H&M
samen met Moon
wonen en reizen in een camper
Noord Europa
6-09-2025
Laatste halte Blesdijke
Vrijdag rollen we in de middag bij Jelmer de dam op. De kinderen zijn net uit school en Jelmer is net terug van de dierenarts. Poes is onder een auto gekomen en heeft w.s. een heup gebroken. De schapen worden vandaag ook verkocht dus Jelmer heeft het druk. Ik maak een pan hutspot zodat we buiten kunnen eten met Jelmer en de kinderen, Mirte gaat nog naar turnen en later komt ook Jaqueline thuis. We kunnen de camper voor de schuur parkeren. De volgende morgen gaan we kijken naar de F'jes van Blesdijke, Reitse speelt mee. Mooi om te zien, vier tegen vier, kleine doeltjes en drie keer twintig minuten, best veel voor de kleine beentjes. Daarna maken we nog een fietstocht, gaan de kinderen nog zwemmen, het is weer prachtig zomerweer en in de avond genieten we van de BBQ. Natuurlijk spelen we Racko en voor deze keer ook nog klaverjas. Lang geleden maar ik kan het nog steeds, We verliezen nipt, maar zeker niet slecht gespeeld. Als we vertrekken krijgen we de luifelwanden mee om uit te proberen. Die gaan ons veel plezier geven, we wisten toen nog niet welke storm en regen ons te wachten stonden. Gelukkig hebben we inmiddels een set voor ons zelf. We hebben nu meer buitenruimte en dus ook meer leefruimte.
Langzaam bereiden we ons voor op de volgende tocht. Die zal naar het zuiden gaan, Frankijk, Spanje, Portugal en wie weet wel Marokko.
Eerst nog de nodige afspraken, met medische wereld ( controles) en met vrienden en familie. De markt, de film, een bakkie koffie hier en daar, ook leuk! en zeker gezellig. Moon kan weer even rennen met Sjefke en als we bij onze oude buurvrouw op visite gaan rent Moon spontaan naar ons oude huis. Dacht ze even dat ze weer thuis was.
Bergen Belsen
Langs de A7 komen we bij een camping An der Leine, een camping op zijn retour met een Nederlandse eigenaar. We hebben een geweldig mooie plek maar de eigenaar is wel een beetje klaar met zijn bedrijf. Gelukkig hebben wij daar geen last van en staan we betaalbaar en in een rustige omgeving. Na twee dagen merken we dat Bergen Belssen op 25 km afstand ligt. Toch een reden om daar de fiets voor te pakken. Het is het concentratiekamp waar Anne Frank het leven moest laten. We rijden er heen, een triest oord, zoveel massa graven, je wordt er stil van. Een gedenksteen is er voor Anne en haar zus, ze liggen er niet begraven, we kunnen niet achterhalen of zij ooit nog gevonden zijn. In deze tijd van oorlog in de wereld is het extra triest om hier te staan.
Door naar Bad Bentheim
Na drie dagen rijden we door naar Bad Bentheim. Wie "de Beentjes van Sint Hildegard" heeft gezien denkt dat die daar liggen. Nou mooi mis, het is wel het plaatsje waar de opa met zijn ezeltje heen is gelopen maar de "beentjes" liggen ergens anders.
Thermen
Bad Bentheim zegt het al, een Bad... Of te wel er is een thermaal bron. We maken daar graag gebruik van. Moon past op de camper, het is niet te warm en de camper staat in de schaduw. We kunnen voor €20,- drie uur genieten van de sauna en het thermen water. Dat bevat veel zout, dus ik drijf lekker in het buitenbad.
Frische Brötchen
Het leuke van Duitse campings is dat we weer verse broodjes als ontbijt krijgen. Dat is in Noorwegen en Zweden niet zo makkelijk, brood is daar best duur. (€5). Ook kunnen we weer gebruik maken van de Lidl, meer groente en fruit dan in het noorden.
Contact met Friesland.
Omdat we nu bijna "thuis"zijn lijkt het ons leuk om de route in Friesland af te ronden. Jaqueline en Jelmer dus een berichtje gestuurd en het komt gelukkig uit, we zijn welkom. De laatst route halte zal in Blesdijke zijn.
De laatste haltes
Vanaf Travemünde naar Nederland
Terwijl de Nils Holgersson ons keurig naar de overkant heeft gebracht zijn we weer een dag verder, de overtocht was negen uur. Gelukkig mocht Moon deze keer wel mee naar binnen, dus in een relax stoel warm en gezellig de dag doorgebracht. We rijden in de avond naar de camperplaats, Lübeck, de stad van de marsepein.
Een Hanzestad met vele mooie gevels en torens.
Vlak voor de camperplaats is de bushalte dus de volgende dag bezoeken we de stad, ook hier mag Moon mee. Deze keer geen muilkorf in de bus een kinderkaartje is voldoende. We zien de oude binnenstad, mooi metselwerk van de kerk, een bouwstijl die niet overal gebruikt wordt voor dergelijke gebouwen. En natuurlijk komen we bij de uitvinder van de marsepein in de winkel, Niederegger, even een voorraadje inslaan. Wat een keuze......De legende wil dat marsepein is ontstaan rond 1407, er heerste toen hongersnood en er was geen meel meer om brood te bakken. De bakkers vonden wel amandelen en suiker in de pakhuizen. De senaat gaf de bakkers opdracht om met deze ingredienten brood te bakken om zo de levens van de inwoners te redden. De bakkers voegden wat rozenwater toe aan het gemalen mengsel en zo ontstond het Marcusbrood, Marci Panis in het Latijn. De ware herkomst van marsepein is echter uit het oosten, de amandelen en de suiker kwamen uit Perzië. Het was een kostbaar iets en pas later toen suiker ook uit bieten gewonnen kon worden werd het een lekkernij voor iedereen. Eenmaal bij het VVV blijkt dat de plaatselijke voetbal club, Regionaal Liga Noord ( niveau4) thuis speelt. Of te wel VFB Lübeck tegen Jeddersloh, de koploper. Henk lukt het om een staanplaats te boeken in het stadion. Het is een stadion zoals dat er vroeger bij ons ook uit zag in de zeventiger jaren, met je staanplaats op het gras, gedeeltelijk overdekt met een keiharde kerntribune. Helaas was het een draak van een wedstrijd met een fantastisch doelpunt van een kleine Jeddersloher zak Japanner.
26-8-25
Naar de overkant!
20-8 tot
25-8 UTBY
Een pareltje gevonden, bijgeboekt, we blijven 5 nachten.
We hebben Noorwegen achter ons gelaten, we passeren de grens en rijden Zweden binnen. Ooit waren we in Trollhatten, nu besluiten we er toch niet heen te gaan. We kiezen voor Udevalla en vinden een camperplaats bijna privé. Het is in Utby, er zijn drie plekken, er is een sauna bij te boeken en zelfs een hottub. De reservering gaat in het Zweeds, ik ga ervan uit dat het goed is gegaan en we volgen de google maps instructies om er te komen. Aangezien er langs de weg wel een bord staat "doodlopend" durven we bijna niet verder te rijden. Maar dan zien we de blauwe bordjes met een witte camper er op en wijst iemand ons de weg, het pad leidt tot een mooi huisje met inrit en tuin. We komen aan bij Lennarte en Marianne. De ontvangst is allerhartelijkst, vers gebakken kaneel bollen staan klaar. Binnen een uurtje besluiten we hier vijf nachten te blijven, gauw bijboeken, gelukkig kan dat. Even niet meer reizen, even alleen met een boek op schoot, even helemaal niks. Behalve de sauna die we voor de vrijdag erbij boeken. Wat een mooi uitzicht, wat een oase van rust en wat een lieve mensen. Courgettes van eigen tuin gaan de curry in, magnums uit het diepvriesvak vinden ook wel hun weg. We lopen naar de vogeluitkijk en langs de waterkant. Zoutwater, het is onderdeel van het fjord.
Marianne en Lennart, onze gastvrouw en gastheer, gaan dagelijks op pad om cantharellen te plukken. Die worden gedroogd en in de verkoop aangeboden. Op zaterdag staat Marianne met een vriendin en buurvrouw op een ecologische markt. Eén van de weinige marktjes, een markt is iets wat ze in de scandinavische landen niet zo kennen. Alle handel is overgenomen in overdekte winkelcentra. Jammer maar begrijpelijk gezien het weer in de winter hier. Naast de gedroogde paddestoelen bakt Marianne kaneel broodjes, koekjes, pizza's en quiches. Die liggen ingepakt in het vriezertje, te koop voor de gasten. Wij smullen van de kaneelbroodjes, de eerste twee zijn van het huis als welkomst presentje. Achter het huis staat een schuur, in de schuur is een rommelmarkt, oude spullen van radio tot koperwerk. Lennart maakt de deur open en zorgt dat de lampen branden, iets nodig? Bij alle onderdelen kan hij vertellen waar het voor is of was, vraag hem iets en hij staat in de startblokken, een ongelofelijk lieve zorgzame man die zeker niet stil kan zitten. Ik noem hem dan ook "busy bossy". Hij kan er om lachen en gaat verder met de gieter, de schoffel of wat er ook gebeuren moet. We rijden de 25e verder, een hartelijk afscheid, we komen hier vast ooit nog eens terug.
Van Lom naar Lillehammer,
naar Frederikstad en dan naar Utby.
We zakken langzaam van Noorwegen naar Zweden.
Als we Geiranger verlaten is het regenachtig, het weer wisselt maar gelukkig komt de zon snel weer om de hoek. We rijden de prachtige weg van Geiranger naar Lom. De eerste kilometers is weer een prachtig staaltje van haarspeldbochten, 11 stuks, we stijgen enorm en komen op pashoogte 1300 meter boven zeespiegel, tussen rots, ijs en sneeuw. Op deze hoogte is het best frisjes.
We rijden naar Lom en bezoeken daar de stafkerk. Stafkerken zijn een bezienswaardigheid in Noorwegen. Het zijn kerken die volledig uit hout zijn opgebouwd, vaak nog voorzien van Vikingstekens, een beetje bijgeloof in de vorm van draken koppen op de uitstekende delen. Ook het interieur is volledig van hout, het ontbrak in die tijd aan glas, geen ramen dus en daardoor erg donker. De stafkerk van Lom is een bekende stafkerk en stamt uit 1200.
,
Na Lom rijden we naar een camperplaats die alles weg heeft van Narvik. We gaan hoog boven de stad staan, de stad is Lillehammer. De camperplaats is bij de skischans, we staan op een plateau net boven de stad in het Olympisch dorp van 1994. De hele arena is nog volop in gebruik en het zijn 936 trede om boven aan de schans te komen. Henk is zo dapper om naar boven te lopen, de stoeltjeslift werkt niet na 16.00 uur dus er zit niks anders op dan via de trap. Eenmaal boven is hij op de hoogste schans en heeft daar een prachtig uitzicht. De volgende dag ga ik met de stoeltjeslift ook omhoog, helaas is het uitzichtpunt bij de hoge schans pas na 12.00 uur open, geen koffie en geen perfect view dus. Eenmaal beneden zien we dat er springers komen. Een jonge van 14 gaat met zijn latten naar boven, helm op, pak aan en ja hoor hij maakt de jump. Geweldig om te zien. Als ik hem fotografeer blijkt zijn moeder naast mij te staan. Ze komen uit Beieren. Ze vertelt dat het hoogst ongebruikelijk is dat een springer van buiten de eigen vereniging zomaar van een schans gebruik mag maken. Zo bijzonder dat zij hier nu een paar dagen extra blijven met de camper, hun zoon kan nu gratis trainen. Alles wat hij betaald is de lift. Zijn vader is er ook bij, die staat halverwege en bedient de watervoorziening voor het kunstgras. Zonder water op de baan zou hij niet glijden, bij gebrek aan sneeuw dus wel erg belangrijk. We zien hem drie keer springen, moeder vindt het niet eng, hij springt al vanaf 7 jaar en over twee jaar gaat hij motor rijden, dat vindt ze spannender.
De tweede dag lopen we naar beneden, op zoek naar het Openlucht museum. Daar vinden we de oude berg boerderijen zoals die in Noorwegen gerund werden. Veel mensen, een herenboer en een erf met voldoende accommodatie voor pachters en eigen familie. Op zo´n erf is ook een kleinere woning voor de "oude lui". Zo bleef men zorgen voor meerdere generaties. Alle ambachten werden ook binnen de boerderij zelf uitgevoerd, het weven, spinnen, leer looien en het maken van schoenen en kleding. Eigenlijk totaal selfmade, zelfvoorzienend. Alles wat wij nu proberen te realiseren deden ze toen al uit pure noodzaak, er was geen welvaartsvoorziening. Zorgen voor jezelf, zorgen voor de ander.
Binnen het museum vinden we ook een "woonwijk", hier staan huizen uit de verschillende decennia tentoongesteld. Originele woningen hier opnieuw opgebouwd. Vanaf 1920 tot het heden. Vooral de woning uit de jaren 50 is zeer herkenbaar.
In dit deel staat ook de woning waar de koningin van Noorwegen in is opgegroeid. Als burgermeisje duurde het even voordat ze mocht trouwen met de troonopvolger, in het huis woonde ze met haar moeder en daar kon ze haar verloofde dan wel ontvangen. Eigenlijk een soort van "Pieter van Vollenhoven" als bij ons koningshuis, maar dan anders.
Vanuit Lillehammer zakken we verder naar het zuiden, op een Camperplaats vlak voor Frederikstad blijven we twee dagen staan. Op zich geen goedkope plaats maar wel optimaal verzorgd. Stroom, water, toiletgebouw, douches en er staan maar liefst twee wasmachines start klaar, bij de prijs inbegrepen, dus alles wat je ziet....ff lekker in de was. Frederikstad zelf is een vestingstad vergelijkbaar met Boertange, om de oude vesting te bekijken moet je met de waterbus naar de Gamela veije, of te wel de "oude stad". De waterbus is een boot die langs de boulevard diverse aanmeerpunten heeft waar je in en of uit kunt stappen. De bus dienst is gratis en ook Moon mag mee aan boord. We draaien dus onze wasjes en gaan een dagje de oude stad bekijken. De waterbus is erg leuk, de oud stad valt wat tegen. Het ziet er niet goed onderhouden uit, hier zouden ze veel meer mee kunnen doen. De camperplaats is prachtig maar heeft één nadeel, het ligt dicht langs de doorgaande weg. En dan komen er altijd in de avond van die stappers voorbij die herrie maken of dronken hun maag staan te legen langs de waterkant. Jammer maar helaas. Gelukkig geen echte overlast van gehad.
Van Trontheim naar Trollstige camping en door naar Geiranger Fjord.
Steeds verder zuiderlijk, maar de fjorden willen we niet overslaan en Henk wil graag de Trollenstige rijden, een weg met 12 haarspeldbochten. Gelukkig heeft de camper weer vol power en kunnen we de rit rijden. Eerst zijn we nog op de camping voor de Trollstigge, vandaaruit pakken we de fiets om naar Andalnest te rijden. Daar kunnen we met de gondola omhoog naar de top van de Romsdalen. We genieten van de rit maar vooral van het mega mooie uitzicht op de top. Eerst even koffie en dan voorzichtig verder klimmen, de camping ligt ergens tussen de bergen verstopt, het fjord is prachtig van boven. De volgende morgen staan we extra vroeg op, we rijden de Trollstigge route. Zo vroeg op om de hordes touringcars voor te zijn. Met name deze overigens uitmuntende chauffeurs hebben met hu bussen al gauw meer dan de helft van de bocht nodig om de draai te kunnen maken. Zoveel ruimte is er nu eenmaal niet op deze weg. Dus om niet in de wachtende file te staan, iedereen geeft voorang aan de bussen, zijn we om 08.00 vertrokken. De camper rijdt prima, het uitzicht wordt prachtig. Ik ben niet zo van in de bergen rijden maar Henk geniet ervan en draait hier zijn hand niet voor om. We komen veilig boven en dalen met behulp van de dal-assistentie modus rustig af zonder de remmen te veel te belasten.
Vlak voor Geiranger blijken we toch nog wel hoog te zitten, via de Eagle road ( weer 12 bochten) dalen we af naar de camping in het Geiranger Fjord, hier blijven we drie nachten. Het is niet voor niks dat dit Fjord op de Unesco lijst staat en voor Noorwegen op nummer 1 van het wereld erfgoed, geweldig mooi.
De volgende dag boeken we een trip met een RIB boot, we gaan 75 minuten mee door de fjord, naar alle watervallen:"de zeven zusters", "de brideal fall", "de Friaren", in de vorm van een fles en de "Storseterforsen. We leren van de drie boerderijen die hoog in de rotsen staan, wie er woonden, met 14 kinderen. En dat deze kinderen met een bootje naar school roeiden, met de wind mee via een boothuis onderin het fjord. Ze bleven dan twee weken op school. De boerderijen zijn niet meer operationeel maar nog wel in oude glorie hersteld en bewaard voor het nageslacht. In één van de boerderijen vierde de koning van Noorwegen zijn 25 jarig huwelijk, zie er maar te komen...
Dagelijkse cruiseschepen voeren toeristen aan en af naar het plaastje Geilanger, het is er een beejte te druk....
Camperleven alledag....routines en activiteiten.
We zijn nu zo'n 8 weken onderweg, we hebben onze draai wel gevonden in de camper en leren alle dagen weer nieuwe dingen bij. Soms laat de techniek ons in de steek en soms het weer. Het maakt niet uit, onderweg verandert de omgeving met regelmaat. Het maakt dat het nooit saai is. De beperkte ruime is voldoende, we draaien om en langs elkaar heen, zelfs Moon weet waar ze wel en waar ze niet liggen kan.
Camperleven
Er is een dagelijks ritme ontstaan.
Eén voor één staan we op, Moon blij dat we wakker zijn. Als we op een camping staan gaan we douchen, ik loop daarna met Moon en geef haar eten. Ondertussen is Henk ook naar het sanitair verdwenen. Eenmaal we beiden weer in de camper komt het ontbijt op tafel. Thuis aten we zelden samen ontbijt, zondag uitgezonderd. Nu doen we dat dagelijks. Staan we niet op een camping dan is de washand voldoende, een enkele keer stook ik dan de boiler voor een douche in de camper. Dat doen we eigenlijk niet vaak, we willen vooral niet teveel vocht in de camper en het is ook een aanslag op de watervoorraad.
Camper volk is niet echt van het sociale, veel mensen met een camper zitten voor hun wagen of er in. Trekken de luiken dicht en groeten nauwelijks. Je bent verplicht om 4 meter tussen de campers te houden i.v.m. brandgevaar, zo staan we naast elkaar zonder verder contact te hebben. Henk wil nog wel eens spontaan de “nieuwe” buurtjes aanspreken als ze naast ons komen staan, maar daar komt dan weinig reactie op terug. Zijn ze niet gewend in “camperland”.
Activiteiten
De camper zelf moet ook om de dag geveegd of gestofzuigd en gepoetst worden. Nu is “ons huis” in minder dan een uur volledig gepoetst dus daar is ook wel een hele winst in vergelijking met een echt huis. Er zijn dagen dat we boeken lezen, niks doen, hangen, maar meestal is er zoveel in de omgeving waar we naar toe gaan dat we alle dagen wel een activiteit hebben. Dat komt natuurlijk ook omdat we met de camper rondtrekken, elke keer staan we weer ergens anders.
De dagelijkse boodschappen vallen ook onder de activiteiten, we hebben natuurlijk minder kastruimte om goederen in op te slaan, ook het diepvriesvak is beduidend kleiner in vergelijk met de oude vrieslades. Helaas voor Henk, hij kan niet altijd nieuwe cornetto ’s kopen omdat ook het vlees ingevroren moet worden. Er zijn nog wel boodschappen die we missen onderweg. De hagelslag is al langer op en hier niet te krijgen. De oude kaas hadden we wel meer mee mogen nemen, kost hier €50 de kilo, verder is de yoghurt hier dunner dan in Nederland. Soms hebben we een verkeerde verpakking gepakt en is het meer Yogi drink dan yoghurt, opletten dus.
