banden heel blijven dus. Op sommige stukken moeten we op de stoep rijden en sommige stukken is er fietspad. En dan kan het ook nog zo zijn dat alles ophoudt en je weer op de weg tussen de auto’s en bussen beland. De beste manier is om zelf ruimte te pakken, duidelijk je arm en hand uit te steken en midden op de weg te rijden bij rotondes. Ze zien je dan duidelijk en je bent voor hen voorspelbaar. De rest is een schietgebed en je ziet ze kijken….”moeten Hollanders zijn”. We komen tot in de Bairo Alto!! Daar is de wekelijkse antiek en rommelmarkt, altijd leuk om rond te neuzen. We eten er een hapje en ik drink er een wijntje bij, niet handig want we moeten nog serieus afdalen met de fiets en dat valt dan ook niet mee, sommige straatjes zijn echt wel steil. We komen terug op het plein waar vrijdag de tram stopte, daar vinden we het oudste café van Lissabon, “A Brasileira do Chiado”, daterend uit 1905. Op het moment dat we aankomen is er direct een tafeltje vrij. Terwijl wij genieten van onze koffie en de heerlijkste pastel de natas ( warm) zien we dat er zich een rij vormt naast het terras. We hebben geluk gehad, hier niet in de rij hoeven te staan.
Pastel de Nata
We volgen de route langs de Taag richting camping. We passeren de Torre van Belém en het monument voor de zeevaarders. De Torre van Belém staat in de steigers, daar wordt aan gewerkt, we rijden ook langs de “Ponte de 25 Avril”. De brug van de Anjer revolutie, aan de overkant het christus beeld zoals er ook één in Brazilië staat, de brug heeft veel weg van de brug in San Fransisco, de dubbele lagen en de opbouw als een mecanodoos, mooi om te zien. Eén van de iconen van Lissabon. Na de brug draait de route naar rechts en mogen we vanaf deze kant de heuvel op om bij de camping te komen. Helaas is het hellingspercentage en de lengte van de klim iets te veel voor mijn elektrische fiets, een voorwielmotor heeft zo zijn beperking. Ik wordt dus genoodzaakt af te stappen en stukken de fiets mee omhoog te duwen, niet echt mijn hobby. De volgende dag kiezen we weer voor een “Bolt”.
Voor zondag hebben we kaartjes geboekt voor een bijzondere voorstelling. Het is in een cisterne, een waterkelder, nu in gebruik als museum. De voorstelling is een presentatie van het de werken van Monet en Klimt. We maken gebruik van de Bolt taxi en zijn mooi op tijd in een prachtig parkje onder de bogen van een aquaduct. De zon is er dus we kunnen heerlijk genieten van onze koffie op het terras in het park. Er is nog tijd genoeg voordat de voorstelling begint. We zijn duidelijk niet de enige die van dit zonnetje genieten, veel locals zijn er ook met hond en kinderen, het speeltuintje zit goed vol. Eenmaal tegen aanvangstijd begeven we ons naar de locatie, verrast door de waterkelder die we binnen gaan wachten we op wat komen gaat. Het is een vierkante omloop om een bak met water, de voorraad water is nu niet meer in gebruik als water voorziening voor de inwoners van Lissabon. Zou ook onvoldoende zijn in deze tijden. Het water werkt als een spiegel, we kunnen er omheen lopen, in het midden bevinden zich ook zuilen die het dak dragen, ook hier is de projectie op te zien. De beelden gaan over de wanden, begeleidt met muziek, een wonderbaarlijk schouwspel waarbij de kunstenaar zelf lijkt rond te lopen tussen zijn eigen creaties. We kijken anderhalf uur naar beelden die voorbij komen, aansluitend aan het werk van Klimt en Monet zijn er ook nog projecties van het werk van Michaël Angelo en Da Vinci.
Maandag wasdag en op naar....
Estadio da Luz !!
Op maandag blijf ik bij Moon en gebruik ik de tijd om wat op te ruimen en de was te draaien. Henk pakt nog een keer de fiets om het stadion van Benfica te bezoeken: “Estadion da luz”. Voor de voetbaltempel staat het standbeeld van Eusebio, “de parel van Mozambique”. Een geweldige voetballer uit de jaren ’60. Toen dus een Portugees, want Mozambique was destijds één van de koloniën van Portugal. Op dinsdag rijden we verder, op weg naar Evora.
Midden Portugal Alentejo, januari 5 tot 18
Evora, Tombar, Fatima, St Pedro de Moelo en Alcabaca.
We staan voor de keuze, terug naar Spanje, het warmere zuiden, of verder Portugal naar het Noorden verkennen. Evora staat sowieso op ons lijstje maar daarna zullen we toch de knoop door moeten hakken. Noord of zuid? Zoals we de hele reis al gedaan hebben zullen we de weerberichten afwachten. Zo gezegd zo gedaan, we kijken naar de berichten. Eerst op naar Evora.