Moon
Moontje eet diverse soorten hondenvoer, ze klaagt er niet over alhoewel we de versie van de Lidl niet meer kopen. Het voer was grijs van kleur, nog net niet wit van uitdroging. Moon at het wel maar we hebben de zak maar in de kliko gedaan. Nu kopen we het bij dierenwinkels, duur maar wel vlees en graanvrij voer, dus beter spul. Ze is er altijd blij mee. Moon is hier minder vrij, in al deze landen moet ze aangelijnd zijn. We proberen toch altijd even een plek te zoeken waar ze kan rennen of zwemmen. Vanmiddag dook ze het fjord hier bij Geiranger in. Gelukkig kwam ze ook weer terug.
Basics
De routines in de camper zijn verder het vullen van vers water, max. 75% omdat we toch niet te veel aan boord willen hebben. Kost meer diesel en blijft niet lang echt vers. We dumpen bij vertrek ook altijd ons vuil water en indien mogelijk wordt het chemisch toilet gereinigd. Dat kan helaas niet op alle campings, gelukkig zijn er in Noorwegen wel service plekken langs de weg waar wel voorzieningen zijn, sommige tegen een kleine betaling en soms gratis. Ook campings waar je niet gaat staan bieden deze services wel aan en dan kun je tegen betaling daar gebruik van maken.
We verbruiken weinig LPG, hebben pas twee keer getankt. Beide keren zo’n 14 liter per beurt. Het weer is ook dusdanig dat de kachel niet aan hoeft hier. Het gas wordt dus alleen voor het koken gebruikt en voor de koelkast als we rijden of los staan. Met de lithium accu gaat het gelukkig nu wel goed, er is nog voldoende zon om weer volop bijgeladen te worden en inmiddels doet de lader het weer top.
Zo kunnen we dus ook vrij staan. De luxe van een camping is dan eigenlijk vooral het sanitair, de warme douche en zo nu en dan de wasmachine. Ook dat lukt goed met bijhouden, we hebben een mand in onze badkamer die zich langzaam vult met vuil goed, zodra die over de helft is kijk ik om naar een locatie met wasmachine. Tot op heden lukt dat prima.
15 augustus 2025
We rijden op zuid aan.
Camperleven en
dit mooie Noorwegen.
We rijden verder over De Fylkesvei 17, ook bekend als de Kystriksveien, het is een schilderachtige route langs de Noorse kust, van Steinkjer naar Bodø. Deze route staat bekend om zijn prachtige landschappen, eilanden, fjorden en zeven veerbootovertochten. De route is ongeveer 630 kilometer lang en voert door Trøndelag en Nordland. Wij rijden hem tegengesteld. We komen langs Torghatten, de berg met het gat erin. Het is een geweldig mooie kustroute maar we krijgen weinig tijd om ervan te genieten. Er is namelijk een waarschuwingslampje gaan branden en we mogen z.s.m. op zoek naar een garage. Eenmaal in Bronoysund vinden we een garage. Deze helpen ons echter niet, geen tijd, geen personeel. Verder rijden is lastig omdat de motor in een soort veilige modus is geschoten. De power die we nodig hebben om de bergen over te komen is helemaal weg. Dus dat is niet handig. Ten einde raad bel ik dan maar met Aveco, onze camperverzekering, pechhulp zit in het pakket dus ik ga ervanuit dat ze ons kunnen helpen. Dat doen ze uiteindelijk wel, maar voordat er een dossier is gemaakt en voordat ik alle vragen van de medewerker heb beantwoord zijn we een half uur verder. Maar gelukkig komt er hulp, via een Noors SMS berichtje krijgen we de aankondiging. De sleepwagen rijdt voor. De chauffeur wijst naar de garage waar we bij op het parkeerterrein staan. Waarom daar geen hulp gevraagd, ook hij krijgt er nul op het rekest. Niet fijn. Gelukkig weet hij meer adresjes en na een kwartiertje rijden we achter hem aan twee straten verder. Daar wordt de motor uitgelezen, inmiddels is ons lampje al uit..., we krijgen het rapport mee, de vierde diesel injector geeft storing. Gelukkig nu spontaan niet meer. Advies is om bij herhaling naar Oslo te rijden, daar zit de Fiat garage die dit wel kan repareren. We bedanken de sleepwagen meneer en rijden verder naar de familie camping in Skogmo, de berg met het gat zien we van afstand, we gaan er niet meer naar toe.
Na Skogmo rijden we op Trondheim aan. Onderweg overnachten we op een parkeerterrein bij het plaatsje Steinkjer. We moeten hier eigenlijk betalen maar het betaalsysteem "VIPS" is niet voor buitenlandse bankrekeningen te benaderen. Dus staan we illegaal en gratis. We lopen even het dorpje in en komen zowaar een braderie tegen. Bijzonder, in het hele land geen markt of buiten verkoop tegen gekomen, wat dat betreft is het in Scandinavië meer indoor dan buiten te doen. Helaas zijn honden dan weer buitengesloten want die mogen niet een winkelcentrum in. Er is in Trondheim zelfs een soort van hondenhok met airco voor het winkelcentrum, daar mag je dan je hond in plaatsen, alsof elke hond dat maar leuk moet vinden.
De volgende dag rijden we door naar Trondheim. Daar parkeren we voor de nacht bij de gebouwen van de universiteit. Deze terreinen zijn gereserveerd voor de studenten en leraren. Door de week moeten ze daar gewoon parkeergeld betalen. In het weekend is het gratis. In het weekend zijn er echter geen studenten te bekennen. Dus weer een illegale gratis plek, gelukkig blijkt in de avond dat wij niet de enige zijn die hier gebruik van maken. Veel locals parkeren hier ook, slapen in hun auto's en rijden de volgende dag weer verder. We lopen van hieruit de stad in, een prachtige kathedraal waar we helaas alleen de buitenkant kunnen bewonderen, de deur gaat op tijd al dicht op zaterdag. De oude stadsbrug geeft een mooie kijk op de huizen aan het water, op palen gebouwd en natuurlijk van hout. Op een terras genieten we van de eerste koffie van de dag. Daarna het centrum ingelopen en voor een luxe lunch gestopt bij een heerlijk terras. Die avond eten we brood in de camper dus nu even genieten.
Voordat we zondag verder rijden laat ik Moon uit, al vroeg lopen we samen over de campus van Trondheim. In de verte meen ik twee bruin rode honden te zien, er is waarschijnlijk nog een baasje aan de wandel met zijn of haar honden. Wat blijkt, geen baasje, wel duidelijker wat er wel loopt, vossen. Twee ouders met een drietal rekels om zich heen. Moeder vos snelt weg met de kleintjes, pa vos blijft brutaal staan en dreigt zelfs op ons af te komen. Omdat het best grote beestjes zijn en ik voor Moon geen confrontatie zoek hou ik zoveel mogelijk rechts aan en ben ik snel uit zicht voor hen. In de camper haal ik gauw mijn mobiel, ze zitten er nog, de foto's neem ik met telelens stand, wat een cadeautje zo op de zondagmorgen.
Vanuit Trondheim rijden we weer door een totaal ander landschap, de bergen zijn afgevlakt, we zitten hoger. De hoogvlakte is kouder, die nacht staan we langs de weg en midden in de natuur tegenover de hoogste boerderij in Noorwegen die ook als sanatorium voor de bewoners van Oslo heeft gediend. Schone droge berglucht net als in Davos kwamen de mensen hier kuren. We drinken er nu koffie in het gebouw dat dienst doet als galerie van een fotograaf en andere kunstuitingen. Het is goed te merken dat we hoger zitten, het is koud in de nacht, de pyama kan weer uit de kast. Verder merken we dat we nu onder de poolcirkel zijn beland, het wordt weer nacht.
WOMO plek 2
Een WOMO plek
Nu we in Noorwegen zijn vinden we ook hier weer een WOMO plek op onze route, Welkom Op Mijn Oprit. Dit keer bij Ans en Peter Wolfs. Twee rasechte Brabanders die in Noorwegen zijn neergestreken. Hun zoon woont boven op de berg, met vrouw en kinderen. Dus opa en oma zijn een half jaar in de buurt.
Het andere half jaar zijn ze in Portugal, net boven Lissabon. Ook daar woont een kind met partner en kinderen. Zo kunnen ze hun kinderen en kleinkinderen blijven ontmoeten. Prachtig toch!!
B&B
Naast hun eigen woning hebben ze ook nog een B&B op het terrein. De hele zomer heeft deze zeer goed gelopen, Ans is een Super Host!! Als wij er zijn worden er ook gasten ontvangen. Een Noorse familie neemt haar intrek in de ruime B& B waar wel 6 personen in kunnen.
Ontvangst op zijn Hollands met een Noorse traktatie.
Nadat we eerst 2 km te ver gereden waren weten we het huis te vinden en is de ontvangst hartelijk. Koffie en zelf gebakken wafels staan al klaar, wat wil een mens nog meer. Ondanks dat we zelfvoorzienend dienen te zijn bij WOMO, is het fijn om stroom aangeboden te krijgen en zelfs een toilet en heerlijke douche te mogen gebruiken. Moon is blij met een speelmaatje, Abel de mooie Basset hond rent om haar heen. Ze hebben gelijk goed contact alleen Moon rent iets te hard voor de kleine pootjes van Abel. WOMO is voor ons een leuk onderdeel van onze reis. Het mooie van WOMO ontmoetingen is dat je elkaars verhalen deelt. Nu horen we weer hoe Ans en Peter met hun pensioen omgaan, hun weg tussen Noorwegen en Portugal wisten te vinden. Daar leren wij dan ook weer van en het is ook gewoon gezellig om zo weer onder de mensen te zijn.
Half augustus vertrekken ze naar Nederland, even op visite in Brabant, familie bezoeken en dan door naar Portugal. Dus deze winter zien we ze waarschijnlijk wel weer. Ans en Peter, voor nu bedankt en tot dan.
Na Rognan op weg naar Mosjoen.
Even zoeken naar een camping tussendoor.
Tussen al het reizen door moeten ook de dagelijkse dingen gebeuren, dus een tussenstop op een camping is dan handig om de was te doen. Helaas blijkt er in eerste instantie geen wasmachine te zijn. De plek aan het meer is echter mooi dus we blijven staan. In de avond komt een mevrouw het geld ophalen, 300 NOK incl stroom, dat is niet duur. Ze vraagt of we nog iets nodig hebben, tja, de wasmachine. Die blijkt er voor de vaste staanders wel te zijn en ik mag hem wel gebruiken, geen kosten aan verbonden. Doen we nog even in de avond de was en hangen deze in de volle wind voor de nacht te drogen. De buurtjes naast ons is een stel uit België dat op bezoek was bij vrienden in de Lofoten. Ze komen ons een stuk gerookte zalm brengen, die is hun te veel en moet vandaag op. Aardig en zeker lekker.
De volgende dag besluiten we door te rijden, de campingplaats heeft niet veel interessants te bieden dus we kiezen voor een vrije staan plek in Mosjoen. Nadat we google maps hebben losgelaten vinden we de spot. Achter de fabriek is een pracht plek met picknick banken en een mooi gazonnetje, direct aan het water. We parkeren achterwaarts in en staan voor twee nachten goed en gratis. De plek is op loopafstand van het centrum van het stadje. Het is alsof we een openlucht museum in lopen. Jonge architecten hebben dit dorpje omarmt en ervoor gezorgd dat het wordt gerenoveerd. De oude glorie spat ervan af, vooral de Shell pomp is een beauty uit het verre verleden. De huisjes, die gewoon bewoond zijn, worden één voor één opgeknapt en in oude glorie hersteld. Een en ander is een groot subsidie project geworden waar het hele dorp van mag mee genieten.
In de vroege ochtend meen ik te horen dat er iets of iemand aan de camper zit. Ik hoor gerommel aan het fietsenrek. Ik spring uit bed en sla de camperdeur open, wat is er toch aan de hand? In Noorwegen kun je de deuren open laten, er is zo goed als geen criminaliteit, ze blijven van andermans spullen af dus ...dit is vreemd.
Wat blijkt, dat mooie gazonnetje wordt bijgehouden door een robot maaier. Die zie je hier erg veel en ze doen het erg goed moet ik zeggen. Nu ligt Moon vaak buiten aan haar lange looplijn. Die lag nog buiten in het gras van de avond ervoor. De maaier had deze lijn gevonden, eerst zich er in vastgedraaid en liggen trekken(herrie van het fietsenrek) er vervolgens de boel doorgesneden. Helaas was de maaier hier zelf wel bij vastgelopen en zat het touw behoorlijk om de messen gedraaid. Ik kantel de maaier en maak de messen voorzichtig vrij van het touw. De maaier start niet meer op en blijf knipperen met een oranje alarm lichtje. Ik zet het ding iets verder weg op het gras. Binnen een half uur komt er een dienstautoo voorrijden met een technieker. Hij kijkt de maaier na en stelt hem opnieuw af. Als hij vragend naar mij kijkt geef ik het een dikke duim omhoog, "nice!! verry good machine!". Dat ik de schuldige ben van de storing komt gelukkig niet in hem op. De maaier maait weer, dus ach dan was ik mooi op tijd wakker toch??!!
Eenmaal aan de overkant vinden we een mooie vrije plek om te staan. Dicht bij het dorpje Rognan, aan het Saltdasfjord. Hier komen we een stukje van de geschiedenis tegen die we nog niet kenden. WOll heeft al eerder ons pad gekruist maar hier hadden we het niet verwacht. In dit dorpje is net als in andere plaatsjes een openluchtmuseum achtig geheel van huisjes maar ook het Blodveiet museum. Veiet is het Noorse woord voor "weg". Het zal niet moeilijk zijn om hier de vertaling in terug te vinden. Het "bloedweg" museum. De Birma spoorweg is wereld bekend, deze Bloedweg niet zo. Het gaat hier om de route van het zuiden van Noorwegen naar Narvik, het noorden. Daar waar ijzererts werd gewonnen. De Duitsers waren er op gespitst dat deze route werd aangelegd. Omdat ze daar zelf onvoldoende kennis en mankracht voor hadden werd dit een "arbeidslager" gebeuren waar vooral gevangenen uit Joegoslavië en later ook Russische gevangenen werden ingezet. Velen hebben dit met hun leven moeten bekopen. Zo ook de broer van een van de Joegoslavische gevangenen. Uit woede en onmacht tekende hij een rood kruis op de rotsen met het bloed van zijn overleden broer. Sinds die tijd werd al het werk en leed aan deze route de "bloedweg" genoemd. De gevangenen deden het zware werk, ruimden de rots stukken en daarna konden de Duitsers met hulp van Noren de route uitwerken. Mensen uit het dorp probeerden zoveel mogelijk de gevangenen te ondersteunen, maar de dood lag dagelijks op de loer. Er werden aan het eind van de oorlog vooral veel Russische gevangenen geëxecuteerd.
Langs de weg is nog steeds het rode kruis op de rotsen te zien, op de heuvels achter het dorp, waar vroeger het kamp lager was, is nu een begraafplaats. Een begraafplaats voor Duitse soldaten. Voor de Joegoslavische slachtoffers is er ook een begraafplaats. Blijft vreemd dat de bezetter een luxe individuele begraafplaats heeft gekregen in 1954 en dat de Joegoslavische slachtoffers in een ander deel liggen, in meer een soort van massagraf.
De route die we dus naar het zuiden over de E6 rijden is dus wat de eerste aanleg betreft aangelegd op basis van dwangarbeid in WOll. De spoorbaan die ernaast loopt ook, toch raar om daar nu bij stil te staan. In het museum praten we met een Noorse dame die aangeeft dat het goed is dat we gedenken, want dit mag nooit meer gebeuren..... helaas bekruipt mij toch het gevoel dat het nu al gebeurt. De situatie in Gaza is zo extreem, we kunnen niet meer wegkijken en toch.... de beelden die ik net op de oude filmpjes van het museum net zag zie ik nu op mijn laptop bij het journaal in kleur voorbijkomen. Wat en wanneer ....de vrede, een einde aan onze machteloosheid. Het is geen leuk verhaal maar wel de realiteit, de mensheid vervalt in haar eigen fouten. Ik voel me even zo leeg... het is als het is...
Bloodroad
Verlaten van de Lofoten
Na de "visfarm" verlaten we de Lofoten, we rijden naar de laatste camping in Moskenes. Daar staan onze Friese vrienden met de kinderen. Iedereen rent er over de camping naar de waterkant, er zwemmen Orka's voor de kust. Wat een mooi afscheid van deze streek. De weg naar de camping was al geweldig maar nu er ook nog Orka's voorbij komen is het een extra cadeautje. Geweldig mooi.
We spelen nog één keer Racko met de Friesen en feliciteren Hidde met zijn vierde verjaardag. De lieverd heeft er een heel verhaal op zitten, zijn kleine teentje gebroken op het springkussen en dus hier het ziekenhuis bezocht en dat op je verjaardag. Gelukkig hebben wij nog een cadeautje weten te scoren bij de speelgoedwinkel in het laatste winkelcentrum. Beetje troost op het zere teentje.
Na vier uur varen zijn we aan de overkant, Moon heeft zich weer voorbeeldig gedragen. Ze is een ware zeehond. Ze mocht natuurlijk weer niet binnen in de salon zitten, moest op het dek blijven tussen de herrie van de motoren. Wij dus ook buiten op het dek gebleven. Wind en herrie, ach wat doet het er toe, we laten Moontje niet in de camper zitten want het autodek blijft gedurende de overtocht gesloten. Met een kopje koffie en een hotdog houden we het wel uit. En Moon krijgt van iedereen weer de nodige aandacht, want al mogen honden nergens in, mensen willen ze wel graag knuffelen.
Vanaf Moskenes gaat de ferry naar Bodo, de vaste wal, Noorwegen Nord. We hadden deze boot al een week geleden geboekt. Later kwam ik er achter dat we ook gratis hadden kunnen varen, de binnenlands kleine veerboten zijn namelijk gratis. Dus als we vanaf Moskenes eerst naar een eilandje waren gevaren en de volgende dag naar Bodo had ons dat €150 gescheeld. Helaas te laat voor ons, de Friesen doen het wel op deze manier, we zwaaien ze 'smorgens uit bij de ferrie en besluiten zelf een boot eerder te gaan.
Afscheid Lofoten
31 juli 2025
Seafood center, zalm en stokvis Lofoten
Nadat we in Knudstad twee nachten rust hebben gepakt op een eenvoudige camping rijden we donderdags naar het Seafood center. Hier worden zalmen gekweekt. We hebben de hele tour geboekt, zowel voor de zalm als voor de stokvis informatie inclusief boottour en proeverij. We leren van de Skrey, de vis die uit de Barendszee eens in het jaar naar de Lofoten komt om zich voort te planten. Heel Noorwegen komt dan bij de Lofoten vissen. De vangst wordt met de boten binnen gebracht, schoongemaakt en vervolgens in tweetallen geknoopt en te drogen gehangen in de frisse vrieskoude lucht. ze zijn verplicht alle vis die gevangen wordt te gebruiken, zo ook de maanvis, deze wordt verwerkt tot voer voor de zalmen. De lelijke koppen worden verkocht aan landen in Afrika waar ze in rituelen erg populair zijn.
De gedroogde Skreyvis wordt geconserveerd voor jaren. De oogst is rond juni, dan wordt de vis weer van de stokken gehaald ( vandaar de naam "Stokvis") en in pakhuizen opgeslagen. Er volgt dan een secure meting, kwaliteitskeuring op grote, geur en stevigheid. Al deze aspecten worden in dit centrum door één dame gedaan, alle vissen worden stuk voor stuk door haar beoordeeld. Ik noem haar gekscherend "het viswijf", het zal je baan maar wezen.
De grootste voorraad wordt verkocht aan Italië en Portugal. Alleen de stokvis van de Lofoten is de echte, alleen hier is het klimaat nog zo dat deze vriesdroog procedure mogelijk is. Ze houden dan ook hun hart vast wat er in de toekomst staat te gebeuren met het opwarmen van de aarde en de verschuivingen in de klimaten.
We krijgen ook te horen hoe de zalmen worden opgekweekt. Vanaf het stadium van hom en kuit tot ze met drie jaar klaar zijn voor de vismarkt. De zalmen worden met de grootste zorg gekweekt, voeding is afgestemd en wordt door camera's gecontroleerd verstrekt. De zalmen zijn gevaccineerd, elke vis één voor één krijgt zijn of haar prikje. De zalmen hebben een parasiet die ze moeten bestrijden: de zalmluis. Hiervoor komt een speciale boot om de zalmen één voor één door een douche systeem te halen. Kortom, de vis wordt duur betaald, het klinkt behoorlijk arbeidsintensief. Uiteindelijk mogen we met de snelle RBB boot over het water scheuren naar de zalm kooien. Prachtig om te zien maar ook zeker geweldig om met 60km over het water te vliegen. De boot kan harder, maar helaas mogen ze dt niet.
Prachtig om te zien hoe de stokvis hangt te drogen. In de rest van de Lofoten hebben we dat gezocht, we horen nu dat de "oogst" al binnen is gehaald, we zijn te laat de vis ligt al in de pakhuizen. Hier hangt de stokvis nog wel aan de zolder, er staat een weefgetouw, de kleding werd gemaakt door te weven of bestond uit huiden. Ook de schoenen werden gemaakt uit pels en huiden. Er was voldoende ambachtelijke kennis om zelf hierin te voorzien. Tijdens de rondleiding wanen we ons in het Openluchtmuseum.
Het huis bestaat uit drie delen, een verblijfsdeel, daar werd geslapen en gegeten, een middendeel, de Gildehal, hier was de ontvangst hier werden de zaken besproken en de beslissingen genomen voor de regio. Het laatste deel was de stal, de dieren werden binnen gehouden uit bescherming. Visvangst was de bron van inkomen. Er werd gevaren over de wereld zeeën. Menig Christen in die tijd zag de Vikingen liever niet komen.
29 juli 2025
Vikingen
We rijden naar het Viking museum, 's werelds langste gereconstrueerde langhuis. Een omgekeerde boot dat als huis diende voor de grote baas van deze regio. De grootte van het huis was genoeg om te mogen veronderstellen dat hier de leider van deze regio gewoond heeft. Het huis zelf is een replica gemaakt op basis van de vondsten die men hier in de bodem was tegen gekomen. We krijgen de verhalen te horen en een rondleiding. Buiten zijn er activiteiten zoals bijl gooien, boogschieten en we varen mee met een heus Viking schip.
Lofoten deel 2
Er onder door of er overheen, water, eilanden, smalle wegen, tunnels en bruggen, Lofoten heeft het allemaal.
Bij verschillende toeristen bureaus liggen de folders: "how to drive" en "how to camp", in de Lofoten. De regio is immens populair en de hoeveelheid toeristen, campers en ander verkeer maken het voor de bewoners lastig om hun eigen leven te handhaven. Een soort "Giethoorn effect" of wat er nu op Texel in Nederland speelt. Campers rijden langzamer en zijn best wel breed op de weg, de meeste wegen hier zijn smal en hebben een wegdek dat vanaf het midden naar de zijkant neigt af te dalen. Je voelt de schuine ligging. Je probeert dus met je camper het midden te houden, dan blijft er voor anderen niet veel ruimte over. Kortom er wordt gevraagd zoveel mogelijk rekening met elkaar te houden, gebruik te maken van passeer punten en deze inhammen vooral niet als overnachting te gebruiken. Je snapt het al, daar houdt dus niet iedereen zich aan. Gratis kamperen is fijn en dat wil iedereen, de veilige doorgang wordt dan al snel vergeten helaas. De Lofoten overwegen om het vrij staan te gaan verbieden om deze reden. Jammer maar wel begrijpelijk.
Wij volgen de smalle wegen zo rustig mogelijk, Henk stuurt, ik zie hier zelf geen heil in, ben dan te gespannen dus laat deze beker aan mij voorbij gaan. De routes zijn geweldig mooi, door tunnels en over ijle bruggen die de verschillende landstroken aan elkaar verbinden. Elke keer worden we weer beloond met een nieuw vergezicht. We snappen waarom deze regio zo populair is. Gelukkig is het minder druk dan in juni, toen was het "treintje rijden" nu merken we daar al niks van. Wel is het zinvol om tijdig een camping of camperplaats te vinden, alles loopt vrij vroeg op de dag al vol. Zo komen we tijdig aan in Solvare, een gratis plek bij de haven van de veerboot, ook hier zijn nog maar twee plekjes en het is nog vroeg op de dag. We draaien mooi achteruit in, de fietsen hangen over de vangrail boven de waterkant zodat onze neus niet gelijk in de verkeersrij komt te staan. We blokkeren tijdelijk een tweede plek want onze Friese vrienden blijken ook in deze buurt te komen. Eenmaal bij ons aangekomen blijkt helaas dat ze niet kunnen blijven. Hun "huishoud"accu heeft het begeven, te ver leeg getrokken en dat kan een accu op basis van lood niet hebben. Ze moeten op zoek naar een camping om aan de "walstroom" te gaan, anders geen koelkast, verlichting en toilet. Niks werkt zonder prik. We nemen dus weer net zo snel afscheid en wensen hun succes met de accu. De volgende morgen fietsen we naar het startpunt van een prachtige hike hier in de buurt"Duivelspoort". Onderaan de berg staat 1,5 km, dus dat moet te doen zijn voor Henk. Ik kan dit soort wandelingen helaas niet meer, de spierreuma zou me de komende twee weken lam leggen na zo'n tripje. Ik zwaai Henk uit en hoop dat hij heel beneden komt. ( dat doet hij natuurlijk, maar toch ff spannend) Henk loopt tot 500m voor de top, omdat het laatste stuk voornamelijk klim en klauterwerk is kiest hij ervoor tijdig terug te keren. Afdalen kost ook nog de nodige energie en concentratie dus veiligheid eerst.
Terwijl Henk de berg beklimt rijd ik met mijn fiets Solvaere in en bekijk de mooie Noorse huisje, de boten en de bergen.
In de avond komt het verzoek of we een wijntje komen drinken op de camping in "Friesland", dus Racko mee en we wandelen naar de andere kant van de berg, daar vinden we de vrienden op de camping. Helaas zullen ze toch een accu moeten gaan kopen, die van hun is nu officieel dood. We blijven tot de zon onder is, wat we als mooi licht ervaren, we open op aurora licht maar dat redt de lucht niet, wel een bijzonder mooie gloed achter de bergen.
De volgende dag rijden we door naar Henningsvaer, een vissersdorp met de bijnaam: "Venitië van het Noorden". Het is er bomvol, we hebben even niet in de gaten hoe dit komt , zijn wel blij met ons plekje in het kleine dorp op de centrale parking. Voor 250 Kronen mogen we hier 24 uur staan en dus ook slapen. Eenmaal aan de wandel wordt het al snel duidelijk er is een driedaags muziek festival. In 2017 hebben een aantal vrienden er een leegstaand fabriekje gekocht, een vaste plek voor hun gezamenlijke zomervakanties. Dit initiatief is nu uitgegroeid tot een fikse onderneming die er een driedaags festival van maakt waar aardig wat Noorse jeugd op af komt. De tentjes staan in de rotsen en op de parkings, wij hadden dus echt geluk met ons plekje. Kaartjes zijn 1025 kronen per dag, exclusief de extra activiteiten zoals Yoga en sauna. Best veel, toch?
Ons hoofddoel voor dit bezoek is vis. Deze plek zou de beste verse vis serveren in de Lofoten, dat willen we dan ook wel proeven. Na de wandeling schuiven we aan op het dakterras van het best aangeschreven restaurant. We eten inderdaad de verste vis die je je maar denken kunt . De prijs is naar de waar maar dat doet er niet toe, genoten!
Net als we willen afrekenen vliegt er een meeuw over, hij landt op het dakterras en weet niet meer weg te komen. Fladderend maakt hij meer schade dan dat het beest de lucht in komt. Ik gebruik mijn fleece dekentje en krijg hem te pakken. Met een snelle greep om één van de vleugels kan ik hem de baas, veilig opgepakt als een kip weet ik hem dan verder te helpen. Hopla over de omheining de vrijheid in, vlieg maar verder witte jongen. Moon kijkt likkebaardend toe, zij had echt wel willen helpen.
23/7/25 Lofoten deel 1
We verlaten Narvik, rijden over een hele grote hoge brug naar de andere kant van de baai, bijna in de Lofoten.
Route twijfels.
Eerste stop is Evenes.
Van veel mensen hoorden we dat het op de Lofoten "treintje"rijden is. De ene camper na de andere. Het zou niet mooi en zeker niet leuk meer zijn. Kortom, het bracht ons weer aan het twijfelen, we hoeven niks en kunnen alle tijd nemen, dus we kunnen ook de andere kant kiezen en ooit hier terug komen. Omdat we daar niet zeker van zijn hakken we de knoop maar door, Lofoten we komen er aan.
In Evenes vinden we een gratis camperplaats aan de haven. In het dorp een supermarkt, een Sami museum ! en een kringloopwinkel. In de Kringloopwinkel drinken we koffie en kopen we nieuwe wijnglazen, het mooie glas uit Tallinn is onderweg gesneuveld.
Het Sami museum is verrassend.
We worden door een jonge man rondgeleid. Omdat alles in het Noors of Sami dialect staat geschreven kunnen we zijn vertaling wel gebruiken. De Sami waren nomaden totdat ze gedwongen werden om in huizen te gaan wonen. Dit werd mede veroorzaakt door het ontstaan van landsgrenzen, Noorwegen, Zweden, Finland, voor hen waren het natuurgebieden waar ze doorheen trokken.
Nu mochten ze niet verder dan de landsgrens van het land waar ze toevallig waren.
Ze leefden met de natuur en van hun rendieren. De band met de natuur en de spirituele kracht die ze eruit haalden is er nog steeds. Ze proberen het zoveel mogelijk te bewaren ook al heeft het christendom veel teniet gedaan. Mooi om te zien hoe ook deze jongen zijn eigen stam vertegenwoordigt en ervan kan vertellen. Beren zijn heilig maar werden ook wel gejaagd, niet door vrouwen want die staan op de spirituele ladder op gelijke hoogte met de beer. Een gedode beer werd met eerbied geslacht, de botten mochten niet gebroken worden. Al het andere werd gebruikt. Het graf was gelijk aan dat van een mens, de botten werden neergelegd in een grot of ruimte onder stenen. Er is nog een graf van rond 1900 van een beer gevonden.
Help we gaan onder de zee door!
Er wordt hard gewerkt aan de wegen op de Lofoten, de wegen zijn smal en we rijden omhoog en omlaag. Het is een berglandschap en er zijn eilanden. We komen over bruggen en gaan door tunnels. Bij één tunnel had ik een brug verwacht, je raadt het al we gaan onder het water door. En dat voel je wel in je oren. Even spannend, gelukkig rijdt Henk.
Narvik, verse vis en Artic train op een ski plek. 21-7-25 tot 23-7-25
Kiruna verlaten, tijd voor de route naar de Lofoten,
eerste stop is Narvik.
Bij het verlaten van camp Alta horen we van de Zweedse buurman nog in het kort een stuk van de geschiedenis van Kiruna. Kiruna is één van de grootste ijzerertsmijnen van de wereld. De stad wordt nu verplaatst omdat de ijzerertsmijn ervoor zorgt dat de grond verzakt. De meeste oudere huizen worden afgebroken en elders herbouwd. De kosten worden door het mijnbouw bedrijf betaald. Deze zomer zal in augustus de kerk worden verplaatst. Helaas voor ons en voor Kiruna staan onze neuzen al op de route gericht, we gaan dit niet meer verder bekijken en slaan de musea en de mijnschacht over. Na de inkopen rijden we richting Narvik. We parkeren boven de stad, een camperplaats die in de winter zeker gebruikt wordt door de wintersporters, maar nu in de zomer een goedkope en vooral prachtige plek is om de camper te parkeren, we genieten van het uitzicht over het Fjord van Narvik.
Een oorlogsverhaal op zich. Narvik is met zijn zeehaven en toegang tot Kiruna voor de Duitsers een ideale haven om te bezitten, er wordt dan ook flink om gevochten. Menig verhaal en herdenkingsmonument staat in de stad te lezen. Het was voor alle partijen belangrijk om Narvik in handen te krijgen, daar lag de toegang tot het benodigde ijzererts uit het destijds neutrale Zweden, Kiruna.
We lopen de volgende dag naar de stad, de afdaling is pittig vanaf het ski gebied. Gelukkig is er een busdienst die ons op de terugweg tot halverwege brengt. In de stad genieten we van Fish and chips van de Fiske Halle. Wauw, zo vers heb ik vis nog nooit gegeten, goddelijk.
Artic train
Een treinrit die je niet mag missen, je zou het een achtste wereldwonder kunnen noemen....met die reclame boekten wij twee tickets om de mooiste vergezichten rondom Narvik te mogen beleven. Grootste vraag was natuurlijk of Moon dan wel mee mocht.. En ja hoor ze mocht mee. De trein bleek een toeristen val, er was weinig aan, 2,5 uur in een warme wagon waarbij drie keer op een station werd gestopt om te genieten van een uitzicht dat er niet was. Dan werden onze plaatsen bij het raam ook nog eens bij de eerste stop door een jong Fins stel ingepikt en hield op de terugweg de trein er zelf ook nog even mee op. Kortom, veel geld (55 euro pp) kwijt aan iets dat we onderweg al rijdend beter hadden beleefd. Dure les, niet de toerist gaan uithangen, kost je altijd geld.
Moon mocht mee, geen muilkorf, wel warm aan boord.
Tunnels en hoge bomen, weinig vergezichten.
14/7 -20/7 Tussendoor
Zomer kerstmis en hieperdepiep hoera!!
Als we bij Lathi vertrekken is het lastig afscheid te nemen van zoveel warmte en gezelligheid. We moeten even onze eigen draai zien te vinden. Op dat moment komt de uitnodiging van Jacqueline en Jelmer om de verjaardag van Mirthe en Jacqueline mee te komen vieren in Rovaniemi. Leuk !! Via Oulu rijden we in twee dagen naar de camping waar zij ook al staan. We boeken twee dagen, genoeg tijd om de verjaardagen te vieren, Racko te spelen en …. Naar de Kerstman te gaan. Voor Oulu vinden we een slaapplaats voor de nacht. Als we nog geen twee minuten staan draait een grote vrachtwagen combinatie de parking op. De man stapt uit en vraagt in duidelijk Nederlands of het ons bevalt in dit land…Even schakelen, kenteken was Fins dus …je verwacht geen Nederlands chauffeur. Hij is zelf verliefd op Finland, de ruimte, het veilige gevoel, je kunt je auto open laten hier gebeurt niets. Ze blijven van je spullen af, dat is een gevoel dat wij ook wel voelen hier. Nergens maar dan ook nergens hebben we een onveilig gevoel gehad. Henk drinkt samen met de man een biertje, de man zit met een dilemma, de liefde trekt hem terug naar Nederland, maar ja….of hij het land of het meisje zal volgen zullen we nooit weten. In de vroege ochtend trekt hij weer op, op weg naar zijn volgende lading voor de papierfabriek.
Wij rijden naar Oulu, daar is een “hond vriendelijk winkelcentrum” aldus Google. Reden genoeg om hier te zoeken naar een leuk cadeau voor Mirthe. Op de tweede etage vinden we de speelgoedwinkel, het spel dat we kopen heet Mölkky, het is een Fins kegelspel waarbij de winnaar de 50 punten bij elkaar weet te gooien. Zowel jong als oud spelen dit hier. Omdat Moon in deze winkel in ene niet binnen mag is ze zowaar nu ook een “helphond” geworden, de dame laat haar nu wel toe. Mijn diagnose is gelukkig niet openbaar.
In Rovaniemi komen we de hele familie weer tegen, Hidde de kleinste is blij Henk weer te zien. Samen met nog een ( Duitse) familie drinken we in de avond een wijntje voor de camper. De stemming zit er vast goed in, het wordt laat !! Doordat we dag en nacht hier niet kennen realiseren we ons wat laat dat het al ruim 01.30 uur is en we nog steeds de buurtjes wakker houden. Die zijn de volgende morgen dan ook niet gezellig, wel waarderen ze het dat Henk sorry zegt. We raken met deze heldere nachten het tijdsbesef wat kwijt. Met de Friesen ga ik nog naar de Kerstman, die woont namelijk hier. Een grote commerciële toko, maar ach, we zijn er nu toch. En in dat dorp ligt ook de enige visuele poolcirkel. Dus de dag erna ook met Henk nog maar even op de foto voordat we doorrijden. Racko score staat nu op 315, Jelmer heeft gewonnen met een monster hoge score, moet toch ook even vermeld worden.
Camp Alta
Onderweg vinden we een Park4thenight plek, vlak asfalt aan de rand van het bos bij een beekje, klinkt idyllisch maar is het totaal niet. De natuur is de baas, of te wel een leger van muggen weet in 2 minuten mijn hele enkels lek te prikken en zwart te kleuren. Zwarte horsels vallen aan waar ze maar houvast kunnen krijgen. In je haren of tussen kledingstukken. Oppassen dus, zelfs Moon weigert nog uit de camper te komen, het is bar en boos. Zo zitten we dan rustig binnen en wagen geen stap meer buiten. Overigens is het verder ook ronduit smerig dat er op het bospad veel toiletpapier en mensenpoep moet liggen. Poep verdwijnt nog wel maar al dat wc papier….smerig volk.
De volgende dag rijden we door naar Camp Alta een camping bij het plaatsje Kiruna, aan een meertje. Daar blijven we drie dagen hangen, rusten, zwemmen en piekeren wat we nu gaan doen. Gaan we direct naar de Lofoten? Daar zal het erg druk zijn als we de verhalen mogen geloven, of gaan we toch naar Noord Fins Lapland. We besluiten tot het laatste, maar als ik de route plan en de campings erbij zoek lees ik in alle reviews de muggenplaag. Overal in dit gebied heerst nu een muggen plaag. Dan toch maar door naar Noorwegen, we rijden morgen naar Narvik. (ondanks de wegwerkzaamheden die hier ongeveer het rijden op grove kiezels inhoudt).
11-14 Juli 2025
Talin-Helsinki-WOMO
FINLAND
De hele nacht lagen we wakker van de wind, het vermoeden dat de overtocht pittig zou worden maakte dat ik de slaap nauwelijks kon vatten. Zo werden we dus tijdig wakker. De toilet cassette kon zo makkelijk in één van de vele dixies in het havengebied geloosd worden. De enige behoefte was nog wel een douche te kunnen nemen. Eerst tanken, boodschappen doen en vervolgens naar de incheck haven voor de overtocht naar Helsinki. Daar op zoek naar een douche of sanitair gebouw, helaas dat was niet voorhanden. De enige mogelijkheid om te douchen was door een hut op het schip te boeken. Omdat dit maar €32, kostte deden we dat maar wat graag. Het inchecken liep vlekkeloos en voordat we het wisten waren we van het autodek af op weg naar onze eigen hut. De hut had vier bedden met een eigen badkamer, douche en toilet. Kortom lekker genoten van een hete douche en een half uurtje even plat voordat we na 2,5 uur alweer in Helsinki aan wal konden.
Het uitladen van de veerboot en de uittocht naar de snelweg duurde al met al 45 minuten, best lang. We hadden een WOMO plek afgesproken. WOMO staat voor Welkom Op Mijn Oprit, het is een groep op Facebook waar mensen ruimte aanbieden voor een overnachting van campers. Er zijn geen kosten aan verbonden, je dient zelfvoorzienend te zijn en je kunt via een speciale kaart adressen vinden waar je dan contact mee opneemt. Zo nam ik contact op met de enige WOMO locatie in Finland, Jan en zijn partner Tapio, net boven Lathi. Na wat heen en weer chatten was het ijs gebroken en was er de afspraak dat we die vrijdagavond laat bij hun zouden zijn. Omdat de boot bij het uitchecken nogal lang duurde werd het later en later. Jan dacht al dat we niet meer kwamen. Helaas kon ik zijn Whatsapp berichtje niet lezen, ik had geen bereik. Ze waren dan ook een beetje verbaasd toen ik rond 23.00 uur nog op de deur klopte.