Evora
In Evora wacht ons de Capello dos Ossos. Een kapel aan de kerk gelegen waar de monniken met eigen beenderen de wanden bouwden. We waren hier 38 jaar geleden ook, het was toen zomers en erg warm. De hond moest toen ook al buiten blijven dus één voor één gingen we toen de kapel in. Ik als laatste. Ik werd er rond geleid door een ouder mannetje met kleine kraaloogjes, hij liep wat voorover gebogen en straalde duidelijk uit dat hij genoot van zijn werk in deze doden hof. Met mijn zomerse blote armen kreeg ik het destijds koud in de kapel en van zijn sinistere blik. Ik werd rondgeleid tot achter een soort van altaar. Daar hingen toen de vlechten van de novicen die waren ingetreden in het klooster. Het mannetje was met name erg trots op het feit dat er een recente vlecht hing, hij streelde de haarstreng alsof het zijn dochter was. Er waren ook amuletten en offer kaarsjes in de vorm van benen of een hart, alles om genezing voor te vragen. Ook dat was een vreemd altaar toen. In de gang waren twee lichamen gemummificeerd, ze hingen opgedroogd aan de muur. De mythe gaat dat dit een man en zijn zoon waren, achteraf bleken het twee vrouwelijke lijken te zijn. Na 38 jaar komen wij er nu dus weer, we vinden de kerk met moeite. Ook hier is veel gebouwd. De kapel is nu onderdeel van een toeristische route door de kerk. Het mannetje is verdwenen, de gedroogde lijken liggen in een glazen vitrine, het altaar is weg en er hangen geen vlechten of amuletten meer. Een tijdelijke gids geeft tekst en uitleg aan zijn groep mensen, we vragen hem waar alles gebleven is. Hij vertelt dat de vlechten vol met vlooien zaten en weg moesten, dat alles nu moderner is omdat er zoveel toeristen komen in de zomer. De looppaden zijn nu afgeschermd met plexiglas om de kapel verder te beschermen. Hij vindt het wel leuk om te horen dat wij de oude staat nog kennen, de details zijn voor hem het bewijs dat wij er echt waren toen. Grappig, zo deel je in ene een soort verleden tijd van een plek waar we waarschijnlijk nooit meer zullen komen.
Tomar
Na Evora rijden we naar Tomar. De stad van de tempeliers. Buiten het feit dat het een mooie plek is worden we ook aangetrokken door het feit dat er een gratis camping moet zijn, midden in het stadje zelf. Altijd leuk om ergens in de stad te kunnen staan, zeker als dat gratis kan.
De camping vinden we makkelijk, een stadscamping die eigenlijk is opgeheven. De gemeente heeft alleen de hekken niet gesloten, je mag er staan. Er is nog water te krijgen en je kunt er grijs en zwart water lozen. ( afvalwater en chemisch toilet). Helaas is er geen stroom en is het sanitair verder afgesloten, dus geen douche mogelijk. We draaien twee nachten op eigen accu kracht. Helaas is de accu maar voor 75 % geladen en is er weinig zonnekracht om bijgeladen te blijven. We zijn dus genoodzaakt om na twee nachten verder te rijden. Ook dit zal eens goed nagekeken moeten worden. Er staan hier mensen uit Lent al vijf weken op eigen accu kracht. Je vraagt je af wat er bij onze acculader mis gaat. Enfin, we zetten het op het lijstje voor de dealer.
Dag twee pakken we de fiets en stijgen naar het Conventi de Christo. Of te wel het oude kasteel van de tempeliers, het hoofdkwartier van de tempeliers. Later werd het een klooster. Ook hier is goed te zien dat de Unesco gelden worden ingezet. De schoonmaak en renovatie van de gevels is in volle gang en hoogste tijd. De zwarte aanslag die je op veel huizen in Portugal terug ziet is hier ook al jaren aanwezig en het mooie complex is nog net niet in totaal verval geraakt. We lopen door de galerijen, bewonderen de gevel met de levensboom en het herstel ervan. De verschillende tegelpatronen in de koninklijke kapel zijn prachtig. ( Diamond motiv)
In de middag pakt Henk nog even de fiets en gaat naar het lucifer museum, Museo de Phosforos. Nee, het is geen museum om te laten zien hoe deze gemaakt worden. Het is een uit de hand gelopen particuliere verzameling van luciferdoosjes die aan het museum zijn gedoneerd. Een imposante collectie van meer dan 40.000 doosjes!!! Een aantal exemplaren lagen ook op de Stroolaan op tafel, Henk herkende deze direct. De filmsterren stonden toen ook op de doosjes afgebeeld en dan waren er ook nog twee stuks van
Fatima, Sao Pedro de Moel en Alcobaca
Omdat we voorlopig nog naar het noorden denken te reizen richten we ons op de kust. De meeste kustplaatsen laten de stormen wel over zich heen waaien en aan zee schijnt de zon wat sneller dan land inwaarts, op naar de kust dus. Maar dan wel langs de iconische bedevaarts plaats Fatima. Ondanks dat het deze dag aan de frisse kant is en het druilerig regent, zien we een tweetal pelgrims daadwerkelijk over het plein kruipen. Handen devoot gevouwen, op de knieën voorwaarts naar de kerk. Het is een groot plein, er moet ruimte zijn voor een paar duizend man, nu zijn er een paar honderd max. Er is in de buitenkerk een dienst en er worden kaarsen gebrand voor het beeld van Maria. We lopen overal langs en komen zo ook de beeldjes tegen van de herderskinderen waar Maria aan verschenen zou zijn. Daarna rijden we door naar de kust, Sao Pedro de Moel, een kustplaatsje vlak aan zee, midden in een natuurgebied.