Tapio en Jan waren onze gastheren en dat hebben we geweten. Genoten van het heerlijke ontbijt dat voor ons werd gemaakt, gesmuld van de BBQ en zoveel gezellige verhalen gedeeld. Tapio en Jan werken in een Olympische organisatie in de horeca afdeling. Ze draaien wisselende diensten, vroege of late dienst. De ene dag zagen we dus Jan, de andere Tapio. Beiden even gastvrij en gezellig. Met Jan nog naar een meer voor een koele plons, met Tapio een wandeling met de honden en een gezellig terras. Kortom een weekend vol verwennerij, we noemen het ons ”All-inclusive WOMO” avontuur. Twee leuke vrienden erbij, we houden zeker contact.
Daarbij kwam ook dat Jan en Tapio twee honden hebben, Moon kreeg er spontaan ook vrienden bij. Walter en Onni, deze laatste hond was een rescue dog uit Sardinië. Onni had als pup een knauw in zijn nekwervels gehad en was verlamd in een vuilnisbak gevonden. Eenmaal weer opgelapt werd hij naar Finland gehaald. Onni was onzeker en speelt niet makkelijk met andere honden. Tapio vond het dan ook spannend om ze samen te laten. We deden de kennismaking in etappes, eerst Walter de jongere hond en daarna pas Onni erbij. Walter was de intermediair die Onni geruststelde. Ze werden samen dikke vrienden, Moon was er ook wel aan toe om weer eens te spelen met andere honden, ze bleek wel een zwak te hebben voor Onni. Mooi setje samen.
100 jaar oude Finse sauna
Rivier om af te koelen
Een prachtige locatie, een 100 jaar oud huis, Finse houten woning met grote tuin en diepe inrit. De tuin liep er naar beneden met onderin een sauna en een heuse rivier om in af te koelen. De eerste dag werd deze sauna voor ons gestookt, een traditionele Finse houtsauna van 100 jaar oud. Onder in de tuin aan de rand van de rivier. Heerlijk zweten en daarna weer afkoelen. Het weer zat eindelijk mee, de temperatuur werd zomers. Met Jan nog naar een meer voor een koele plons, met Tapio een wandeling met de honden en een gezellig terras. Kortom een weekend vol verwennerij, we noemen het ons ”All-inclusive WOMO” avontuur. Twee leuke vrienden erbij, we houden zeker contact.
Op maandag rijden we naar het noorden, eerst tot Oulu, daarna naar Rovaniemi. Jacqueline ( Friesland) heeft ons uitgenodigd voor de verjaardag van Mirthe. We gaan naar dezelfde camping. Rovaniemi is ook de woonplaats van de kerstman, commerciële toestand waarschijnlijk, maar wel leuk om met de kinderen even mee te gaan.
1001 meren om in te zwemmen
Jan rijdt ons naar een mooi meer, één van de vele. Helaas duikt Moon er niet gelijk in, een visser moppert dat ze aangelijnd moet zijn.
De oude watermolen.
Graan malen met waterkracht, er is overal wel water dus daar maakte en maakt men gebruik van.
Wandelpaden genoeg
Mooie stukjes rond de meren, ook hier de aanlijnplicht. De angst voor Rabiës zit hier diep. Tapio rijdt met ons door de mooie omgeving, onderweg een kopje koffie en een eerste ijsje op een terras.
Op dinsdag maken we nog wel gebruik van de trein verbinding om in Tallinn te komen. Moon moet helaas er weer aan geloven, ze betaalt geen kaartje maar wordt wel geacht een muilkorf te dragen. Het blijft me zeer doen om haar verwarring en stress hierover te zien. We proberen met allerlei snoepjes het goed te maken met haar. Eenmaal in de stad verdwijnen we in de middeleeuwen, voor ons, boven ons en zeker onder onze voeten. De cobblestones zijn origineel en taai om op te lopen. Gelukkig is er hier en daar een gladde stoep, een verademing voor de voetzolen.
Camping Saunapunkt, vlak voor Talinn 8/7/25
Terwijl de regen op de camper klettert zijn wij blij dat we op een kiezel bed hebben geparkeerd. De camping valt enorm tegen, de voorzieningen zijn redelijk maar de bodem is nat gras, zo nat gras dat je er maar één keer overheen kunt rijden. Je snapt dat we erg kieskeurig waren bij het installeren van de camper. Voordeel van de camping en waarschijnlijk hun troefkaart, er ligt op 500 meter lopen een stationnetje met een rechtstreekse verbinding naar Tallinn. We blijven twee nachten op de camping, helaas regent het ´s nachts zo erg dat we kunnen zwemmen naar het sanitair. Geen leuke en goede plek om langer te blijven staan.
Als eerste beklimmen we de stadsmuren en komen zo in de bovenstad, in de dure wijken, je kijkt van hieruit letterlijk op de oude stad neer. Mooie stadsmuren, stadstorens, poorten en kerken vormen het silhouet aan de horizon. Al wandelend komen we bij de Alexander Nevsky kathedraal, duidelijk Russisch orthodox. De kathedraal is opgedragen aan Alexander Nevski, een Russische held die in1240 de Zweden heeft verjaagd bij de rivier de Neva, vandaar zijn naam Nevski, hij vocht ook tegen de Duitse opmars van de Teutenburger ridders, de slag op het dichtgevroren Peipusmeer. Hij wordt geëerd als stichter van het Russische rijk. Vlak voor zijn dood werd hij monnik en legde zijn geloften af. Een krijger die later is bekeerd en heilig is verklaard binnen de orthodoxe kerk. Estlanders zagen de kerk als Russisch symbool en wilden de kathedraal eerst afbreken, door geldgebrek is dat er nooit van gekomen.
Oude haven
Off gridd €6 per 24 uur
Woensdagmorgen rijden we naar Tallinn en vinden de plek aan de haven die Jacqueline en Jelmer ons hadden aangeraden. Prachtig uitzicht op zee en op loopafstand van de oude stad. Moon hoeft geen muilkorf meer om!! We staan op een 24 uurs parking in het oude havengebied, vlak bij het Maritiem museum. Er zijn lantaarnpalen, camera bewaking en het lukt me om via een nieuwe parkeer app het parkeergeld te betalen. €6,- voor de hele dag.
We kunnen nu lopend naar de binnenstad. We lopen door de oude wijk Kalamaya, de wijk van oude visserswoningen, de traditionele houtbouw die je in de Baltische landen zoveel tegen komt. Kalamaya was eerst een voorstad van Tallinn en gebouwd buiten de stadsmuren. Ongeveer rond 1370 ontstaan, de bewoners waren vooral Esten op zoek naar werk in de grote stad. Rond de haven vonden ze alle soorten werk. Vissers, handarbeid, handelaren, voermanwerk, vishandelaar, vrachtschippers en loodswerk. De wijk kende houten huizen, kroegen en boordelen. Tijdens de oorlogen werden delen van de wijk plat geslagen om de vijand geen bescherming te bieden. In de tweede helft van de 19e eeuw werden er, ten tijde van de industrialisatie, in die kaalgeslagen stukken van Kalamaya fabrieken gebouwd. Een gasfabriek, chocolade fabrieken, textiel en tabak en de sokkenfabriek Suva. Om de arbeiders te huisvesten werden de houtenwoningen van een tweede etage voorzien. De huidige woningen worden zoveel mogelijk in de oude stijl gebouwd, hout bouw. De wijk is speels en een populaire wijk voor kunstenaars.
Inmiddels zijn we er ook achter gekomen dat er komend weekend de “havendagen” worden gehouden in het havengebied waar wij nu geparkeerd staan. Er is een mega podium in opbouw, diverse catering tentjes rijden af en aan. Met een snelle google actie wordt duidelijk dat er vanaf vrijdag de 11e tot en met zondag de 13e hier een grote happening gaat plaatsvinden. Ik spreek iemand van de organisatie om te checken of wij nog mogen parkeren hier en of we er vrijdagmiddag nog wel uit kunnen. ( dan vertrekt onze boot naar Helsinki) Ik wordt gerustgesteld, we mogen blijven staan en de straat blijft open om naar de Ferryhaven te kunnen rijden. Gelukkig !!
( staan we een keer “wild” bij een grote stad, kom je dit tegen….gelukkig valt het mee)
SIIRI, vriendin van Colette.
Een persoonlijke gids door een prachtige stad.
Tallinn is hoog en laag, je waant je echt een paar eeuwen terug. Op woensdag krijgen we een rondleiding van Siiri, zij is een vriendin van Colette en heeft ook in Kleve gewoond. We hebben met haar afgesproken op het Town Hall square. Ze werkt hier in Tallinn op het ministerie van binnenlandse zaken. Tijdens haar lunch pauze komt ze om ons de stad te laten zien. Wij zijn altijd blij met een “lokale privé gids”, super lief!
Zo beginnen we bij de Apotheek,(waren wij al lang voorbij gelopen, zonder iets van de geschiedenis te weten van dit gebouw), de oudste nog steeds werkende apotheek van heel Europa. Hoe oud is nog niet echt vastgesteld maar de eerste registers liggen er vanaf het jaar 1425. Nog steeds komen mensen er voor medicijnen en is het gebouw toegankelijk voor een blik in het verleden. Een deel is ingericht als museum met medische instrumenten en materialen die in de jaren gebruikt werden. De apotheek had in de middeleeuwse tijden ook een sociale functie. Men kon er zijn verhaal kwijt, ader laten en een helend glas wijn drinken. Die wijn wordt er nog steeds verkocht. We komen langs de Lutherse kerk, simpel maar prachtig houtsnijwerk. De hoge toren van de St. Olafs (Olijf) kerk is prachtig maar we beklimmen hem niet, veel te hoog. Ooit was dit de hoogste toren in Europa, door verschillende blikseminslagen is er vaak brand ontstaan, de huizen rondom de kerk brandden daarbij dan ook af. Vastgoed in die buurt was niet duur. Nu is de toren bewust een stuk lager gehouden. Uiteindelijk is er nog wat tijd over om het paleis, het oude kasteel te bewonderen met de Lange Herman. De grote toren waarop elke dag de Estsevlag wordt gehesen en gestreken. Onderweg horen we de verhalen van Siirri, hoe Estland al vaak is aangevallen. Hoe ze het Russische leger al eerder hebben verslagen en hoe ze ook de Finnen en de Zweden hebben verjaagd. Er klinkt een trotse Estlandse vrouw in haar verhaal. Een klein landje maar met een sterke eigen cultuur, dat hadden we al door op Kihnu eiland.
Museum Mikkeli
donderdag een dagje cultuur happen indoors
We brengen donderdag nog een bezoek aan het Mikkeli museum, Moon mag weer even de “mussle” (muilkorf) op en met tramlijn 1 komen we op onze bestemming. Omdat honden geen museum in mogen ga ik eerst lopen door het park. Ook daar is het wel weer zo dat honden links wel mogen komen en rechts van de weg geweerd worden. Ze mogen ook niet los lopen, “helaas” heb ik dat niet gelezen natuurlijk. Mensen hier zijn geen honden gewend. ( alleen die chi -waf -wafs…)
Het Mikkeli museum wil moderne kunst tonen maar vooral ook de verzameling van Mikkeli zelf. Deze man heeft zijn verzameling aan de stad geschonken. Een bijzondere verzameling bijeen gebracht in een periode van Russische overheersing. Een tijd waarin het individu geen plaats had, waar het collectief de boventoon voerde. In die tijd was het dus uniek dat iemand een privé verzameling er op na kon houden. Zijn verzameling is niet gericht op één stroming of stijl. Hij kocht wat hij en/of zijn vrouw zelf mooi vonden. Er is dan ook een gemengde inhoud van porseleinen voorwerpen, Delfts blauw, Chinees maar ook schilderijen uit verschillende landen. Er is geen eenduidige lijn of stijl. En zoals in het museum ook het thema is, zo werkte het voor hem ook. Kunst verzamelen totdat al je muren vol hangen, dan volgt er de tijd om te selecteren of er volgt het besef dat je je realiseert dat je kunst verzameld en niet aan het decoreren bent. Dat is het gedachtegoed dat Mikkeli wilde delen met de stad. Omdat zijn collectie nu niet in zijn eigen woning te zien is valt dat gedachtengoed wat uiteen, als er meer in het Engels was gedeeld was het waarschijnlijk sterker over gekomen. Ik vond de moderne werken beneden leuker dan de verzameling van de naamgever van dit museum. Er was wel een hele mooie vaas: “Russische landschap”, maar toen ik die nader bekeek zag ik de grote barst, de vaas moet doormidden zijn geweest. Helaas is de restauratie belabberd gedaan.
Kihnu," Texel" maar dan anders.......4-7-25 tot 7-7-25
We gaan een weekend naar "Texel" maar dan anders. Een bezoek aan een museum, een zoektocht naar een supermarkt, heerlijke vissoep en een gevoel van de verwende toerist. We gaan het allemaal beleven. We zijn vrijdag gekomen en maandag gegaan, zoveel valt er niet te beleven hier maar dat maakt niet uit, de regen houdt op en dan fietsen we het eiland rond. De vuurtoren, de verschillende vogels, er is altijd wel weer wat te zien.
Kihnu is het grootste eiland in de Golf van Riga en het zevende grootste eiland van Estland. Het eiland heeft een oppervlakte van 16,9 km², is 7 km lang en 3,3 km breed. Het dichtstbijzijnde vasteland is Kaap Laos, op het schiereiland Tõstamaa, op 10,2 km van Kihnu. Kihnu is de thuisbasis van de unieke traditionele Kihnu-cultuur, die al meer dan 600 jaar bestaat op de eilanden langs de kust van de provincie Pärnuma.
De Kihnu Culturele Ruimte, die is toegevoegd aan de UNESCO-lijst van Oraal en Immaterieel Erfgoed van de Mensheid , is een aanrader voor alle bezoekers die geïnteresseerd zijn in cultureel erfgoed, unieke natuur en vriendelijke mensen. In 2021 werd Kihnu Island geselecteerd als een van Europa's TOP 100 Green
Veerboot
Met een forse wind in de rug rijden we naar de haven, we hebben de eerste boot dus vroeg eruit. Een heel avontuur om nu naar een klein eilandje voor de kust van Estland te gaan. We willen graag zien hoe de tijd hier stil heeft gestaan, hoe de mensen hier nog nauw samenleven en voornamelijk in kledendracht lopen.
Rij twee, ruige zee
De boot heeft het zwaar, er is veel deining, we staan als tweede in de rij opgesteld en er slaat zowaar een forse golf zeewater over de boeg. Het water komt zo hoog dat ook de ramen van onze camper een flinke plons krijgen. ( de camper is hoger dan de gemiddelde auto, kun je nagaan hoe hoog die golf was!). Maar we komen veilig over. Omdat we vroeg zijn kunnen we eerst nog het museum bezoeken. Het hele eiland heeft een oppervlakte van 17KM2, niet groot dus. De rondweg is niet breed en ik ben dan ook blij dat er geen tegenliggers komen.
Kihnu John de zeeheld
Het museum draait om het levensverhaal van Kihnu John, een volksheld die vanuit hier een eigen scheepvaart heeft opgezet. Als autodidact mocht hij van de tsaar wel als schipper varen zonder papieren. Hij bouwde zelf schepen of kocht oude schepen op en lapte ze op. Zijn bemanning bestond voornamelijk uit jonge jongens die het vak nog moesten leren, hij had weinig geld voor salarissen dus moest hij het met onervaren jongens doen. Als ze eenmaal bij hem het vak geleerd hadden stapten ze meestal snel over naar de beter betaalde schepen. Moeders die wachtten op Kihnu waren niet zo blij hiermee, John nam hen de kinderen af, ze kwamen niet meer terug naar huis maar gingen de wijde wereld in.
Sauna !
De sauna cultuur in Estland is duidelijk anders dan de wellness bij ons. Om te beginnen douchen ze zich af in de cabine. Verder is het socialer, er komen drank en hapjes bij, de grill gaat aan en tussen de sauna rondjes door zitten ze buiten aan tafel gezellig te eten en te drinken. Wij houden het op onze eigen rustige wijze, geen hapjes en later pas drinken. Wel heerlijke temperatuur, twee uur lang...
Culinair doen we ons tegoed op het eiland aan een huisgemaakte aardappelsalade en een ander keer aan heerlijk verse vissoep met brood van het eiland. Een soort donker zuurdesem brood. De soep is heerlijk !!
Matriachaat
Omdat de mannen voornamelijk op zee leefden was er op het eiland sprake van een matriarchaat, de vrouwen stonden hun mannetje, dat doen ze tot op heden nog steeds. Ook bij onze accomodatie is het moeder en dochter die de septer zwaaien. Vader spreekt geen Engels, hij krijgt de opdracht hout te halen voor de sauna.
Tijdens ons bezoek aan het eiland zien we in het museum en in de winkeltjes of bij de cafés wel vrouwen in klederdracht, maar niet zoals het in de documentaire werd voorgehouden. Het is een beetje Volendam, wij lopen ook niet meer op "wooden shoes".
De zijspan is een favoriet transportmiddel op dit eiland. In het museum kwamen we er al één tegen en zondags bij een koffietentje spotten we twee vaders die met hun dochtertjes aan het rondtoeren zijn. We bewonderen niet alleen de motoren en het zijspan maar vooral het jobs geduld van de vader, dochter lief wil liever bij haar vriendinnetje in het zijspan. Dat kan natuurlijk verkeersveilig gezien niet. Maar dametje houdt er een stemmetje op na dat nogal doordringend en explosief is. Vader wacht en wacht, zodra hij een armpje aanraakt gaat het alarm af... Dat geduld...denk niet dat ik het had gehad.
Sepa farmhouse en camping
Na het museum rijden we door naar onze camper plek, een boerderij met sauna. Ook hier is de website net weer even mooier dan de werkelijkheid. Maar het geheel heeft wel wat, er staan verschillende tuinhuisjes op het terrein en ook een aantal zelf gemaakte speeltoestellen. We mogen gebruik maken van de gezamenlijke keuken en de sauna wordt voor ons gestookt.
Op zaterdag loopt het eiland uit naar een concert van de "Smilers" in het centrum van het eiland, omdat het pas om 22.00 uur begint en tot 04.00 uur gaat duren zien wij daarvan af. Moon zolang alleen in de camper is niet handig. Tegen de ochtend hoor ik de dronken gasten hun huisjes in tuimelen, gelukkig slapen ze snel verder.
29 juni tot 2 juli
Even de grote stad uit, even in to the woods...
Met een ritje van krap 1 uur gaan we de grens over naar Estland, we landen op de kuststrook net boven Litouwen maar toch in een ander land. Wat gelijk opvalt is dat het hier ontzettend bosrijk is. De wegen kronkelen zich tussen groene vertes van vooral naaldbos. We gaan "Off grid", of te wel we gaan ergens staan in het bos, op een plek vlak bij de zee. Deze plek is een RMK plek, RMK is te vergelijken met Staats Bos beheer maar dan een meer idealistische vorm van natuurbehoud. Ze gaan in Estland uit van het "allemans recht". Dit houdt in dat het in Estland een culturele waarde is dat iedereen van de natuur van dit land moet kunnen genieten, het is deel van hun identiteit. De plekken zijn dan ook gratis en worden door RMK onderhouden. Zo heeft elke plek zijn vuurplaats, iederen stookt hier dan ook elke avond. Er zijn ook droogtoiletten, een vorm van compost toilet, netjes ingebouwd in mooie houten huisjes. ( zeker niet de stank van een Dixie, eigenlijk geurloos). Er hangt zelfs wc papier. We komen bij de locatie en lopen eerst maar het toegangspad af om te kijken of het ook voor de camper haalbaar is daar te rijden. Het blijkt mogelijk, in ieder geval tot halfverwege, daar vinden we een mooie plek met vuurplaats en voldoende ruimte voor de camper. Verder rijden wordt lastiger, het pad wordt smaller en de bomen staan dan toch wel dicht op het pad. We installeren ons en Moon is super blij met een heel bos en strand op en rondom de camper. Ze geniet in volle teugen van het niet meer in de stad te hoeven zijn.