We zijn in Alcabaca ook voor het eerst in onze reis naar een ziekenhuis geweest. Ik had een nare bult onder mijn haargrens en die wilde niet verdwijnen, met een raar gevoel toch maar even naar laten kijken. Diagnose was na een punctie snel gesteld, insecten beet die ontstoken was. Met een kuurtje antibiotica was het met vier dagen weer hersteld, niet fijn maar wel verstandig, hou niet van enge bijt beestjes....
Na ons ziekenhuis avontuur reden we de volgende dag naar Nazaré, op de heenweg een route met een flinke helling. Terug een andere weg gevonden, zo goed als vlak door de velden. ( gelukkig maar). Nazaré was geweldig, een stadje met levendige boulevard en in hoog en laag gedeelte verdeeld. Zoals zoveel Portugese steden in het noorden. We konden met de "funceral"omhoog naar het bovendorp, €4,- voor een retourtje. En ook al waren de golven deze dag niet zo heel hoog, het blijft een spectakel om daar de kracht van de zee te ervaren. Tot ons beider genoegen scoorden we allebei een ouderwets gebreide trui, grove kabel, beiden donker blauw. Toen mijn ouders nog in de Algarve woonden was dit een van de geliefde cadeautjes die ze opstuurden of meegaven. Bob en Kees hadden zelfs zo'n exemplaar als kind. Goede oude tijd.
Alcabaca en Nazaré
Via via hoorden we van de gratis camperplaats in Alcabaca, een plaatsje in de buurt van Nazaré. Omdat we daar nog naar de golven wilden gaan kijken kwam deze gratis plaats goed van pas. We konden er drie nachten staan op een verzorgde parkeerplaats met gratis toilet en stroom. Een mooie service van dit dorp en op fiets afstand van het duurdere Nazaré.
Coimbra Universiteitstad
Coimbra
Vanuit Alcabaca gaat de route verder naar het noorden. Coimbra is ons volgende adres, de vroegere hoofdstad en oudste universiteitsstad van Portugal. We rijden er makkelijk naar toe en vinden een camperplek op de stadscamping, net buiten het centrum van de stad. Langs de route ligt een fietspad dat ons naar de oude binnenstad zal leiden, mooi naast de hoofdweg dus deze keer geen problemen met snelle auto´s om ons heen. Op de camping is het ietwat desolaat, weinig reizigers, wel vaste bewoners zo te zien en gelukkig een goed verwarmt sanitair gebouw met goede douches. Nadeel wel dat er in de ochtend geen vers brood verkrijgbaa is, hier moeten we zelf de super voor zien te vinden, minpuntje. De volgende dag gaan we op pad, Moon past weer goed op de camper en wij fietsen de route zoals die via het fietspad loopt. Google stuurt ons rechts af omhoog, met een flink hellingspercentage trappen we ons door de botanische tuinen heen. We komen achter de oude universiteit boven uit. Daar is de ingang van de oude bibliotheek Joanina, bibliotheek van de koning. Het hele universiteitsgebouw was ooit een koninklijk paleis, de biblotheek is daar onderdeel van. Omdat dit een attractie is voor velen is er een tijdslot ingesteld, onze kaartjes zijn voor 11.30. Met een groep mensen die met een gids op pad zijn is het aantal mensen dat naar binnen mag op die tijd max. 50. Helaas mogen we binnen geen foto´s maken, die pluk ik dan maar van het internet. De rest van de universiteit mogen we in twee dagen bekijken op basis van ons kaartje. Na tien minuten rond gekeken te hebben worden we vriendelijk verzocht de bieb weer te verlaten, via een andere deur komen we op de grote binnenplaats en lopen we naar de kapel. Even kloppen en ook daar mogen we kijken. Na de kapel lopen we langs de kantine, de mensa van de universiteit. We eten een goedkope studenten spagettie bolognese hap en gaan vervolgens verder op zoek naar de rest van de wetenschap.
Wetenschap
Het eerste dat we snel te "wetenschap"komen is dat ook hier de lunch heilig is. De boel zit op slot tot na 14.00 uur. We wandelen dus door wat druilerige regen en duiken de oude kathedraal in. Ook hier weer veel moois te bewonderen, maar het voornaamste is nu toch wel dat we droog en warm zitten tot 14.00 uur.
Rariteiten
We komen bij de afdeling wetenschap in de collegezaal van destijds terrecht, mooie houten banken in theater vorm opgesteld. Daarnaast is een zaal met een unieke verzameling van natuurkundige instrumenten van uit de 18e en 19e eeuw. Vooral de toverlantaarns van weleer zijn goed bewaard gebleven. Mooie glazen plaatjes met sprookjes om te bekijken.
Na dit deel lopen we naar een hal met mineralen en gesteenten, prachtig uitgestald in verlichte vitrines. De hal leidt ons naar het rariteiten kabinet. Hier vooral vreemde dieren, opgezette vogels en andere uitheemse zaken die in het verleden waarschijnlijk als heel bijzonder werden ervaren en zodoende in de universiteit bewaard zijn gebleven.
We rijden terug naar de camper, halen nog wat boodschappen en maken Moon blij met onze thuiskomst. We besluiten dat één dag voldoende was voor nu.
Kirstin
No vel natum everti audiam. Causae voluptua in pro, sea legere alterum no. Viderer labitur legimus no usu, at usu primis efficiantur. Nam voluptaria dissentiet comprehensam ea, ex verear menandri consequuntur vis. At decore essent corpora duo, te ius tale simul impedit.
Mutat semper epicuri ex nec. Augue deseruisse ne qui. Eu nam essent persius delenit, te eum oblique conceptam incorrupte, debet adversarium vix ne. Porro facer zril mel eu, dicunt facilis ea sit. Eu usu persius bonorum oportere, nec nibh velit ornatus no.
Portugal blijkt helemaal niet safe...er komt nog veel meer storm en water....
De naam van de storm is ons nog niet bekend als we in Coimbra de weerberichten bekijken. Ik spreek een Nederlands echtpaar met een camperbusje, zij maken zich op voor een rit naar het oosten. Niet hun planning maar ze zien de bui al hangen. Wij nog niet, dus in de camper teruggekomen kijk ik naar de voorspellingen voor Porto, Santiago de Compostella, de Noordelijkke route die we van plan zijn te rijden. Helaas er wordt zeker voor twee weken niks als regen voorspeld. Met enige tegenzin is Henk het met mij eens, het heeft geen zin om nu Noordwaarts te rijden.
Maar goed, wat dan?
In het Oosten is meer zon en treffen we temperaturen van rond de 16 17 graden, niet super warm maar wel zonnig en droog. Het is nogal een rit om van west naar oostkust te rijden dus het is handig om dat in twee delen te splitzen. Henk wil graag naar Toledo, de stad van El Greco, een bekende Griekse schilder die zijn leven in Spanje heeft opgebouwd. In Toledo is een Spaans huis/ museum met zijn werk en het geeft een indruk van de tijd waarin de beste man leefde. Goed doel op op aan te rijden. Door de eerste regenbuien en mist rijden we naar Toledo. De camping ligt buiten de stad en blijkt de duurste van onze hele reis te zijn. In het laagseizoen durven ze rustig €36 te vragen voor een staanplaats, niks luxe, gewoon een plek voor de camper, stroom en warme douches. We moeten het er maar mee doen, ze hebben het monopoly in deze stad.
We fietsen een dag later naar Toledo stad. Zo de middeleeuwen in. Met de electrische ondersteuning komen we net aan boven in de stad, direct bij het woonhuis van El Greco. Een groot liefhebben van zijn werk " markies de la Vega-inclan y Flaquer" kocht het huis in 1905 en wilde dat in zijn oude staat inrichten. Helaas bleek het niet het echte huis te zijn maar een huis dat er op leek. Het geeft in ieder geval een impressie van zijn manier van werken en leven in die tijd. In het huis en het aangebouwde museum zijn de werken van El Greco te bewonderen.
Toledo, middeleeuws, prachtige katherdraal
Buiten het feit dat Toledo een beroemde schilder huisvestte sta je letterlijk voor je gevoel in de middeleeuwen. De straatjes zijn smal en hoekig, je rijdt je zo verloren. Het gaat steil omhoog en omlaag, de pleinen voelen nu koud maar zullen in de zomer aangename verkoeling bieden binnen de dikke stadsmuren. De Kathedraal is mega groot, twee grote koren in het centrale deel en elke boog wordt gesteund door een eigen kapel met daarin de eigen beelden en heiligen. In de cripte ligt het stoffelijk overschot van de heilige
Nazaré,
Nog geen week ervoor zaten we hier heerlijk aan de koffie, te genieten van de mooie hoge golven in een bruizend stadje met die gezellige boulevard. En dan zijn we nu in Valencia aangekomen en lezen de berichten op het internet. Storm Kirstin heeft veel kapot geslagen, huizen vernietigd, wegen laten verzakken en bomen geveld. En we zijn er nog niet, de volgende storm is onderweg, Leo, en na deze wachten we nu inmiddels al op Marta. Het houdt niet op. Niet alleen in Nazaré, heel midden Portugal staat nu blank. Dorpen worden uit voorzorg geevacueerd. Wij zijn blij dat we op tijd rechts af zijn geslagen. Het is een drama waar voorlopig nog geen eind aan komt.