We lopen langs het strand en op dinsdag waag ik zelfs een duik in de Baltische wateren. Het weer begint dan ook langzaam een warmere temperatuur te geven. Moon duikt natuurlijk met me mee. Henk is naar een dorpje verderop gefietst en komt terug met een zak brandhout, je kunt mij niet blijer maken. Deze pyromane gaat aan de slag, de fik erin, die avond zitten we bij ons eerste kampvuur. De tweede avond liggen de karbonades te braden op de grill, helemaal HAPPY!!
Bij het 'Off grid" verhaal hoort onze energie voorziening, de lithium accu, de omvormer, de zonnepanelen. Alles waar we bewust bij de aanschaf van de camper voor gekozen hebben. Helaas merken we ook hier weer dat de accu niet voldoende wordt geladen, we verplaatsen de camper 3x om zoveel mogelijk zonne-energie te vangen. We komen er achter dat het "aux" circuit niet continu aan moet staan, dat de radio ook Ampère blijft gebruiken. We laten de waterkoker maar in de kast, de verlichting en de waterpomp zijn het enige dat we echt nodig hebben. Met de dealer via Whats app in contact, even langs komen zit er nu niet in. We spreken wel af dat hier in Nederland eens echt goed naar gekeken moet worden. Bekend verhaal?? Ja, volgens ons ook, maar goed wat doe je er aan? We staan nu hier en we laten deze reis er niet door bederven.
Na de RMK site staan we nog 2 nachten in Pärnu op een luxe camping. Hier draaien we de was en genieten we van het super de luxe sanitair.
Pärnu
Even een dagje door Pärnu.
We bellen een Bolt taxi voor een stadsbezoek, een Bolt Pet, of te wel een taxi waar de hond in mee mag. Eenmaal bij de camping vindt de man Moon een erg grote hond. Of ze wel getraind is, braaf is etc. Hij is duidelijk bang, gelukkig mag ze mee, in de achterbak maar dat is niet erg.
We gaan snel aan de koffie en dat met een vers gebakken donut, meer een oliebol zonder krenten, maar wel lekker. Het zaakje waar we zitten blijkt de beste donut bakker van dit plaatsje te zijn.
We wandelen en bekijken de kerk van Catherine de Grote, zij liet deze bouwen voor haar zoon. Nu is de kerk nog geopend en wordt er door de priester en de locals gezongen. De stijl is echt orthodox, veel zilver en goud, de ui vormige toren springt er boven uit.
In Pärnu scoor ik de eerste kapper over de grens, mijn haar was er aan toen. Wel even wennen dat "2 cm korter" hier toch eerder 5 cm is geworden. Geeft niet zoveel, kan het weer langer mee. Altijd spannend kappers in een andere taal.
Na de kapper is het lunchtijd, we vinden een heerlijk Aziatische restaurantje, chinees, Indonesische en Indiase gerechten. Heerlijk gegeten. We sluiten af met een blik op de boulevard en het strand (honden verboden) genieten van koffie met lava cake en ijs en bellen onze retour taxi. De beste man rijdt een wonderbaarlijke route en laat ons een voormalige Sovjet basis zien, nu vliegveld, zwaar bewaakt met hekken voorzien van stroom.
Morgen vroeg op want 8.30 moeten we met de boot mee naar Kinhu, een klein eilandje hier voor de kust. Spannend.
Riga
27-06-2025 Jugendstil/ Art Nouveau, een stad apart.
Art nouveau, de stijl die zich begin 20e eeuw verspreidde over Europa had in Riga een rijke ontwikkeling. Het was een tijd van economische vooruitgang, vernieuwing en hoop op een betere en mooiere toekomst. Eén derde van de gebouwen in Riga is in deze architectuur gebouwd. Letland was voorloper in deze stijl en leverde de meest bekende architecten: Konstantins Peksens en Mihails Eizensteins en Eizens Laube. Een rondgang door de Art nouveau wijk is een must als je hier bent. We bezoeken vandaag het museum en fietsen langs de verschillende gebouwen met ieder hun eigen façades. De vrouwelijke vormen maken vaak deel uit van deze façades, ooit was er zelfs een "'schoonheidswedstijd" om te bepalen welke dame aan de gevel de mooiste van Riga mocht heten. Naast vrouwelijk schoon tekent de stijl zich door de natuurlijke vormen en de maskers, de lachende koppen of de schreeuwers. We hebben alle soorten gezien.
We bezoeken ook het Art nouveau museum, daar was net een tijdelijke tentoonstelling in samenwerking met de stad Groningen. Veel gebouwen en prenten uit Veendam en Oosterwolde komen voorbij, de dame van de kassa zei al: "You will meet your own country today".
Art nouveau, jugendstil, door heel Europa gekend maar hier exclusief aanwezig.
Naast deze route van schone kunsten bezoeken we ook het KGB museum. Daar komen we er achter dat de mensen in dit land pas vanaf 1990 echt zich vrij kunnen voelen. Na WO ll was er de hoop dat het westen hen zou steunen, om een eigen staat te kunnen zijn. Helaas, het "westen" liet hen in de steek, de USSR nam het regiem over van de Nazi's en vele levens werden hierbij vernietigd. Een dapper volk dat met haar eigen partizanen strijd is blijven vechten voor een autonoom bestaan. Hopelijk mag Oekraïne dat ook nog meemaken. Het KGB gebouw is zo goed als in originele staat, de folter ruimtes in de kelder bezoeken we maar niet, de foto's en de getuigenissen zeggen meer dan genoeg. Hier was geen fijne plek.
We rijden verder door de stad en doen nog wat boodschappen, dan komt de beloofde regen en is het tijd om naar de camper terug te keren. Moon heeft op deze regendag de camper bewaakt, ze was gisteren wel mee in de fietskar maar in de stad valt het haar zwaar, dus blijft ze liever in de camper. Het fietsen hier is een aparte tak van sport, soms een fietspad en soms moet je ineens weer de weg op of rijden we op de stoep verder. ( doen de locals ook) Het went, maar is met fietskar wel erg lastig, gelukkig wordt hier niet geracet dus komen we veilig heen en weer. Omdat we nog niet uitgekeken zijn blijven we nog een nachtje langer in deze stad. Onze Friese vrienden zijn nu naar Estland gereden, even wennen zonder de gezellige klets. We komen ze vast nog wel een keer tegen, hier of daar. Was in ieder geval geweldig leuk om met ze op te trekken.
Art Nouveau museum
Prachtige tentoonstelling met verbazend veel uit eigen land.
23
JUN
2025
Midzomernacht feest in Kolka
Vanuit Krakle rijden we via de breedste waterval van Europa, de Ventas rumba naar het noorden. Hij is 249 meter breed en kan bij springtij 270 meter breed worden. De hoogte is beperkt. Het is een populaire attractie in Letland omdat in het voorjaar de blauwneus vissen tegen de stroom inspringen om naar hun paargebied te gaan. Helaas dat was dit jaar in mei, we hebben de visjes gemist. Kuldiga, het plaatsje bij de waterval heeft iets weg van een openluchtmuseum. De oude huisjes en de kasseien weggetjes met doorkijkjes maken dat je je in een museum waant. Na de waterval rijden we richting het noorden. We hebben met Yelmer en Jacqueline afgesproken op een gratis camperplaats. Zij willen ons leren hoe je zonder kosten kunt camperen. Komt mooi uit want we willen nog langer onderweg zijn. Helaas rijden we een verkeerde weg rond het meer, volgens Google maps korter maar helaas nog niet geasfalteerd, de rupsbanden van tanks zijn er duidelijk wel al overheen geweest. Het servies in onze kastjes zit vast maar krijgt een duidelijke test van houdbaarheid.
We vinden een mooie plek vlak bij het strand, kosteloos, vrij staan, "off grid" . Moet ook kunnen met onze zonne panelen en de litium accu. Zelfs na twee technische weekenden zijn we er nog niet helemaal van overtuigd dat de accu goed oplaadt. Of de waterkoker trekt wel heel veel stroom... We laten het erbij, we redden het wel, water kun je ook koken en de koelkast werkt prima op gas. De dag dat wij daar aankomen is de langste dag, de start van de zomer. Voor de mensen die hier wonen is daglicht nu vollop aanwezig, in de winter zijn de dagen veel korter. Logisch dat ze het nu vieren. Midzomernachtfeest. Op het strand branden de feestvuren, zijn vrouwen gekleed met een bloemenkrans in het haar en de mannen dragen een kroon van eikenbladeren. De symboliek voor vruchtbaarheid. Ze zingen hun liederen in een kring rondom het vuur. Mooi om daar nu net even bij te kunnen zijn.
Samen knutselen, wandelen in het bos, visjes op het strand.....
Met Mirthe schilder ik stenen, met Henk en Moon loop ik door het bos, we zien zelfs een hert tussen de bomen. Op het strand liggen visjes op te drogen. Als ze nog eetbaar zijn weet Moon ze wel te vinden. Kortom een plek om lekker niks te doen of te doen waar je zin in hebt. Niet verkeerd toch? Inmiddels heb ik digitaal mijn echte pensioen toch maar vast aangevraagd, er zat te weinig winst in met langer wachten. Het is goedgekeurd dus vanaf 1 september ben ik een echte pensionada.
Van Litouwen naar Letland
We trekken langzaam naar het noorden, Krakle, Klaipeda en dan op Kolka aan.
Kraklecamp
We hebben een camping gevonden voor een paar dagen. Dicht bij het plaatsje Klaipeida aan de Baltische kust. We willen gewoon vijf dagen niks hoeven en kijken hoe ons het camping leven bevalt. De plek is prima, helaas valt het weer tegen en staat er een koude wind. We kunnen zeker niet zwemmen in zee. Moon zit daar niet mee en duikt bij de eerste wandeling de golven in. Eindelijk mag het weer na de ooroperatie was ze daar nog niet aan toe gekomen. Ze geniet vollop. Maar goed ook want als we naar Klaipeda willen komen er problemen met het bus vervoer. De hond mag er eerst niet in, maar met de muilkorf weer wel. Op de terugweg rijden drie bussen doodleuk door, geen hond....Gelukkig heb ik de Bolt met Pet app, binnen 1 minuut hebben we een luxe auto die ons voor 2 euro meer op de camping brengt, inclusief kleine Moon.
Fietstocht Palanga
Nadat we één keer zonder Moon naar Klaipeda zijn gefietst pakken we toch de fietskar maar weer uit en wagen de rit naar Palanga met Moon in de kar. 14km, heen en 14 km weer. Ze doet het weer geweldig. De kar is nu van haar, ze ligt, zit en blaft niet meer. Gelukkig, nu kan ze lekker altijd mee.
Klaipeda is een havenstad, de cruiseschepen varen er binnen.
Tijdens onze stadswandeling komen we in gesprek met Franstalige mensen, Portugees en Amerikaans sprekend. Allemaal van het grote cruise schip dat net is aangekomen. We lopen door de vesting stad en genieten van verse garnalen en een salade. In de haven bekijken we het schip, de vesting en zien we de windvanen waar deze stad om bekend is. Elke visser maakte zijn eigen vaantje, de klanten wisten dan welke boot er binnen kwam en waar de verse vis gekocht kon worden. Nog zie je overal langs de weg de bordjes voor vooral gerookte verse vis.
Friese buren
Yelmer, Jacqueline en de kinderen zijn ook op de camping aangekomen. Gezellige Racko avonden en een heerlijke strandwandeling samen. We zoeken aangespoeld Amber, maar helaas worden we er niet rijk van, alleen maar moe. Gezellig om ze weer te ontmoeten. Bij vertrek heeft Jacqueline een mooie nieuwe locatie in het Noorden gevonden. Kolka kaap, we gaan er samen naar op weg.
Litouwen 13 tot 20 juni 2025
Onderweg naar Litouwen houden we halt bij een gratis plek, we overnachten bij een kerkje op de parkeerplaats. De pastoor ziet met argus ogen weer zo een camper parkeren, waar komen ze toch vandaan? De beste man is waarschijnlijk niet op de hoogte van het bestaan van een Park4night app waarin wij gratis plekjes kunnen vinden voor onderweg. Deze kerk plek is er één van velen. Deze plek is nog in Polen, de volgende morgen rijden we verder richting Litouwen nadat we vroeg gewekt waren om 06.00 uur door de kerkklokken. ( zou de man dan toch een boodschap willen delen?)
Op een rustplaats aan de snelweg (even naar het toilet, de benen strekken en water innemen) komen we Yelmer, Jaqueline, Mirthe, Rijtse en Hidde tegen. Een jong stel met drie kinderen uit Wolvega. Zij hadden die nacht daar overnacht met de camper en de kinderen speelden nu in de speeltuin die naast het toiletgebouw ligt. Ik raak aan de praat met Mirthe (7 jaar), vroeg of ze al schoolvakantie had? Het antwoord was dat ze een "wereldreis"aan het maken waren. Ze waren al vijf maanden onderweg. Geen schoolvakantie dus, uitgeschreven uit Nederland ivm de leerplicht en heerlijk rijdend door Europa. Nu op weg naar de Noordkaap. Van het één kwam het ander, uiteindelijk werd er door Jacqueline koffie gezet en besluiten we met hen naar een mooie plek te rijden om te overnachten. Er zou een sauna zijn, in een privé terrein, een wasmachine en eigen douche. Kortom voor €15,- een idyle. We verbljiven samen één nacht in een prachtige tuin, de eigenaar is helaas niet thuis, de sauna opstoken is te veel werk en de douche is niet heel bijzonder. Wel een avond vol gezelligheid, NL praten en voor het eerst deze rit een spelletjes avond, we leren de Friese familie Racko. De volgende dag rijden zij naar Vilnius en wij naar Kaunas, we zeggen gedag en mischien tot ziens. Bij het wegrijden zie ik een grote boomtak over het hoofd, die klettert denderend over het dak van de camper. Yelmer en Jacqueline springen en roepen STOP !! En dat doe ik dan ook braaf....Gelukkig is er geen echte schade, hooguit een kras op één van de dakramen. Zo zijn we gewaarschuwd, hoe snel het fout kan gaan en hoe kwetsbaar een camper eigenlijk is. Bijna geen dak boven ons hoofd, moet je niet hebben als dit je huis is.
Kaunas, Camping Lake site, Art Deco, Inter Bellum
De camping in Kaunas is zo gevonden, naast het meer en voorzien van een heerlijk strandje. Alles op fiets afstand van het centrum. Moon mag weer zwemmen en dat doet ze dan ook graag. Ze volgt mij het frisse meer in en is niet op de kant te houden. Als camper wordt je voor je "plek" tussen de andere campers geplaatst. Op een betonnen ondergrond, netjes naast elkaar. Luifeltje aan luifeltje in de brandende zon, niet voor ons. "betondorp" is er niks bij. Ik overleg bij de receptie en we mogen switchen naar een plaatsje onder de dennenbomen, heerlijke schaduwplek en meer privacy. De volgende dag rijden we met de fietskar het centrum in, zowaar Moon heeft het opgegeven, ze is gaan liggen, na 4x een kleine blaf heeft ze besloten dat ze toch wel akkoord is met deze manier van transport. We bekijken de stad, voorheen de hoofdstad van Litouwen. Omdat Kaunas bekend staat om zijn kunstzinnige cultuur en vooral Art Deco gebouwen meld ik me aan voor een rondleiding in het museum. Zondagavond om 19.00 uur is er nog ruimte voor 2 personen in het tijdslot. Henk blijft op de camping en ik fiets naar het museum. Daar staan meer mensen klaar voor de tour. De jongen die de gids is praat honderd uit maar geen woord Engels. Wat blijkt de tour is in het Litouws deze avond, de Engelse tour is op dinsdag. Enfin met de telefoon gauw google translate ingeschakeld en verder mee met de groep. Twee mensen uit Australië doen hetzelfde, zij wisten het van te voren, ik net ff niet.
Het museum blijkt een appartement te zijn in een gebouw met de architectuur van Art Deco, strakke horizontale belijning zonder fratsen. Symmetrisch alom, we komen binnen in een woning waar de tijd heeft stil gestaan. Er is alles aan gedaan om de inrichting bij elkaar te sparen en zo de tijd van toen: "het interbellum" te creëren. We mogen plaats nemen op de originele meubels, drinken champagne uit glazen van weleer en in de keuken volgt een demonstratie van een broodrooster met geroosterde stukken brood. De slaapkamer is gelijk die van mijn oma, ik waan me zo weer bij haar thuis. Bijzonder dat ze dit zo hebben bewaard.
Trakai, Eiland kasteel, Engelen heuvel en ....Friesland
Na drie dagen Kaunas is het tijd om verder te rijden, we willen graag naar het eiland Kasteel in Trakai. Het is een kleine 85 km dus we kunnen het rustig aan doen. Als we de snelweg afgaan is het Googlemaps die ons het laatste stukje naar de camperplaats gidst. "hier links"..... Het pad is eigenlijk wel heel klein en ook wel erg groen, maar ja, daar aan het eind is onze parkeerplek. We rijden erin en merken al gauw dat we dat beter niet hadden kunnen doen. De bomen hangen te laag, de camper kan niet meer draaien, we moeten er dus doorheen. Gelukkig is het niet een heel lang pad, we lopen we hier de eerste krassen op en heeft de cassette van de luifel nu een tik gehad. Gelukkig blijft het hierbij, schade is zo daar.
Kasteel Trakai ligt in het district en nationaal park Trakai. Een park met meer dan 200 meertjes, een zeer waterrijk gebied! Het grootste meer is Galve, op één van de eilandjes in dit meer is het kasteel gebouwd. We bezoeken het kasteel en eten onze eerste Kibani. Een soort worstenbroodje, lokale lekkernij. Niet slecht, alleen het deeg was wat taai.
Later die dag komt er bericht van Friesland, zij hebben dezelfde camperplaats gevonden. Racko met revanche!! We gaan samen zwemmen, de kinderen hebben een Sub, kan ik die ook eens uitproberen. ( conclusie: gaat niet echt meer lukken, in diep water klim ik er niet meer op).
De volgende dag rijden de Friesen door, wij pakken de fiets en rijden naar het noorden, op zoek naar de Engelen heuvel. Een hoogte met uitzicht op vier grote meren die in de plattegrond de vorm van een engel uitbeelden. Op de heuvel zijn door mensen uit de regio standbeelden en kunstwerken geplaatst die engelen uitbeelden. Ter viering van het 1000 jarig bestaan van Litouwen. Het is nu een plek waar de betrokkenheid van de Litouwers wordt uitgedragen, de engelen worden nog steeds gemaakt en daar geplaatst. Het is een symbool van vrede, hoop en verbondenheid.
Klaipeda, de Koersewal, baltsche zee
Inmiddels hebben we Trakai verlaten en zijn naar de kust gereden. Het wegdek is vol met sporen. Henk rijdt het eerste stuk en na de koffie neem ik het stuur over. Helaas de zenuwen en het geslinger op de weg maken dat ik bij de volgende stopplaats het stuur aan Henk overdraag. Ik durf zo niet te rijden, het wegdek heeft in de rechterbaan sporen en in de linkerbaan is het alsof de weg schuin wegzakt naar links. Ik krijg er natte handen van en hoe ik de luchtdruk ook instel het blijft voor mij te spannend. Henk rijdt dus de 345 km naar de kust in delen helemaal zelf.
Voor Klaipeda draait onze route naar rechts, we rijden parallel aan de kust weg. Om bij de camping te komen moeten we de snelweg kruisen, dat doe je in Nederland met een viaduct, hier met een haakse hoek op de snelweg. De snelheid naar 70km en dan links uitvoegen en in de middenberm wachte op een moment om over te steken. Idiote contstructie, goedkoop zeker maar niet zo veilig. Maar goed, we komen bij de camping. Omdat we vijf dagen hebben besproken krijgen we korting. De camping ligt tegen de duinen aan en Moon ligt nog dezelfde dag in zee. Zout of zoet water, maakt haar niet uit.
We hebben een gezellig avond met een ouder echtpaar, vijftig jaar getrouwd. Oud Oost Duitsers, ze reizen met een busje en hebben ook een labrador. Claus en Connie, mooie verhalen over hun "familiën wohnung" en hun jacht. Claus is 80 maar vaart met zijn zeiljacht nog op de Oost zee. Leuk om zo onderweg contact te hebben met verschillende reizigers.
De dag na ons avondje kletsen gokken we op het openbaar vervoer. Gewapend met een akelige muilkorf en los geld melden we ons bij de bushalte. Een Duits echtpaar dat hier al vaker komt geeft aan welke bus we moeten hebben en dat de hond waarschijnlijk wel mee mag. Bij het instappen is er onduidelijkheid, na wat gemopper maar wel met muilkorf om rijden we uiteindelijk mee. Tot in de binnenstad. Daar lopen we tussen de cruise toeristen door de stad, ze komen uit Brazilië, Canada, USA, kortom we spreken weer alle talen door elkaar. De Canadezen Franstalige vragen beantwoorden, de Brazilianen in het Portugees gesproken. Alles omdat ze Moon zo leuk vinden. Helaas komen we niet terug met de bus, we worden door drie chauffeurs geweigerd, geen hond aan boord. Ondanks dat we graag nog naar de Koerse schoorwal hadden willen gaan zijn we een beetje klaar met dit gedoe. Er valt onderweg nog zoveel meer te zien... we slaan wel over. De Bolt rit met Pet is super, voor 2,8 eurie meer worden we voor de deur afgzet en hoeft Moon niet een verschrikkelijke muilkorf op haar neus. Nee, hond vriendelijk kan ik de baltische staten niet noemen.
Bijwerken van een Blog
Inmiddels merk ik dat de dagen voorbij vliegen, het blog moet bijgewerkt worden en dan mis je soms details die eigenlijk wel belangrijk zijn. Het blog is niet alleen bedoeld om verslag te doen van steden, bezienswaardigheden maar vooral ook over "onze" reis. Wat wij beleven, hoe we het beleven en wat we er mee doen. Er zijn dagen dat alles makkelijk lijkt te gaan. Soms zit het weer tegen, is hier behoorlijk fris en soms merk je dat je verder van "huis"bent. Een keer bellen met vrienden of appen helpt. Ondanks de keuzes die we maken blijven we wel verbonden. Super trots op Kees die net voor 700 man heeft mogen optreden als drummer van de Achmea band om maar wat te noemen....
Trakai, kasteel, suppen en engelenheuvel.
Te veel foto´s om goed de ruimte te verdelen, maar wel leuk om mee te kijken.
Poznan, Camp Zwola
We hebben Duitsland achter ons gelaten, de eerste plek in Polen is Camp Zwola, dichtbij Poznan. Een vrij nieuwe camping, een tip via een oproepje op Facebook. Wictor is de eigenaar, een jonge man die er een aantal idealistische ideeën en regels op nahoudt. Zo hangt er bij de ingang een aantal regels waaronder dat je niet mag klagen, elkaar moet helpen en dat je rekening met elkaar moet houden. Er is ruimte voor een gezellig kampvuur met zang en of dans maar nooit ten koste van... Nou, dat is dan mooi, want in Polen kan het heel gezellig zijn bij de vuurtjes in de avontuurtjes. We mogen gaan staan waar we willen. Op de vraag of hij een plaats voor ons heeft is zijn antwoord "nee". Hij bedoelde hiermee, "we hebben geen plaatsen, je mag zelf kijken waar je wil staan".
De prijs is redelijk, 100 Plz per nacht incl. stroom. We mogen zelfs zijn privé wasmachine gebruiken om een wasje weg te werken. Top!! De plek ligt aan een meertje, spechten vliegen af af en aan en in het bos blijf je de Koekoek horen tot diep in de avond.
12 juni 2025
Het oude centrum doet heel Pools aan, kleurrijke, prachtige middeleeuwse gevelhuisjes omsluiten het stadsplein. Het raadhuis staat er in volle glorie. In de klok van het raadhuis zit een Geitenspel, zodra het 12.00 uur is gaat het deurtje open en komen er twee geiten uit, die draaien naar elkaar toe en stoten de koppen 12 keer. Het plein is volgelopen met schoolklassen en andere toeristen. De Efteling is er niks bij. Een spektakel dat in heel Polen bekend is.
Omdat we nog moeten wennen aan het onderweg zijn zonder eindbestemming is het heerlijk om hier een aantal dagen te blijven staan. Niks moet, niks hoeft. Onthaasten, prima, maar wennen. Waar moeten we heen, we zijn onderweg, gaan we het wel halen.... Maar het maakt allemaal niet uit, we hoeven alleen maar hier te zijn.
Gek gevoel en als reguliere toerist besluiten we een dag naar Poznan te gaan. Dat zal nu met de camper moeten, de afstand met de fiets is te ver en met het OV zouden we 2,5 uur onderweg zijn. Dit wordt de eerste keer dat we met de camper een grote stad inrijden, we hebben een bewaakte Parking gevonden in de P4night app. Als we op tijd zijn kunnen we achter de kerk parkeren op een bewaakt en betaalbaar terrein.
Het loopt helemaal goed, ik geef nog net op tijd de stadsbus de ruimte in de straten van Poznan en draai dan het parkeerterrein op. De dame achter het loket vraagt of we ook blijven slapen, nou dat had gekund maar nee, we komen alleen de stad bekijken. Ze wijst de weg naar het oude centrum en met een beetje zenuwen laten we ons huis en haard bij haar achter. ( alle veiligheidssloten erop, de rest is verzekerd) We lopen het oude stadscentrum in en starten met koffie en een croissant, per slot van rekening is die hier uitgevonden. ( het museum van de croissant slaan we maar over)
Poznan is de eerste hoofdstad van Polen. Polen is niet altijd een "eigen" land geweest, vaak was het onderdeel van een of ander rijk. Het eerste bestaan van de staat Polen is ontstaan vanuit de nederzetting op het kathedraal eiland in het midden van de Warta. Mieszko de eerste was de eerste heerser, zijn zoon werd de eerste koning van Polen. Beiden waren begraven in de kathedraal. Nu zijn er slechts de resten van de tombe zichtbaar en liggen vader en zoon elders begraven. Vanuit het centrum is het makkelijk te wandelen naar deze kathedraal, de Petrus en Paulus Kathedraal. De oudste kathedraal van Polen. We laten dus het toeristen treintje aan ons voorbij gaan en lopen zelf naar het eiland.
We sluiten de dag af met een Pools diner, de linzen is even wennen, de spareribs zijn ook anders dan wat we gewend zijn. Wel alles erg lekker, dus onze eerste "steden trip met camper"is geslaagd. Gelukkig staat ons huisje nog waar we het hadden achtergelaten, de dame van het loketje rekent netjes 30 Plz af. Omgerekend is dat minder dan een dagje shoppen in Arnhem en de parkeergarage.
Woensdag gebruiken we om op te ruimen en fietst Henk nog naar het kasteel van Kronik. We zien 's nachts de rode maan, samen met Pawel, onze Poolse buurman in zijn tent. Aardige jongen die ons veel vertelt in zijn eigen Engels. De volgende dag wordt een reisdag met een eerste stop over op een parkeerterrein bij een kerkje, P4night ....spannend.
De plek waar we gaan staan is in de buurt van Potsdam. Daar willen we in ieder geval ook nog gaan kijken bij het Park Sanssouci. Dichterbij zijn alleen parkeerplaatsen en daar hebben we niet zoveel trek in, een beetje voorzieningen is wel fijn. Met de winterperiode is de Wederaner Tannenhof een druk bezocht terrein waar mensen zelf hun kerstboom mogen zagen. Er is vertier, kerstmarkt en alles wat daarbij hoort. In de zomer worden er nieuwe boompjes gepland en het terrein opengesteld voor camping en camper gasten. Het sanitair is beperkt in containers, dixies en enkele douches en toiletten. (2 van alles). Geen luxe dus. Verder is er op het terrein een weide met Alpaca's, ezels, geiten en shetlanders. Daartussenin is een mini golf, een winkeltje en een restaurant. Alles zit potdicht als wij aankomen. We hebben de code van het hangslot om de poort open te maken. Daarna mogen we gaan staan waar we willen. Het is letterlijk tussen de bomen het bos niet meer zien, waar dan...?? Een beetje "unheimisch" maar ook wel weer leuk.
Gelukkig vinden we een plekje bij onze eigen kerstboom. We staan zo goed als alleen, er is één Duitse camper iets verderop, ook een Pilote model. We lopen er even heen en stellen ons voor, blijkbaar is dat niet zo gebruikelijk, maar toch schudt "der Ullie" verbaasd onze hand.
Kerstbomen boerderij...
4-6-2025
We rijden de eerste dag met de fiets naar Weder aan de Havel, een leuke havenplaats met een rustieke binnenstad en een oude begraafplaats. Het witte beeld is een herdenksteen voor de mensen die vochten voor democratie, ze zijn geëxecuteerd. Nog niet zo lang geleden....1952, toch vreemd dat deze strijd blijkbaar altijd weer gevoerd moet worden. Ook nu beseffen we ons maar al te goed dat het geen garantie is voor de toekomst helaas.
Na wat boodschappen besluiten we de volgende dag wel met de bus naar Potsdam te gaan, dan kan Moon mee en hoeft ze niet in haar blafmobiel. Zo gezegd zo gedaan, al vroeg bij de bushalte met betaalpas bij de hand en Moon keurig in haar looptuig gehesen. De bus komt en houdt halt. De deuren gaan open en ik laat Moon instappen, als ik wil betalen barst er een boze stem achter het stuur los. "RAUS, Die Hund sol RAUS". Oké, waarom dan? Moon moet een muilkorf dragen, of we die maar even om willen doen. Tja, dat gaat niet want die hebben we niet, de deuren van de bus knallen dicht en onze "Marjolein Faber" van de buschauffeurs vertrekt zonder ons naar Potsdam. Ergens hebben deze mensen toch een soort van Stasi- verleden....denk ik. Wat een K....mens. We gaan terug naar de camper en laten Moon dan maar daar. Gelukkig is het weer zo dat ze makkelijk in de camper kan verblijven. We pakken de fiets en gaan zelf op Potsdam aan. Een pittige rit van heen en terug zeker 40 km. Niet onze dagelijkse afstand met mijn rug en reumahandjes, maar we komen er.
Het park Sanssouci is groot, we zijn blij met onze fietsen. Op de grote rondweg mogen we fietsen, de tussenpaden niet, die horen bij het erfgoed. Het park is ontstaan in de tijd van Frederick de Grote, 18e eeuw, het is een verzameling van paleizen en tuinen, nu opgenomen in Unesco 's wereld erflijst.
Het nieuwe paleis staat in de steigers, gelukkig maar dat ze aan het opknappen zijn. Het oude paleis ( de zomerresidentie van Frederick de Grote) ligt hoog en haar eeuwen oude glorie straalt uit over de trappen, naar de beelden en fonteinen.
Van dichtbij schreeuwt het echter om een lik verf, de winterschilder is duidelijk niet geweest dit jaar.
De wolken pakken zich samen en we willen Moon niet te lang alleen willen laten. We fietsen via een andere route weer naar de camper. Prachtig watergebied hier. Er valt nog zoveel te zien, maar we willen ook verder naar de Baltische staten, dus nu even afscheid van deze glorie, we komen er vast nog wel eens terug. Op naar Polen, met voor de zekerheid toch een muilkorf in de tas. Niet van harte maar ....
Vanuit Münster rijden we naar Potsdam, een wat langer stuk maar we willen ook wel wat meer km's maken om bij de Baltische staten te komen. Het is raar want we rijden zonder eindtijd en eigenlijk kan onze bestemming elke dag weer anders worden. Het eind doel is dus variabel en dat maakt dat we soms naar Noord dan weer naar Oost willen. Een leuke echtelijke twist: "jij zei toch dat je daarheen wou?"...of "we zouden toch Noord aanhouden??"
Daarbij komt het feit dat rijden met de camper geen rijden met een auto is. Het rijdt het prettigst rond de 100 km per uur en soms bij zijwind naar 90 per uur terugzakkend. De camper geeft zelf wel aan waar de grens van de snelheid ligt. Vooral op wegen met spoorvorming merken we dat vrij snel.
2 tot 4
JUN
2025
Münster, stad van de vrede van....en...Jantje van Leiden...
Om niet gelijk in het diepe te springen is onze eerste stop niet ver van "huis". (alsof we dat niet bij ons hebben). Deze stad staat bekend om de "Vrede van", hier werd de 80 jarige oorlog tussen Spanje en de Nederlanden getekend. Konden ze dat nu ook nog maar...
Ook al is deze Vredeszaal in het stadhuis zeker wel meer gebruikt voor internationale overleggen en EU top meetings, op dit moment verwacht ik niet dat Vladimir Poetin of meneer Trump hier een voet zal zetten.
De historische kerk draagt ook al niet zo bij aan de vreedzame mensheid. De toren draagt drie kooien, hierin werden in de 15e eeuw Jan van Leiden en twee mede strijders voor een alternatieve godsdienst na marteling ten dode opgesloten. Zij waren wederdopers, zij riepen een eigen staat uit onder Münster en haalden zo de toorn van de toenmalige adel op hun nek. Het leven dat zij leidden was gekend met polygamie en Jan vermoorde eigenhandig één van zijn 16 vrouwen.
Het verhaal gaat dat na omsingeling door de troepen van de bisschop (die werd gesteund door de adel) alle leden van de sekte honger hadden, behalve de leiders zelf. Eén van de vrouwen van Jan was het daar niet mee eens en nam het op voor de rest. Helaas kostte dat haar het leven. De wederdopers werden verslagen, gemarteld en als afschrikkende voorbeeld aan de kerk gehangen n een kooi. De kooien hangen er nu nog.
In de kerk zelf hangt nog een lichtgevende ladder, een verwijzing naar de "strair way to heaven" en een prachtig drieluik met de madonna en St. Barbara.
Tijdens ons bezoekje aan deze stad is Moon mee, ze rijdt in haar fietskar en laat gedurende de rit helaas duidelijk van haar horen. Ondanks het oefenen is het nog steeds een blafmobiel. Route naar Münster 12 km, enkele reis.
Cultuur
Het Picasso museum blijkt het werk te tonen van Chagall, niet van de Spaanse meester zelf, verrassend.
Omdat Moon niet echt flexibel is met rijden in haar kar blijf ik een dagje "rond de hut". Buiten een bezoekje aan de plaatselijke Lidll blijf ik dus op de camperplaats. Moon hoeft dan niet weer mee en Henk heeft even "losloop"tijd om het Picassomuseum te bezoeken. Daar komen we toch nooit in met hond dus...Helaas is de Spaanse meester niet vertegenwoordigd maar wel prachtig werk van Chagall. Toch maar mooi even meegepikt op zo'n eerste stop.
01/06/2025 Ons vertrek
Zoals gezegd, het werd tijd, de hoogste tijd. Alles staat al zo goed als ingepakt, de afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen, afscheid van Coen en Gerda, nog even op visite bij Hans en Rika (lekkere soep met die garnaaltjes!!), Annelies opgehaald op Schiphol en als laatste op zaterdagmorgen nog de laatste dierenarts controle voor Moon. Ze is voldoende geheeld, heeft groen licht en voor de zekerheid haar eigen medicatie op voorraad aan boord.
We staan vroeg op, de laatste douche muntjes opmaken, de laatste dingen in de camper, alles nalopen of het wel vast staat, hangt of ligt? Zolang het maar niet met kabaal door de camper gaat storten als we rijden. Annelies staat bij de poort en zwaait ons uit, de overbuurtjes Ria en Joe drukken ons de hand en geven een welgemeende kus. Ze gaan ons missen.
Gouden paar!
Nadat we op zaterdag nog het gouden huwelijk van Wil en John mochten meemaken (wie had dat gedacht, we zouden al lang in het buitenland zijn) rijden we snel naar hun huis. (Nachtegaaltjes hebben weer gezongen natuurlijk!)
De honden, Moon en Sjefke wachten om uitgelaten te worden. Louise en Bob genieten altijd weer van de viervoeters dus wij kunnen nog even aan de koffie. Als Wil en John ook weer thuis komen rijden wij richting Wolfheze.
0009 code poort
De laatste nacht voorlopig op camping De Lindenhof. We komen er vast nog wel eens terug, het was een mooie basis voor de tijd dat we een vaste plek nodig hadden. Deze nacht verloopt spannend, bijna beangstigend, er barst een fel onweer los met fikse hagelstenen. Het laatste waar we nu op zitten te wachten is een lek dakraam of zoiets. Gelukkig blijft dat soort ellende ons bespaard. Zou de Heilige Christoffel aan het werk zijn? Goed bezig dan.
Op naar de Lpg en de lucht
Nadat we lucht in de banden naar 5 Bar hadden gezet en de Lpg tanks waren gevuld, in 1 maand tijd 14 liter Lpg verbruikt, rijden we door naar van der Valk Apeldoorn. Geweldig goede brunch genoten en daarna ....
Kwaliteit
Dat was het, met warm en koud buffet. Met vis, garnalen, salades en gebak. Te veel natuurlijk. Maar uiteindelijk gaat het niet om het eten, het gaat om "dag"zeggen....tot wanneer weten we nog niet, dus leuk en fijn om elkaar even dichtbij te ervaren.
Liefde voor jullie
Nu wij vertrekken doen we dat omdat we weten dat jullie dat ook kunnen. Als ouders zijn we er toch een beetje trots op dat jullie nu werken, samenleven en in de wereld je eigen weg aan het gaan zijn. Klinkt misschien zwaar en of sentimenteel, dan is dat maar zo. We houden van jullie alle vier, pas goed op elkaar. Mocht het nodig zijn, we zijn zo terug in geval van nood, bel maar....
Chantal dankjewel!
Op de valreep maakte Chantal nog meer producten met ons Logo. Een raamsticker voor in het woongedeelte en voor op de deur deze persoonlijke sticker voor kleine Moon. Dank lieverd, als ik in het land ben hoor je het wel weer.
28 mei 2025. Het wordt tijd...
De laadste loodjes, inpakken en wegwezen, het wordt tijd. We merken dat we sneller "aangebrand"raken, er is te weinig nieuws aan de horizon. We raken ongeduldig, het doel van de camper is nog steeds om te reizen, niet om op een camping de dagelijkse rituelen te doorlopen. ( van en naar het sanitair, douche, wasmachine etc.)
Omdat we nog niet alles in de vingers hebben hadden we ons ingeschreven voor een technisch weekend. Zo'n weekend met technisch advies was een aangename afleiding. We hadden Moon bij Bob en Louise te logeren gebracht en reden naar de Noordoost polder. Geleerd hoe we de zekeringen kunnen nakijken met een multimeter en gehoord dat onze camper op een prima nieuwe vering staat. Onderweg hadden we ook stevige zij wind, met het opvoeren van de druk van de luchtvering kwam de camper veel strakker op de weg te liggen. Dat hebben we met ons leken verstand dus toch goed gedaan. Omdat we nu met B-rijbewijs rijden moet nu ook het gewicht omlaag. Dus kregen we hulp bij het verwijderen van onze schotel op het dak. Een ontvangst schotel die wij toch niet gebruiken. Fijn dat er dan gelijk technici zijn die ook even helpen. Zo kreeg iedere camper een techneut aan boord om de theorie naar de praktijk van de eigen wagen te vertalen. Op donderdagmiddag zijn we ook nog even naar Urk gefietst, leuk zo'n oud vissersdorp met zijn eigen identiteit en lekkere visjes. Na de BBQ in de kapschuur ( we zaten droog ondanks het rotweer) bleven we de nacht van zaterdag op zondag nog staan en werd er voor die avond een gezellig chinees buffet geregeld. Kortom een geslaagd weekend met veel kennis en gezelligheid. Op zondag Moontje opgehaald en terug naar Wolfheze. Inmiddels is Moon zo goed als hersteld, aanstaande zaterdag mag ze nog één keer in haar oor laten kijken en dan krijgt ze w's groen licht voor de reis. We hebben afgesproken dat we nood medicatie mee gaan krijgen, zo is zowel Moon als wij voorzien van een half jaar farmaceutische ondersteuning mocht dat nodig zijn in het buitenland. Ik moet vóórdat ik mijn eigen prednison wil gebruiken wel eerst de reumatoloog bellen, ze wil de controle nog wel behouden ook al zitten we dan op afstand. Deze week wordt gevuld met bezoekjes van en naar vrienden. Zaterdag de GOUDEN bruiloft van Wil en John (zus van Henk en haar man) en dan is het zover dat we gaan rijden. Zondag houden we halt bij Van der Valk in Apeldoorn voor een brunch met onze kinderen. Daarna gaat het de grens over, eindelijk kan het feest gaan beginnen. De verhalen zullen volgen, onze eerste stop zal dichtbij zijn, Münster in Duitsland.