En ook in Spanje komt de storm binnen, Andalusië loopt vol met water, de water bekkens kunnen het niet meer verwerken. Dammen en stuwen moeten open gezet worden omdat anders de doorbraak niet meer onder controle is. Rivieren gaan ver buiten de oevers. Coimbra ligt hoog maar waar wij stonden is nu ook onder gelopen. We zijn op tijd naar het oosten gereden. Ik app nog met Ans en Peter in Lourhina, zij houden het wel uit maar zitten al dagen zonder stroom en de tuin is een zwembad geworden. In Silves staan Renate en Ruud nog met hun camper, het dorp zelf staat onder water, de parkeergarage van de Lidl is niet meer in te komen, de rivier loopt over de weg. In Monchique zijn land verschuivingen, ook daar raakt het dorp geisoleerd. Portugal heeft de noodtoestand uitgeroepen en het leger ingezet voor de evacuaties en de mogelijke herstel werkzaamheden.
Stormschade in Portugal, een land in noodtoestand nu, wij veilig in Valencia gelukkig. De bomen geknakt als lucifers, hier liepen we twee weken geleden nog.
Op tijd terug naar waar het begon, Valencia.
Deze keer zien we Bob natuurlijk niet lopen, de marathon was in oktober, maar we weten nu wel de weg in deze mooie stad. We vinden een camping aan het strand, dichter bij de stad....de reden hiervoor is ....Verrassing...
Verrassing.
En tussen al dit weer gedoe is er een geweldig leuke verrassing....
Henk weet van niks maar ik ben al een paar dagen met Coen aan het appen, hij komt naar Valencia.
Hij heeft een vlucht geboekt en een hotel, dinsdag zal hij op zijn fiets hier naar de camping komen. Een weekje Valencia i.p.v. een ski tripje naar de nonnen in Oostenrijk. ( doet hij jaarlijks maar deze keer dus ff niet)
Omdat ik al een andere plek had gereserveerd bij particulieren, moet ik een smoes bedenken waarom we daar niet heen gaan. Het ligt namelijk veel verder buiten Valencia en dat gaat dan niet lukken met de fiets. Kortom, ik gooi alles op het slechte weer en Henk is het er mee eens dat we dan beter in de buurt van de stad kunnen blijven. De mensen van de plek zijn vol begrip... tja het is ook gek weer niet dan....
Huurfiets en Schnitzels...
Dinsdag is het dan zover, op zijn huurbrikje komt Coen de camping op fietsen. Een beste prestatie, 12 km vanaf zijn hotel in de binnenstad naar de camping. Zonder ondersteuning, met een drietal fikse klimmetjes die dan toch wel pittig zijn. Henk staat net af te wassen...hij weet niet wat hij ziet. Als een vent toon je geen emoties maar ik zie natte oogjes, wat een verrassing. Wat vindt hij dit leuk!! Al gauw zitten we samen aan de koffie bij het barretje en eet Coen zijn eerste Tostada in Valencia. We rijden samen met hem terug naar zijn hotel, een mooie loft met badkamer, twee persoonsbed en een volledig uitgerust keukentje. Het hotel ligt prachtig in het centrum van de oude stad. Eenmaal ingecheckt gaan we op zoek naar een warme maaltijd. We zijn wel behoorlijk te vroeg voor Spaanse begrippen of je zou kunnen zeggen voor een late lunch te laat. Kortom we eten ergens schitzels die de naam van schnitzel niet waardig zijn maar goed... wat doet het er toe, Coen is er....Horeca Valencia staat nog niet hoog aangeschreven bij ons...
Da Vinci
Coen heeft zijn huiswerk weer goed gedaan, hij weet wat hij wil gaan zien de volgende dag. We spreken af bij het wetenschapsmuseum. Museu de les Ciènces. Eén van de mooie gebouwen waar Valencia om bekend staat. Een werk van de Valenciaanse architect Santiago Calatrava. Uniek in de wereld vanwege de geometie van het gebouw, de structuur, de gebruikte materialen en de constante aanwezigheid van de natuur erin. Het heeft alleen al 20.000 vierkante meter glas met 4000 ruiten. Het is omgeven door water. En er zijn wisselende tentoonstellingen en wetenschappelijke bijeenkomsten. Wij gaan kijken naar de tentoostelling van Leonardo Da Vinci. Zien van alles over de maan en ruimte reizen. En meten onze eigen lichamelijke maten om te zien of we wel voldoen aan wat Da Vinci de perfecte mens noemde. Kortom we hadden een leuke dag. Als afsluiting eten we bij een restaurantje vis. We hadden drie verschillende gerechten besteld maar helaas bleek de ober toch niet echt engels te spreken waardoor Henk en ik hetzelfde kregen en helaas ook niet de vis die we hadden besteld. Kortom ook deze horeca had een verhaal, maar was gelukkig wel smakelijk.
Markt
Donderdag spreken we af bij de markthal, die moet je toch gezien hebben als je hier bent. Staat dus ook op het lijstje van Coen. Hij zit al aan de koffie als wij wat later binnen rollen met onze fietsen. Het is en blijft toch zoeken waar de fietspaden blijven als je de grote weg oversteekt, maar we hebben het weer gevonden. ( soms heb je een fietspad en dan in ene is het weg, blijkt dat je dan links moet rijden, daar is het fietspad dan heen).
De markt is weer leuk, lekker en mooi. De verschillende vissen, ik neem wat garnalen mee en een stukje zwaardvis, doen het goed. Na de markt drinken we koffie bij de Stads Toren, Henk en Coen klimmen dan omhoog en ik fiets terug naar Moon. De zwaardvis was erg lekker, kan ik aanbevelen. Henk blijft in de stad en gaat met Coen nog ergens eten.
Paëlla
My first Paëlla, workshop
Zowel Coen als ik houden van koken, wat is dan leuker om in Valencia, DE stad van de Paëlla, dit gerecht te leren koken. We schrijven ons in voor deze workshop en op vrijdagmorgen verzamelen we ons bij mercado Ruzafa, de markt voor de locale mensen van Valencia, dicht bij het hotel van Coen. Daar wacht onze begeleidster, Anna en er komen nog 5 andere mensen bij die ook met ons de keuken in zullen gaan. Twee dames uit Californië, een Nederlands echtpaar en een dame uit New York. Deze laatste dame blijkt een achtergrond zangeres te zijn van Adèle, Amanda Brown. Zij verblijft toevallig in Barcalona en had ook wel zin in een kooklesje. We leren dat de orginele paëlla uit Valencia komt. Dat deze niet is gebaseerd op zeevruchten maar als eiwitten konijn en kip heeft. We lopen over de markt voor het ophalen van alle ingrediënten, staan stil bij de Iberische ham, de patto negro. De ham van de varkens met de zwarte poten. Niet goedkoop, maar wel lekker.
We krijgen in de kookstudio uitleg over het bereiden van sangria, daar wordt onze les mee geopend. Daarna gaan we in twee teams aan de slag. Het echtpaar heeft gekozen voor de zeevruchten Paélla en wij gaan met zes personen een grote paëlla maken met kip en konijn. De pan is groot en de brander eronder heeft twee ringen, zo kun je van klein naar groot vuur overschakelen. Paëlla is Spaans voor "pan". Weer wat geleerd. We werken inderdaad vanuit het midden van de pan, als de kip en het konijn zijn gebraden gaan langzaam de andere ingrediënten erbij. De bonen, geraspte tomaten, artischokken, kruiden, safraan, en uiteindelijk de rijst en het water. Bij elk nieuwe ingrediënt moet een snufje zout worden toegevoegd. Coen is benoemd tot de zoutman. Zo delen we allemaal een gedeelte van de bereiding. De uiteindelijke recepten zijn op de website terug te vinden. Zie button hiernaast. Het werd een smakelijke maaltijd, een mooie afsluiting van een gezellige week met Coen. Na deze workshop rijden we nog door Valencia voor een terrasje met koffie, we komen nog bij Gullivers park. Daar ligt voor de kinderen een reuze Gulliver in de speeltuin. Over de constructie lopen trappetjes en glijbanen, we kunnen het niet laten....toch ff glijden. Dan is het tijd om afscheid te nemen, Coen terug naar hotel en vliegveld, wij naar de camping. Wat een geweldig leuke verrassing, deze week.
GULLIVER
Door weer en wind
Op weg naar Nederland
Zo langzamerhand komt onze tocht tot een einde. We willen 7 maart in Heerenveen zijn voor een afspraak m.b.t ons volgende winterverblijf. Vanuit Valencia zijn we naar de kust gereden tot net voor Barcalona, naar Villa Nova park. Een luxe camping waar een binnenbad zou zijn. Dat was er wel maar helaas net in onderhoud, dus gesloten. We vermaken ons prima met twee avondjes Racko met Sjaak en Fran uit Ede, zij zijn met ons mee gereisd vanuit Valencia. Na een nacht vol harde wind is het dan toch in eens stil genoeg om te gaan rijden. We vertrekken en doen het kustplaatsje L'Estartit aan. Een mooie camping met deze keer wel een binnenbad dat open is en ook een sauna, dus dat zit goed. Op donderdag fietsen we het dorpje in, de weekmarkt schijnt hier leuk te zijn. Helaas het weer alarm heeft ervoor gezorgd dat er weinig kraampjes staan, één kleding stalletje en drie groentenboeren daar moeten we het mee doen. De rest van het plaatsje is totaal leeg. De luiken van de winkels en de huizen, appartementen zijn dicht. Geen vertier....Jammer, de plek aan de kust is prachtig. De zeven eilandjes "Medes eilanden"zijn ook niet te bereiken want de bootjes varen pas vanaf april. Onze camping staat aardig vol, de andere drie campings hier aan de kust gaan pas in april weer open. Een vakantiegebied in winterslaap. Onze camping kent zo te zien ook veel overwinteraars, grote voortenten, bloembakken etc. Dat zijn geen mensen voor een weekje, die blijven hier wel langer. Zaterdag hoopten wij door te rijden maar helaas is er nu weer een alarm afgegeven voor zware wind. De zoveelste storm jaagd door de lucht en laat de palmbomen hier weer swiepen. We stellen het vertrek een dagje uit. Ik poets de camper wat en we lopen naar het strand met Moon. De heenweg is nog goed te lopen, op de terugweg is het duwen tegen de wind. Eenmaal in de camper begint het steeds meer te schommelen, fikse rukwinden maken dat de wagen van rechts naar links schud. Het wasrekje is al drie keer omgegaan, de waslijn is een betere oplossing, maar ook daar houden de knijpers het niet meer. Gelukkig is alles er wel snel droog mee. Hopelijk houden we het schadevrij. Tot op heden ligt de grootste ellende telkens achter ons, dat willen we graag zo houden.