16 mei 2025
Wolfheze De Lindenhof
Een korte update
Moon en herstel
Gelukkig herstelt ze goed, de eerste controle al gehad en maandag de 19e mag ze terugkomen om de hechtingen eruit te laten halen. Elke keer krijgt ze een vorm van narcose, dus het is wel een "dingetje". Omdat ze naast de operatie natuurlijk ook veel medicijnen krijgt is het elke dag op tijd eruit. De prednison maakt dat ze meer drinkt dan normaal en dus ook flink meer moet plassen. Resultaat is helaas dat we drie keer te laat waren en de campervloer konden dweilen. Gelukkig is er een gladde vloer en hebben we Dettol om het echt schoon te krijgen.
Baltische staten
Omdat we 1 juni toch eindelijk op reis willen gaan, zijn we nu bezig met een route te bekijken. Zo als het er nu voor staat zal de eerste stop in Munster zijn. We gaan via Duitsland, Polen naar Litouwen, daarna Letland, Estland, Finland en dan via Zweden en Noorwegen weer naar beneden. Een hele trip. Tijd genoeg, we zitten nergens aan vast, dus elke route kan gewijzigd worden.
Ritme van de dag
Zo als ik al zei, vroeg en vooral op tijd eruit. Snel de laarsjes aan en het bos in de rondte met Moon. Konijntjes rennen voor ons uit. Daarna met badjas en slippers naar de douche. Niet het douchemuntje vergeten, anders heb je een koude douche. Zo starten we de dag, gevolgd door een ontbijt onder de luifel want het weer zit gelukkig mee. Elke dag is er wel wat te doen doen, een terrasje te pakken en of de laatste afspraken bij Rijnstate. Jaarlijkse controles die nu nog mooi meegenomen kunnen worden. Vandaag bv. de tandarts en natuurlijk de markt in Arnhem op deze vrijdagmorgen. We vervelen ons echt niet maar het wordt wel tijd voor het echte reizen.
WOMO
WOMO staat voor:
Welkom Op Mijn Oprit.
Dit is een groep op Facebook waar ik lid van ben. In Polen hopen we daar voor het eerst gebruik van te gaan maken. Het zijn vooral mensen die in het buitenland of in Nederland wonen, zelf ook kamperen en een huis met grote inrit of tuin hebben. Je mag dan bij hen gratis staan. Zij zijn je gastheer/vrouw. Benieuwd hoe dat zal zijn. Ons eerste adres heb ik aangeschreven, nog geen reactie dus....
5-6-7-mei
2025
Zware dagen, operatie Moontje en heel veel liefs.
Bevrijdingsdag, hoe symbolisch voor een hondje met pijn. Annelies rijdt mij en Moon al om 07.00 uur richting Kleve. Naar de kliniek. Daar treffen we de "Chef de Clinique" die een heel ander verhaal vertelt dan zijn collega in november. Middenoor zal niet worden weg gehaald, dat kan alleen in een speciaal ziekenhuis, is high risk en zeker niet voor een hond van 8 jaar. Dat gaat het dus niet worden, even schakelen. Hij doet eerst een scan, gelukkig is de uitslag gunstig, geen tumoren, de grootste angst is weggenomen. Met de operatie zal hij de ontstoken linker gehoorgang weghalen. Het geheel duurt tot 14.00 uur, lange OK lange narcose. Met de akelige lampenkap en een natte vacht leggen we haar in de auto. De dekbedden van Annelies zijn gelukkig heerlijk zodat ze weer op temperatuur kan komen.
Eenmaal in de camper is de kap een ramp, via de Facebookgroep "honden en campers" komt de tip voor de opblaas kraag. Dag twee gelijk gehaald.
Maar voor dag twee zat nacht één, om 0.300 is haar medicatie uitgewerkt, dus de pijnstillers zet ik eerder in. Gelukkig rond 0.400 slaan ze aan. We besluiten de eerste nachten naast haar te slapen, om en om in de stoelen. Ze mag absoluut niet krabben aan de hechtingen, anders kan er een grote bloeding komen en moeten we direct naar Kleve rijden. Wil en John lenen ons voor deze week de Aygo, hun tweede auto. We zijn mobiel als het moet. Dag twee begint dan ook nog eens slecht, Henk krijgt een flauwte en moet z.s.m. naar de huisarts, klam en zweten, lage hartslag, kortom flink schrikken. Wil komt met de andere auto en neemt de wacht over bij Moontje, we snellen naar de huisarts. Gelukkig is het inmiddels weer hersteld, oorzaak ? Laag bloedsuiker door vermoeidheid en stress in combinatie met de start van nieuwe medicijnen. De volgende dag Dextro ingeslagen. Goed dat we nog even in het land zijn en geweldig om op familie te mogen terugvallen.
Deze dagen hakken erin, wonen in een camper is geweldig, maar Moon met pijn horen huilen en hangen in de nacht om haar te ondersteunen vraagt wel wat creativiteit en geduld. We bestellen een extra verbandmuts, als we de bestelling bij de receptie van de camping ophalen blijkt er nog meer post te zijn. Zo lief allemaal, de ontbrekende Christoffel, de witte veer, de muntjes, alles om ons geluk te wensen en te beschermen. Lieve Martin, oud Postbankcollega stuurt dit ons toe. Zoveel liefde als het echt even kut gaat, geweldig. De post van Martin, de auto en steun van Wil en John, de zelf gehaakte pannenlappen van Gerda, het glas-sieraad van Maryl, dekbedjes van Liesje en Colette die haar huis aanbood als ziekenboeg. We doen het nu zelf, maar we doen het niet alleen, zoveel liefs.........................kan alleen maar dankjewel zeggen....
27/04/2025
We zijn inmiddels een weekje verder in ons verhaal. De Paasdagen liggen achter ons, de glazen eitjes zijn uit de kronkelwilg gehaald en opgeborgen voor het volgend jaar. Moon kan deze week nog lekker los in het bos achter de camping. Konijnen te over, ze holt van links naar rechts, neusje in de wind, altijd een spoor om te volgen. Na de operatie zal ze het wat rustiger aan moeten doen. Zaterdag zijn Coen en Gerda aangekomen, zij huren in de meivakantie standaard hier een chalet voor een week. Hun dochter woont met haar gezin aan de overkant, lekker Opa en Oma bij de hand. We wisten dit niet van elkaar, dus een leuke verrassing om zo weer bij onze vrienden te kunnen zijn. We brengen de avond door met een wijntje en in de ochtend lukt het om het oventje uit te proberen, de "Kaiser brötchen" bakken er prima in, Blokker mag dan failliet zijn, dat oventje op de laatste dag was dus wel een goedkoopje....
Koningsdag wordt gevierd, de camper in oranje vlaggetjes getooid en we kunnen nog gebruik maken van de auto van Wil en John, dus twee verschillende koningsmarkten bezocht. In de binnenstad en op Schaarsbergen, met de herauten van stal Mansour om het bal te openen. De camper wordt opgeleukt met een patchwork deken van de markt en voorzien van "Oil en Vinegar" flesjes, kortom geslaagde Koningsmarkt. In de avond zakken we af naar de feesttent in het centrum van het dorp. Daar kom ik Roland van Helden tegen, oud collega van gemeente Ede. Zijn moeder woont in Wolfheze, vandaar dat hij er komt. De volgende dag kom ik op de camping Debby tegen, ook oud collega, haar vriend woont tijdelijk op de camping in afwachting van zijn eigen woning in Wolfheze. Ik ben niet ver van alles weg dus, we staan "on hold".
Zondag visite van Marian Bosman en haar schoondochter Marcella. Marian is een nicht van Henk, altijd de "grote Marian" genoemd. (dank voor de bloemen) Zij en haar man Piet waren samen de schakel tussen de generaties in de familie van der Sluis. Piet was een geweldige fotograaf, ik mocht ooit met hem mee met mijn camera. Hij wist precies waar de vos haar hol had, met veel geduld en een grote telelens maakte hij de mooiste foto's. Marian en Piet waren dan drie maanden op de camping de Jutberg, wij kwamen dan bij hen op de koffie. Lief dat ze nu bij ons komt, jammer dat Piet er niet meer bij is. We missen hem.
In het Renkum 's nieuws komt het bericht voorbij dat de Azalea´s van Duno al in bloei staan, het befaamde Duno laantje. Nu wonen wij als zo´n 23 jaar in deze regio, maar de Azalea´s hebben we nog niet mogen bewonderen. Dus hierbij een doel voor de fietstocht met Coen en Gerda de volgende dag. We komen via kasteel Doorwerth (koffie en thee) op de Italiaanse weg, we klimmen (gelukkig met e-bikes) steeds hoger en cirkelen zo langzaam tot de hoogte waar ooit de Duno villa heeft gestaan. daar is nu het Panorama van Cornielje. (oud commissaris van de Koning voor Gelderland) Een prachtig vergezicht over de Rijn en haar uiterwaarden, de stuw, Arnhem en de Schuitgraaf en Driel aan de overkant.
Vandaag het herexamen, helaas is het ook nu niet gelukt. Waar hij eerst te horen kreeg te hard te rijden was het commentaar vandaag dat hij te langzaam reed in de bebouwde kom. Het blijft lastig, we overwegen nu om het kenteken toch maar terug te gaan zetten naar 3500 kg, dan is er geen apart rijbewijs vereist. Speelziek heeft als rijschool een zeer summiere begeleiding gegeven, het resultaat buiten beschouwing gelaten, er was niemand om de uitslag met de man van het CBR te bespreken en op de ochtend van het examen moest er nog een band gewisseld worden. Niet echt de hoofdprijs in coaching. We zijn er beiden toch wel ziek van dat het allemaal zo loopt, kost tijd en vooral ook veel geld.
Positieve van deze week is wel het weer! De zon is er volop, de "korte benen broek" kan aan. Heerlijk blote voeten weer. Dat is dan weer de luxe van niets meer moeten, alles kan.
"On Hold"
22 april 2025
Eigenlijk hadden we nu de neus over de grens zullen hebben. Het was onze planning om na de Paasdagen, als iedereen nog even de camper had gezien en wij nog even met iedereen hadden gesproken, dat we zouden vertrekken naar het noorden. Helaas, er kwam een kleine kink in de kabel. Moon blijft last houden van haar chronische oorontsteking en zal toch nog geopereerd gaan worden. De OK datum is 5 mei geworden. Daarna zal ze zeker drie weken rust moeten houden om volledig te herstellen. Dus niet reizen van hot naar her maar even op één plaats verblijven en de controles krijgen die nodig zijn. Daarbij komt nog dat Henk nu ruimte heeft om toch wat rijlessen te krijgen en staat zijn herexamen op de 29e gepland. Al met al dus een kleine vertraging van een maand. We hebben dit opgelost door een seizoen plek te huren voor 40 dagen. In Wolfheze bij camping de Lindenhof. We hebben een prachtig plekje aan de rand van het veld en lopen zo het bos in ( de Johannahoeve). Leuke bijkomstigheid is dat Coen en Gerda vanaf zaterdag ook hier staan, onze bijna buren.
De paasdagen waren reuze gezellig, ontbijt met Annelies, een borrel en hapjes met Rika en Hans en op tweede Paasdag met de jongens en meiden naar het Kasteel. Een heerlijke brunch en Bob en Louise met Henk nog een wandeling. Kees loopt met zijn krukken beter niet door het bos,dus reed ik met Rebecca en Kees nog één keer in onze oude Skoda naar de camper. Leuk om zo vrienden en de kids in ons huis op wielen te gast te hebben. Weer een totaal andere ervaring dan "thuis". Vandaag dus naar Wolfheze, onderweg weer een nieuwe les geleerd, we hebben voor het eerst LPG getankt. Nee, de camper zelf lust liever diesel, maar de kachel en het koken doen we met LPG, is ingebouwd met crash sensor dus zelfs tijdens het rijden mag er gas gebruikt worden. Dat is dan weer handig voor de koelkast. Kortom, we zijn maar een paar KM verkast en toch weer een ervaring rijker.
Techniek staat voor niks, doet niks en wordt niks....
Als om een uur of zeven de gasfles leeg is, daar gaan we in ieder geval vanuit, valt de kachel stil. Opstarten met nieuwe fles wil niet lukken. De accu heeft onvoldoende spanning. WH148 code in de dysplay. Het is avond, geen dealer open. Frits gebeld, samen de reset geprobeerd, maar helaas de kachel komt niet op stoom. De rest van de stroom ook niet helaas, alles klapt eruit. Walstroom aan, walstroom uit... geen accu spanning, ra ra hoe kan dit. Na een uurtje reageert Max, de verkoper van de dealer op de whatsapp. Hij loopt alles met mij door, inmiddels heb ik de kachel en de stroom weer in actie gekregen, de accu is helaas zo dood als een pier. Dat zou niet moeten kunnen want we hebben walstroom en twee panelen. Waar gaat de stroom heen als je die zelf niet of nauwelijks gebruikt. Kortom....we rijden de volgende dag opnieuw naar Nijkerk. Aldaar kijkt Max alles na, het zou aan ons liggen....aan de app van de accu....???? Hij ziet ook zelf dat er niks wordt bijgeladen, dat het controle paneel foute meldingen geeft. Dan nog maar eens de ELB open en daar de zekeringen nakijken. Die zijn oke, dan een spanningsmeter erbij. Wat blijkt...de acculader is defect. "Hier kunnen jullie niks aan doen"... Nee, dat dachten wij al twee weken geleden, maar als leken werden we niet serieus genomen. Nu snappen ze dat het aldoor al fout zat. We krijgen twee keer koffie, geen excuses, (alles kan ooit kapot gaan toch..) en er wordt een nieuwe oplader ingebouwd, gelukkig nog onder de garantie. Hopelijk is dit de laatste keer dat we naar Nijkerk konden rijden.
Positief nieuws is dat Henk de 29e opnieuw zijn best mag doen voor C1 en dat we voor de maand mei een vaste plek hebben gereserveerd in Wolfheze bij de Lindenhof. Zo kan Moon goed herstellen van de geplande operatie en kunnen we ook nog eens naar het gouden huwelijksfeest van Willy en John. (Elk nadeel heb zijn voordeel....)
16 April 2025
Naar de Boersberg, een dag met tegenslag en nare hindernissen.
Als we aankomen is het weer veranderd, het regent. Dat mag in Nederland geen probleem zijn. Helaas komt er om 17.30 een berichtje van Kees binnen, hij is aangereden door een motorrijder op weg naar huis. Zijn fiets in de kreukels en hij is met een fikse beenwond met ambulance afgevoerd naar de huisartsenpost. Daar is het hechten geblazen. De eerste twee weken geen belasting van het been. Hij is gelukkig keeper bij voetbal, zijn valtechniek bleek voldoende om hoofd, nek en rug heel te houden. Wij zijn natuurlijk blij dat het zo is afgelopen, we schrikken...gelukkig zijn we in de buurt. We mogen de Aygo van Wil en John lenen en zijn de volgende dag op ziekenbezoek gegaan.
Het slachtoffer zat er gelukkig nuchter bij en mag vrijdag terugkomen voor de controles bij de huisarts, dankzij de Aygo kunnen we hem daarheen brengen.
Zoals we bij vertrek al hadden gezegd, waar we ook zijn, bel en we komen.
Omdat nu al te doen vinden we wel wat overdreven, we zijn de grens nog niet eens over. Enfin, Kees is wel blij met de aandacht....komt goed.
Wapenveld 14-4-25
Van Nistelrode naar Oss, een zaterdagmiddag rijvaardigheidstraining van de NKC, Nederlandse Camper Club. Helaas blijkt dat Henk deze training niet kan doen omdat ons kenteken al is omgezet naar C1. Dus ik krijg de zoveelste instructie van een rij instructeur. De pionnen ontwijken valt niet altijd mee, file parkeren lukt wel al steeds beter. Verder scoorde mijn rijstijl een ruime voldoende. Nou daar doen we het dan maar weer mee. Op naar het noorden met mijn certificaat op zak. Ik ben geslaagd voor de NKC.
Waarom naar het noorden?
Omdat we bij de dealer te weinig informatie hadden gekregen heb ik veel op lopen zoeken op internet. Zo leerde ik Trudy en Frits kennen. Zij verzorgen camper weekendjes voor startende camperaars en delen dan hun kennis over alle zaken die van belang zijn bij het gebruik van een camper. Daarnaast is Frits ook technisch zo handig dat hij menig ding aan een camper kan maken of herstellen. Wij hadden bij onze dealer een offerte ontvangen voor veiligheidssloten. Bijna twee duizend euro. Frits kon het voor €250,-daarbij ook technische uitleg en koffie. Geweldig toch dat er mensen zijn met een passie en er lol in beleven om dit met anderen te delen. Mocht je ooit een camper kopen en raad willen vragen, je kunt ze vinden op Facebook, Trudy de Reuver.
We moesten daarvoor wel naar Wapenveld komen, hun woonplaats. Dus zo gezegd zo gedaan, in een uur tijd zaten de sloten er op. Helaas bleek bij aankomst hier dat onze board computer weer was uitgevallen. Na een slechte nacht (boos omdat we w's weer richting dealer zouden moeten) heb ik de lade onder de koelkast gedemonteerd, daar zit de verbinding naar de EBL vanuit het besturingspaneel. Een poging om deze USB verbinding er in en er uit te halen blijkt succesvol. De boord computer is weer reset.
We laten Moon in de camper en fietsen langs de IJsel op zondag naar Zwolle, helaas ligt het klein veerpontje nog stil( start pas 20 april) dus we moeten over de brug.
Langs de haven bij Hattem is een camperplaats, er staan redelijk veel campers. We fietsen er even over heen en vragen aan de mensen hoe het daar werkt. De kosten blijken vele malen hoger dan de plek van de Scheershoeve, het sanitair aan de haven is ook beperkt tot 2 toiletten en 1 douche, daar moeten ze dan met alle boten en campers mee doen, niet fijn.
Wij zijn blij met ons plekje aan de weide bij Wapenveld. We staan voor het eerst schuin met de kont omhoog, de eerste keer dat ik de wagen op de oprijblokken mag trekken. Voorzichtig want de voorwielen mogen er niet afknallen en de blokken mogen ook niet de wielkast indraaien. Zachtjes aan met ook wel wat gas erop lukt het, we staan waterpas genoeg.
De journaalbeelden van de Drunense duinen komen voorbij, we zijn er drie dagen geleden vertrokken, vreselijk om te zien wat er aan natuur verloren is gegaan.
Intussen krijg ik tijd om weer wat te hobbyen.. haakwerk, er ontbreken gewoon pannenlappen dus toch maar weer de draad letterlijk opgepakt.
Moon blijft last houden van haar oor. Het is helaas niet anders, ik bel met Kleve de kliniek, er wordt een datum geprikt, 5 mei wordt ze geopereerd. We reizen voorlopig nog niet naar het Noorden. Gelukkig hebben we de tijd. Morgen rijden we richting Oosterbeek, we hebben een plekje bij de Boersberg gereserveerd, even de Paasdagen met de jongens doorbrengen, controles doorlopen in Rijnstate en hopen op een gunstige planning voor het her examen van Henk.
11 april, de Fietskar blijkt een as-pin te missen, die is ws. in Rotterdam achtergebleven. Dus Moon kan niet mee naar Uden, het plaatsje waar ik de HAVO mocht doorlopen. De camper staat in de schaduw, het is niet bijzonder heet, de raampjes open gelaten en wij op de fiets naar mijn oude middelbare school.
MICKERS/ Uden/ Rivendell
Havo tijd.