Amandelbloesem,
de bloesem flirt met de harde wind, een teken van voorjaar, hoop en nieuw begin....
dagelijks vermaak
al die terrasjes....
Boodschapjes op de fiets, altijd wel een terrasje onderweg. Boodschappen zijn hier goedkoop, terrasjes ook trouwens... Campingsoep van de stoof die over was en heerlijk zwemmen in het binnenbad en een privé sauna voor twee uur, we vermaken ons wel. Helaas is de zee nu net te fris en is de branding heftig, beter niet erin, zelfs Moon houden we aan wal deze keer.
Terugweg naar Nederland
Omdat we geen haast hebben bedenken we een mooie kustroute, langs Mont St Michel, Saint Malo, heerlijk om dat nog even mee te pakken toch.....???????????
La Couvertoirade.
We rijden de grens over en richten ons op het westen van Frankrijk. Eerste halte een gratis staanplaats. Gewoon omdat de dure campings nu even voorbij moeten zijn, terug naar het "camperen". Wat ik totaal niet in de gaten heb is dat de gratis overnachtingsplek ligt bij een super toeristische trekpleister, zeker in de zomer. Nu is het er stil en verlaten maar zeker niet minder mooi: La Couvertoirade, één van de tempeliers stadjes uit deze regio. We stallen de wagen en lopen in de koude druilerige dag het stadje in. We zijn aangenaam verrast, weinig bewoners te zien ook al is het wel bewoond, op één dame na die er een glas atelier op na houdt. We bewonderen haar winkeltje en kopen er mooie wijn glazen met klaprozen beschilderd. Op de deuren van sommigen huizen zit een droogbloem, het lijkt de roos van Jericho maar is een Cardabelle, dit is een laag groeiende distel bloem, familie van de artechoque. Herders waren gewoon het hart van de bloem te eten. De bloem wordt op de deur gespijkerd om de boze geesten en de heksen te verjagen. Het is een beschermde bloem, maar aan het aantal deuren te zien hier groeien ze hier veel. Ook deze nacht slapen we weer met veel wind, gelukkig staan we strak achter een dikke heg...
Figeac
De volgende dag rijden we verder door de regen naar het westen. We staan op een gratis plek in Figerac, een camperplaats van de gemeenten. Er zijn voorzieningen in de vorm van toilet leegmaken en water. Stroom is er ok maar alleen bij de service zuil. Gelukkig is onze accu op volle sterkte dus kunnen we rustig twee nachtjes staan.
Ook hier lopen we weer zo de middeleeuwen in, maar nu met voor bedachte rade. In deze plaats mag Moon mee naar binnen in de brasserie als wij de "plat du Jour"genieten. Een groot verschil met Spanje waar ze nergens binnen mocht. We bezoeken de kerk, lopen naar het kunstwerk van de "steen van Rosetta"en genieten van alle kleine straatjes en steegjes. Henk gaat even plat, verkouden, Vicks en paracetamol aan boord gelukkig.
Camping tijd
We rijden de volgende dag naar één van de weinige campings die open is in het winterseizoen. Reden hiervoor is dat we graag een was willen draaien en dat we toch wel een beetje verwend zijn met iedere dag een warme douche. De camping ligt geweldig mooi aan een meertje, helaas is ook in dit gebied veel land overstroomt. De Tarn en de Lot staan tot aan de rand van hun oevers. De Garonne is er al overheen, er zijn nu dorpen overstroomt en geevacueerd. Ook de Seine is in Parijs over de kades en Pont Neuf staat nog net niet onder water. Kortom we vragen ons af of we we door kunnen naar de kust.
Omdat er op de camping veel gras plekken zijn en weinig verharde staanplaatsen gaan we boven op de weg staan op het asfalt. De enige nog stevige plek. Het sanitair is de trap af naar beneden, gelukkig wel warme douches, verder zeker niet schoon. De hele camping heeft een onderhoud van lik me vestje, de eigenaren zijn horders, ze bewaren van alles in oude auto's en in sloop waardige caravans. De schoonmaak laat zeer te wensen over en de was komt muf uit de ook niet zo schone wasmachine. Geen reden dus om er lang te blijven. Bij het sanitairgebouw staat Marjolein, een alleen reizende vrouw van 57, werkt online en heeft dit jaar haar huis verkocht. Ze is op zoek naar een huis in Frankrijk en verblijft hier inmiddels al drie weken. Ik ga met haar naar Limoges voor wat boodschappen, we maken er een gezellige shop middag van. Die avond komt ze ook Racko spelen bij ons in de camper. Ze breekt in no-time het record van Jelmer. Ook zij is niet tevreden over de schoonmaak en haar plekje op de camping. De volgende dag rijden wij verder en heeft zij een dag later ook een andere plek gevonden. Ik krijg nog een boze "app"van de eigenaar op mijn niet zo positieve review online. Hun nummer blokkeer ik, geen zin in discussie.