Even kijken of ze nog bestaan, de lunchroom waar ik mijn spijbeluurtjes heb doorgebracht. Waar de roze koeken en de worstenbroodjes mijn zakgeld tot een minimum deden slinken, ze bestaan nog!!
Weer een dagje terug in tijd.
Het was even zoeken, naast wat ooit het Kruisheren college was stond toen het Rivendell. Alleen de naam al....
Nu is het een VMBO, het gebouw is nog aanwezig tussen alle nieuwbouw wel even zoeken. Ik zie het lokaal van "Engels", de les die ik altijd oversloeg. Zat liever bij Mickers....
Via Nijkerk naar Nistelrode, een vreemde route?
We tellen donderdag 10 april.
Helaas werkt er niks, alleen de kachel en de koelkast gaan onverdroten door met doen wat ze moeten doen. We bellen en worden terug gebeld, een reset procedure met het verwijderen van walstroom, zekeringen links en zekeringen rechts, alle stroom er af en dan op nieuw opstarten. Helaas de Pilote komt niet meer in het scherm. Er is geen verbinding tussen boordcomputer en de ELB ( Elektrisch Block). In plaats van rustig naar Nistelrode te rijden door Brabant moeten we nu eerst naar Nijkerk, om daar de boel te laten herstellen. Ook de afvoer wordt hersteld en het pomp filter. Gelukkig lukt dat de monteur allemaal binnen één uur en kunnen we verder. Ondanks dat we soms twijfelen aan onze dealer is er nu zeker sprake van een goede service. Hier zijn we blij mee, we kunnen verder. Opnieuw de snelweg vinden en nu weer naar het zuiden. Het went, ik word er steeds handiger in. De tank voor de eerste keer gevuld.
Op het "Maxend"
We rijden Nistelrode door, de plaats waar ik mijn pubertijd heb gewoond. We rollen binnen over de hoofdstraat en dan zie ik rechts van me de straat: De Dijkstraat, hier heb ik gewoond. We rijden door het hele dorp naar de andere kant waar de mini camping ons verwacht. Ik zie de kerk, een katholieke kerk waar ik mijn eerste begrafenis met wierook mocht beleven bij het afscheid van de vader van mijn eerste liefde. Ik merk dat het verleden zijn aandacht begint te vragen, nooit zo bij stil gestaan dat deze plaats toch iets van "roots" voor mijn betekend. Het voelt heel goed om hier bij stil te staan. We vinden de camping installeren de camper. Ik rij iets te enthousiast achteruit, Henk had geen stop gezegd, en ik ram toch iets tegen een boompje. De fietsdrager vangt het gelukkig op en er is geen schade gelukkig.
Nadat alles staat laten we Moon in de camper en fietsen het dorp in, toch even langs "mijn" huis. Dat even werd een verrassing, om beleefd te zijn heb ik netjes aangebeld om te vragen of ik nog een foto van mijn ouderlijk huis zou mogen maken. De dame die open deed was reuze vriendelijk en enthousiast, het bleek de tweede vrouw van de eigenaar. Hij (inmiddels 85) zat in de tuin en vertelde dat hij het huis had gekocht van een man die naar Portugal vertrok. Ik kon hem melden dat die man mijn vader was. In enkele minuten werd er koffie gezet, koekjes, paaseitjes, verhalen over toen en over nu. Namen van oude buren en hoe alles verlopen is, hoe hij de tuin had aangelegd, hoe het dak opnieuw van riet is voorzien en aan welke eisen hij nu van de gemeente moest voldoen. We mochten overal kijken, foto's maken en alles werd getoon. Het meest bijzondere was dat we ook binnen mochten kijken. De keukentafel zoals die door mijn moeder ronde balken van de boerderij ontworpen was stond er nog. De groene travertin vensterbanken die ze zo graag wilde, ook al hadden we daar echt toen de centen niet voor, die lagen nog onder de ramen van de woonkamer. De grote schouw waar ik samen met mijn broer de veldmuisjes vanaf schoot met de luchtbuks stond er nog. Nu wel helemaal af en aangekleed, in mijn tijd was het hele huis een soort bouwput, het werd elke keer mooier maar we kregen het niet af. Het kostte teveel geld, alles zonder hypotheek.
De stenen van de buitenmuren kwamen van de gemeente stort, Lex en ik hebben een hele zomervakantie stenen zitten bikken in de wei achter de boerderij. Beun de haas en consorten konden dan weer verder metselen. De rieten kap stond doorgezakt en moest vervangen worden. Pa kocht 100 lariksen van Staats bos beheer, de bomen werden gezaagd en naar een zandafgraving gesleept. Daar lagen ze een hele winter uit te botten, daarna was het aan ons om ze te blacken. (de bast eraf schaven met een black mes) Met die bomen bouwde Adriaan Spanjers ( vriend van mijn vader) de kap, de man verhuurde tenten voor festivals maar was ook timmerman. Mijn vader toepte op de hoek van de straat in het café, daar legde hij zijn contacten en regelde hij de klusmannen. Hij kon alles door een ander laten maken....
De nieuwe eigenaar had het weiland laten afgraven, er lag nu een mooi ven, ik ben er helemaal omheen gelopen. De oude paardenstal stond er nog, ik heb er ooit in bad gezeten. Bij gebrek aan badkamer ( was nog niet aangelegd) werd er doodleuk een wasketel water gekookt op het fornuis in de stal. Het hete water ging in de teil en koud water toegevoegd, dat was dan mijn bad. De staldeur half open, ook midden in de winter, de schoorsteen van de kachel liet zo te wensen over. Op school kreeg ik vaak de vraag of wij thuis hadden gebarbeqeud. Mijn kleding rook naar rook...het was nu eenmaal zo.
18
JUN
2019
Voordeel van de camperhond, je mag altijd mee.
Omdat we vlak naast de Drunense Duinen staan is ook deze dag een mooie voor Moontje. Lekker rennen en deze keer ook een plons. Had ze de vorige dag nog niet gedaan, nu van genoten. Gelukkig kan ze goed schudden dus gaat er uiteindelijk weer een droge hond de camper in.
Deze avond komen Set en Willem, lekker bijkletsen en dan samen naar Kaatsheuvel voor het etentje bij Anton. Lekker gegeten en erg gezellig om elkaar weer te zien. Familie blijft belangrijk en waardevol.
Als we terug komen blijkt dat de camper niks meer doet, de computer heeft geen signaal meer. Morgen gelijk de dealer bellen, anders is dit voertuig wel een hele dure tent op wielen geworden. Niet leuk, maar daarom zijn we de eerste maand nog in Nederland gebleven.
8 april
Toen wij uit Rotterdam vertrokken....Reden we over 7 verschillende verkeerspleinen naar het Brabantse Loon op Zand. Doel van de trip is het nog even langs gaan bij Willem en Lisette, mijn schoonzus en haar man. Ze willen de camper nog zien en natuurlijk even bijkletsen voordat wij het land verlaten. Het rijden met de camper gaat me steeds beter af, ik heb hiervoor nog nooit de route naar Rotterdam zelf gereden, ben geen snelweg held, maar nu gaat het goed. Hier een leuke kleine camping bij de boer gevonden, met een heerlijke warme douche, wasmachine en toilet. Kortom, we komen niks tekort. De dag begonnen met een lange wandeling naar en door de Drunense duinen, een gebied met geweldig mooie zandverstuivingen. Moon heeft genoten. Daarna nog een rondje gefietst, even om de Efteling heen naar Kaatsheuvel, wijn en bierglazen gekocht bij de kringloopwinkel. Zoveel zelf gehad, maar vergeten in te laden. Moon paste goed op de camper, de temperatuur is nog laag genoeg om haar zo'n twee uur in de camper te laten. Als het warmer gaat worden zal ze toch weer in de fietskar mee moeten.
5
april
2025
Dagje Delft,
prachtige stad.
Moontje in haar fietskar gezet, brokjes, snoepjes alles aan boord. Helaas, het wordt toch weer de "blafmobiel".
Ze is er niet blij mee en laat dat duidelijk horen tijdens de rit. Scheelt in ieder geval bellen op het fietspad.
5 april 2025
Vast is vast
We hebben de Veluwe achter ons gelaten, we trekken de Randstad in. Coen is zaterdag jarig dus we willen vrijdag in Rotterdam zijn. Omdat ik nog niet zo gewend ben aan rijden op de snelweg, zeker niet in de Randstad, met de camper gaan we in twee delen. We houden een nachtje rust in Harmelen. Camperplaats de Polderhaan. Geweldige douches, prachtig sanitair en een mooie plek. Aan de horizon zien we de drukte op de A12 verder razen, wij tellen vanaf de camper over de wei de springende hazen. We wandelen het dorpje in voor de boodschappen en rapen onderweg een oudere man op die met zijn fiets een lelijke smak maakt. De bloedverdunners maken het nogal dramatisch, zijn val alarm gaat af en moet snel beantwoord worden anders staat er zo een ambulance. Gelukkig komt de dame van het huis waar hij is neergestort ook naar buiten en biedt een vrijwilliger zich aan om meneer te verzorgen. Mevrouw heeft een vers BHV diploma dus ik mag als oud/ EHBO´er nu overdragen, hij is in goede handen.
We spoelen de watertank en gaan de volgende dag op weg naar de Delftweg in Rotterdam.
Nu heb ik jaren naast Henk gezeten als wij naar Rotterdam reden, toch weet ik niet dat we bij Gouda de rechterbaan moeten volgen. Gelukkig geeft Henk het op tijd aan zodat ik netjes en op tijd de juiste route volg. Het duidelijke veen werk, de snelweg golft, voelt met de camper enorm als een golfslagbad, mijn maag moet er even aan wennen.
Coen en Gerda komen gezellig op visite vrijdagmiddag, we staan goed, onder de rook van Zestienhoven. Een beetje vliegtuig spotter zou jaloers zijn op deze plek. Zaterdag komt Coen ons halen voor de verjaardag, op zaterdag rijdt de bus hier niet. Inmiddels blijkt dat we lekkage hebben in het keukenkastje, de afvoer lekt. Het water staat in de bestekbak. Na het ontbijt de boel los gehaald en opnieuw vastgeschroefd, te vast.....We hebben het plasic gebroken, nu is de afvoer helemaal niet meer te gebruiken. Wachten tot we weer bij de dealer in de buurt zijn. Moet besteld worden. Zo ook met de fietsdrager, slot ging er niet af, de ene fiets kon niet vast, de andere kregen we niet meer los. Na zoeken via Google kwamen we met de sleutel en voorzichtig zoeken toch los. W40 erin gespoten, advies is om het vooral niet te VAST te draaien, VAST is VAST.
Routebeschrijving
Adres: Delftweg 164 Rotterdam, Camperplaats Aan het Schie, even goed zoeken hoe je de A13 afdraait en niet op nieuw opdraait. Er zit namelijk een heel klein paralel pad naast de af en oprit. Omdat de verkeerslichten zowel rechtdoor als rechtsaf groen gaven en ik geen achterop komend verkeer had, heb ik het stuur omgegooid en dit pad gevolgd. Even lastig maar wel de juiste route.
31
Maart
2025
We hebben de eerste echte camperplaats bereikt.
Nadat we drie dagen druk waren met inpakken, verhuizen en overpakken naar de camper is het dan eindelijk zover. We "rollen", we zijn los, geen huis, geen huisje, maar nu echt de vrije voeten. We blijven dicht bij Ede, er moet nog een rijbewijs gereden worden. Dinsdag laat Henk zijn spaken nogmaals aanspannen in Ede bij de fietsenmaker en haalt hij de door mij bestelde nieuwe mifi router op. Eindelijk lukt het me om ons eigen Wifi netwerkt binnen de camper te installeren. We kunnen nu online werken met ons eigen beveiligde netwerk op basis van een simdata abonnement uit Spanje. 200 G voor €39 per maand, in Spanje zelfs 400G.
De eerste nacht slapen we slecht, moe van alles, de grote stap gemaakt, zelfs Moon weet niet waar ze nu moet slapen en kruipt tussen ons in voor de eerste nacht. De boerderij is leuk, het heeft een winkeltje, aardige mensen en heerlijke koek. De volgende ochtend is de zitting van de bank in het woongedeelte gloeiend heet. Ik blijk de omvormer aan te hebben laten staan, dat schijnt niet de bedoeling te zijn. De omvormer maakt zelf warmte als de stroom wordt omgezet. Wisten niet dat je dat alleen aan moet zetten als je van accu naar 220 stroom over moet. Al die dingen zijn lastig, campers is een studie apart.
Het weer zit ons mee, het genieten is begonnen. De vierkante meters worden goed gebruikt, we dansen om elkaar heen, weten steeds meer waar alles licht. De kievitten scheren over het weiland en balsen rond. Inmiddels is ook het chemisch toilet voor de eerste keer geleegd en opnieuw geïnstalleerd en heeft Monique als eerste een echte douche genomen in de camper. Nog even wennen aan de waterdruk en de boiler wat langer laten opwarmen. Maar het begin is er. Caroline komt op visite, we wandelen de Goudsberg in de rondte en komen natuurlijk ook bij het Middelpunt, een gezellige morgen afgesloten met een bammetje voor de camper.
Helaas haalt Henk niet zijn rijbewijs, hij heeft nog wat les nodig en gaat op voor een herexamen zo snel mogelijk. Zolang blijven we dus in ieder geval nog in de buurt. Morgen rijden we naar Harmelen, de tweede stop voor de route naar Rotterdam.
Omdat de boerderij hier kalveren houdt en eenden fokt wordt er in het winkeltje heerlijke eendenborstfilet verkocht. Die slaan we dus wel in, lekker. De Cadac ( BBQ op gas) wordt geïnstalleerde en de eendenborstfilet gaat op de gril. Ze zien er heerlijk uit, klaar om geserveerd te worden. Helaas blijkt Moon een prachtige afleidingsmaneuvre te hebben. Ze gaat blaffend naar de buren. Scoort daar ook nog een hondenkoekje en ik sta er vervolgens even te kletsen. Je raad het al....eenmaal terug blijkt de eend verdwenen. Moon heeft 450 gram gebraden eendenborstfilet als avondeten gescoord te hebben. Wij zijn even niet blij met Moontje....
Intussen hopen we dat de watertank reinigt, daar zitten nu de steradent tabletten bij in. Morgen rijden en klotsen, dan bij de volgende plek spoelen. Moet voldoende zijn, nu gebruiken we water direct van de kraan, de tank vertrouwen we niet qua hygiëne.
Vanuit het middelpunt van Nederland gaat de tocht verder.
Geen appels met peren vergelijken...
24-03-25
Vandaag de rit naar de dealer gemaakt. Leuk feitje was dat ik in het park al op mijn rijvaardigheid getest werd. Laat er nu net deze ochtend een nieuw chalet op het terrein geplaatst worden. En laat dat nu net recht op ons af komen rijden als wij het smalle weggetje oprijden naar de slagboom. Enfin, "mevrouwtje "mag het stuur omgooien en het "kontje" de zijweg inrijden, er zit niets anders op dan de instructies maar op te volgen. Weer wat geleerd, behendig draai ik hem terug de weg op en gaan we door de poort.
Ik rijd hem rustig door de straatjes van Bennekom en draai achter een vrachtwagen mee de snelweg op. Daar rijdt het makkelijk, 100km gaat soepel. Na de A30 volgt een 60km weg, met links en rechts bomen. Bomen die overhellen, daardoor verkleint het rijvlak voor de camper, de hoogte van onze kap moet bij de bomen vandaan blijven, even goed opletten dus.
Eenmaal bij de dealer stapt de grote baas bij ons in, hij wil zien wat de klachten zijn. Hij geeft aan dat dit nu eenmaal bij dit apparaat hoort, er is niets mis met de installatie. Er blijkt er weinig winst te behalen, de cd speler is onze keuze en dan komt dit scherm erbij kijken. Verder mogen we het niet vergelijken met de schermen van andere campers, appels en peren....
We kiezen ervoor om eerst maar eens rijervaring op te doen met het systeem zoals het nu is. Geld uitgeven kan altijd nog. De kachel wordt opgestart en blijkt het gelukkig wel te doen, kwestie van de juiste uitleg. En ja die hadden we niet gehad. Ook de vorstbeveiliging wordt nu wel uitgelegd. Het feit dat wij niet wisten hoe een lade onder de koelkast verwijderd moest worden was toch wel het bewijs dat dit inderdaad niet was uitgelegd. We kiezen er maar weer voor om ook hier niet verder in discussie te gaan. Verdere vragen hebben we niet, er valt nog veel te leren. We zullen hard verder studeren om ons camper bestaan.
Rijden gaat voor Monique steeds beter, de camerabeelden worden al rijdend eigenlijk niet zo gemist. De zijspiegels doen voldoende. Alles weer heel over de drempels, onder de slagboom en nog even geparkeerd tot zaterdag. Zin in.
23-3-2025
Lunteren,
Het is zover, we verlaten bijna het chalet, op naar Lunteren. Geen wereldstad, geen extreem lange rit maar toch. Nu wel echt los van huis en haard, op de vierkante meter de wereld in. Vandaag alle spullen nogmaals gestouwd in de garage van de camper. Dinsdag rijden we nog een keer naar de dealer voor de laatste technische check, de kachel wordt nagekeken en er zal een oplossing worden gezocht voor de achteruit kijk camera.
Toen we in oktober de camper kochten hadden we een proefrit gereden, een ruim beeld van de achteruitrij camera was daarbij voor ons een aangename verrassing. Bij al onze wensen kwam ook een cd speler voor Henk ter sprake, voor een muzikale hamster erg belangrijk. Zoveel loslaten en dan niet meer je eigen collectie te kunnen draaien zou te veel gevraagd zijn. De installatie kwam op de lijst van nieuwe accessoires te staan.
Eenmaal geleverd zat er dan ook een mooie Pionier installatie in. Wat helaas een telleurstelling was is dat de achteruitrij camera nauwelijks nog een beeld aangeeft. Hier hebben we op gereageerd. Met als gevolg dat er dinsdag gezocht gaat worden naar een passende oplossing.
Vandaag dus alle aangeschafte spullen van Oberink ingeladen en vast gestouwd.( mag niet rammelen onderweg). Verder vandaag de eerste keer de stroomvoorziening met omvormer gebruikt. Voor de technische jongens een appeltje eitje, voor ons leken een mijlpaal. Het werkte, ik kon stofzuigen, waar een mens al niet blij van kan worden.
Inladen en wegwezen
Losse onderdelen worden niet meegeleverd, al is je camper nog zo duur.
Heerlijk een dagje naar Obelink, het walhalla voor iedereen die wil kamperen, reizen, een caravan of een tent zoekt. Genoeg te vinden aan accessoires voor een camper. Honden zijn welkom in de winkel, moeten wel in het winkelwagentje. Een ietwat beledigde Moon laat het allemaal gebeuren. Alle spulletjes gaan de camper in, de stofzuiger, het koffie apparaat, de stickers voor de dode hoek, (magnetische versie want het hoeft alleen in Frankrijk en die dingen zijn lelijk!) het bord voor achterop de fietsdrager, de Italiaanse en Spaanse versie (elk land heeft eigen verkeersregels, hoezo één Eu?).Verder een mooi buitenkleed voor onder de luifel, een opvouwbare vuilniszak houder, fietshoes voor achterop, de level blokken om waterpas te kunnen staan en een set met wegrijplaten voor het geval we in het natte gras vast zitten. ) bij gebrek aan een tractor.
Kortom we waren goed klanten in Winterswijk, een brave hond en genoeg besteed.
Vriendje Driekus is verhuisd, hij is bij Colette en haar gezin opgenomen in de veestapel. Hij woont nu in Kleve, net over de grens. Hij doet het goed daar maar we missen hem wel. Beter voor hem om niet in een camper te leven.
Van Oosterbeek en Warnsborn naar ......
Wandelen, luieren, genieten van de prachtige natuur!
Natuurlijk gaan we genieten van natuur, we hopen naar het Noorden te rijden maar de route staat niet vastgespijkerd, het kan zijn dat onze plannen wijzigen.
Zoals het er nu voorstaat kan het zijn dat we een tijd naar Kleve moeten omdat Moon een chronische oorontsteking heeft en w.s. een operatie wacht.
Dat horen we na de Paasdagen.