Weer een andere koers.
De nachten op de camping liggen we weer te schudden. Deze keer is het een "Tampete", zo noemen de Fransen deze ontiegelijk harde stormwind. De regen valt bij bakken en de wind giert met een soort grommend geluis over de camper. Niet fijn, voelt erg spannend. Gelukkig blijven we staan als een huis en hebben we geen schade. Inmiddels wordt via internet duidelijk dat La Rochelle niet bereikbaar is via onze route. Het land is daar overstroomd. Ook Noord westelijk is alles doordrenkt, we hebben het even gehad met regen en blubber. We gaan niet verder naar de kust maar via oostelijke route op Nederland aan.
Vichy, stad van de bronnen.
We rijden naar Vichy, Henk is helaas nog grieperig maar we komen droog over. De volgende dag gaan we de stad in om te kijken of we een termaalbad kunnen nemen. Dat blijkt te kunnen, helaas zit er dan wel een "behandeling" aan vast. Een massage van €130,- pp. We zien hier toch maar van af. Vichy zelf is een stad met ouderwetse grandeur. De nouveau art en Art Deco slaat je weer om de oren, heerlijk om doorheen te lopen. Op de tweede dag willen we eerst naar de kerk, de Saint Blaise de Vichy. Als we aankomen is er duidelijk een dienst gaande, de rouwauto staat met een aantal kraaien voor de deur. We mogen best naar binnen, het is maar een oud omaatje....Uit respect voor haar slaan we de uitnodiging nog even af, we gaan eerst wel de bronnen bekijken.
In deze winterperiode wordt er veel gerenoveerd, de waterbronnen waar je in de zomer zo van mee kunt drinken zijn nu stil gezet. Ook daar is men druk met werkzaamheden. In de "Salle de Sources" kunnen we nog wel de bronnen zien, ze liggen in de vloer onder een glazen koepel te borrelen. De één warmte uitstralend en bij de ander zie je de mineralen- neerslag op de rand van het bekken. We lunchen bij een oude brasserie, Au fidele Berger, (1863) en bezoeken daarna als nog de Saint Blaise de Vichy, een kerk gebouwd tegen de oude kerk aan. Eigenlijk is het een samengestelde kerk, oud en nieuw. De oude kerk is de Notre Dame des Malades met de zwarte madonna, die zou hier verschenen zijn. Het nieuwe deel is een Art deco staaltje van de bovenste plank. De zuilen in de kerk zijn bekleed met blauwe lapis azui, de vloer en het plafond uitgevoerd met mozaïek.
Grandeur Vichy
Moontje en de eekhoorn
Het heeft twee uur geduurd voordat het beestje verder durfde te klimmen.
Alle dagen dat wij op pad gaan past Moon op de camper. Ze houdt niet van de fietskar en ze kan niet overal mee naar binnen. Dus als we terug zijn is het wandelen geblazen en wil ze graag buiten zijn. Nu is ze in de laatste weken nogal vrij geworden in het buiten rond sjouwen. Of te wel mevrouw verdwijnt op de camperplaats en komt pas terug als ze zin heeft. Dan zit er niets anders op dan toch maar aan te lijnen. En juist op de camperplaats van Vichy steekt er dan een eekhoorn over. De kracht van de spurt is voldoende om de lijn te breken. De eekhoorn is gelukkig snel genoeg. Maar zolang de camperdeur nog open is( kan gelukkig met het betere weer) verplaatst het beestje zich niet meer. Moon ook niet....
De grot is nagebouwd in de tuin van het klooster, het is vrij toegankelijk en een pelgrimsoord. Veel gelovigen staan in de rij om haar in haar kist te bewonderen. Het is een heel klein vrouwtje, naast de kapel is een klein museum ingericht. Daar hangen haar kleren en staan haar schoenen. Alles in een soort van kinder maat. Bernadette was 35 toen ze overleed.
Bernadette Soubirous
Het meisje aan wie Maria 18 keer is verschenen in de grot in Lourdes. Nadat ze heilig werd verklaard is haar lichaam opgegraven. Het bleek nog geheel in takt. Sinds die tijd ligt ze in een glazen kist opgebaard in het klooster van haar orde in Nevers. Bernadette was een kind van arme mensen, leefde dakloos en sloot zich later aan bij de zusters van charitas. Ze vond dat ze gezien was door de heilig Maria omdat ze was wie ze was. Uitverkoren om Maria te mogen ontmoeten. Omdat ze niks meer en niks minder was dan zichzelf. En dat was genoeg.
Nevers
Na Vichy volgen we de N7 naar Nevers, nu we toch in de buurt zijn willen we een bezoek brengen aan Bernadette. We vinden een prachtige camperplaats naast de Loire, steken zo de brug over naar de stad en lopen naar haar klooster. Het weer is geweldig, er is zon en de temperatuur is heerlijk.